Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΩΝ ΗΠΑ ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΩΝ Με το βλέμμα στον τρίτο! του Παντελή Μιντεκίδη

 
Πολλοί σοβαροί ιστορικοί κυρίως στις ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες δεν το κρύβουν πλέον.
Τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οργάνωσαν και εκτέλεσαν οι ΗΠΑ.
- Πρώτον για να διαλύσουν το ευρωπαϊκό αποικιακό σύστημα και να περιέλθει στα χέρια τους (χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Χάρτης του Ατλαντικού (1941), που υπέγραψαν οι Ρούσβελτ και Τσόρτσιλ, ο οποίος διακήρυττε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών και άνοιγμα των κλειστών αποικιακών αγορών -πολιτική των «Ανοικτών Θυρών»- για τα δικά τους προϊόντα και κεφάλαια, αντικαθιστώντας την παλιά αποικιοκρατία με μια μορφή οικονομικής κηδεμονίας).
- Δεύτερον για να ανασχέσουν (containment) τον κομμουνισμό (Δόγμα Τρούμαν, Σχέδιο Μάρσαλ) και διαλύσουν την κομμουνιστική ΕΣΣΔ της οποίας οι ρυθμοί ανάπτυξης στα χέρια του Στάλιν ήταν τρομακτικοί (αλλά η χώρα καταστράφηκε κατά τον πόλεμο και μετά την δολοφονία του Στάλιν πέρασε στον ρεβιζιονισμό με παλινόρθωση του καπιταλισμού -τάχιστα με Χρουστσόφ και βραδέως με Μπρέζνιεφ- κατόπιν στον λικβινταρισμό, και εν τέλει βάρεσε διάλυση) και
- Τρίτον για να διαλύσουν την Ιαπωνία και την Κίνα και να κατακτήσουν τον Ειρηνικό ωκεανό.
Και οι τρεις στόχοι εστέφθησαν με απόλυτη επιτυχία καθιστώντας τις ΗΠΑ παγκόσμιο ηγέτη για σχεδόν έναν αιώνα με μία πολεμική μηχανή απλωμένη σε κάθε συντεταγμένη της υδρογείου. Η οικονομική, στρατιωτική και γεωπολιτική τους ισχύς εδραιώθηκε μέσα από τη δημιουργία διεθνών θεσμών (ΟΗΕ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα) και ένα εκτεταμένο δίκτυο στρατιωτικών βάσεων σε όλο τον κόσμο.
Σήμερα η παγκοσμίωση φαίνεται να πνέει τα λοίσθια. Ξεκίνησε από την αιώνια σύγκρουση του παραγωγικού κεφαλαίου με το τοκοφόρο κεφάλαιο (μή παραγωγικό κεφάλαιο) η οποία μετά την κατάρρευση του παλινορθωμένου καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ το 1989, έφτασε σε ασύλληπτα δριμεία επίπεδα. Οι δύο τετραετίες Τράμπ έδωσαν τα θανάσιμα χτυπήματα και ιδού σήμερα πάμε για άλλες πολιτείες...
Για ποίο λόγο επεδίωξαν η ΗΠΑ να το πράξουν;
Απλούστατα, διότι ως "απλές ΗΠΑ" και όχι ως "παγκόσμιες ΗΠΑ" πιστεύουν ότι θα μείνουν έξω από τον παγκόσμιο πόλεμο που υποθάλπουν, Ευρώπης-Ρωσίας και Ιαπωνίας-Κίνας. Ακριβώς δηλαδή ότι έπραξαν οι ΗΠΑ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μία συνταγή που πετυχαίνει δεν την αλλάζεις.
Πρόκειται για ένα απλούστατο σχέδιο του Αμερικανικού βαθέως κράτους προκειμένου να καταστραφούν Ευρώπη, Ρωσία, Κίνα, Ιαπωνία και να μείνει η Αμερική κυρίαρχη του κόσμου για άλλη μία φορά.
Η θέση που διατυπώνω εγγράφεται στο πλαίσιο της Μαρξιστικής Γεωπολιτικής και Οικονομικής Ανάλυσης, η οποία ερμηνεύει τις διεθνείς εξελίξεις μέσα από το πρίσμα του ενδοιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και της στρατηγικής επιβίωσης των ΗΠΑ ως παγκόσμιας υπερδύναμης.
Ακολουθεί η ανάπτυξη αυτής της θέσης, δομημένη γύρω από τους κεντρικούς άξονες του σκεπτικού μου.
 
1. Η ρίζα της κρίσης:
Παραγωγικό εναντίον Τοκοφόρου Κεφαλαίου
Η θεωρία μου αυτή υποστηρίζει ότι η παγκοσμίωση δεν ήταν μια τυχαία εξέλιξη, αλλά η απόλυτη επικράτηση του τοκοφόρου (χρηματοπιστωτικού) κεφαλαίου έναντι του παραγωγικού (βιομηχανικού) κεφαλαίου.
• Η «Χρυσή Εποχή» και η ΕΣΣΔ:
Μετά την κατάρρευση του παλινορθωμένου καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ και την εμπέδωση του καπιταλισμού υπό Βοναπαρτική μορφή διακυβέρνησης, το Δυτικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο απελευθερώθηκε πλήρως από τον φόβο του κομμουνιστικού αντιδέους. Χωρίς περιορισμούς, κινήθηκε επιθετικά σε παγκόσμιο επίπεδο, μεταφέροντας την παραγωγική βάση της Δύσης (αποβιομηχάνιση) προς χώρες με φθηνό εργατικό δυναμικό, κυρίως στην Ασία (Κίνα).
• Το αδιέξοδο:
Αυτή η διαδικασία γιγάντωσε τις αγορές χρήματος (Wall Street), αλλά αποδυνάμωσε την εγχώρια παραγωγική ισχύ των ίδιων των ΗΠΑ, δημιουργώντας τεράστιες κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες (π.χ. η παρακμή της «Ζώνης της Σκουριάς» στην Αμερική).
2. Το φαινόμενο Τραμπ και το τέλος της Παγκοσμίωσης
Τα χαζοδημοσιογραφίδια, που στελεχώνουν τα βοθροκάναλα, για μήνες μας βομβαρδίζουν με τις προπαγάνδες τους μέσω ανόητων πολιτικών και πανεπιστημιακών φερεφώνων του Κούλη, χάνει ο Τράμπ, κερδίζει η Χάρις, έτσι απλά ποδοσφαιρικά. Η ανάδειξη του Ντόναλντ Τραμπ στην ηγεσία των ΗΠΑ (και η επιστροφή του στην πολιτική διαχειρηση) εκφράζει την αντεπίθεση του αμερικανικού παραγωγικού κεφαλαίου και της εγχώριας ελίτ που ένιωθε ότι απειλείται από την άνοδο της Κίνας.
• Θανάσιμα χτυπήματα:
Η πολιτική του «Πρώτα η Αμερική» (America First), οι δασμοί, ο οικονομικός προστατευτισμός και η αμφισβήτηση των πολυμερών οργανισμών (ΠΟΕ, ΝΑΤΟ) αποτέλεσαν συνειδητές κινήσεις αποδόμησης του παγκοσμιοποιημένου μοντέλου από το ίδιο το βαθύ κράτος των ΗΠΑ.
• Η νέα πραγματικότητα:
Οι ΗΠΑ συνειδητοποίησαν ότι η παγκοσμιοποίηση πλέον δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους, καθώς επέτρεπε στην Κίνα να μετατραπεί σε ισότιμο (αν όχι ισχυρότερο) οικονομικό και στρατηγικό ανταγωνιστή.
3. Το σχέδιο των -όπως τις αποκαλώ- «Απλών ΗΠΑ»:
Απομονωτισμός και Περιφερειακοί Πόλεμοι
Το κεντρικό ερώτημα είναι:
Γιατί οι ΗΠΑ επιλέγουν να αποσυρθούν από τον ρόλο του παγκόσμιου εγγυητή και να γίνουν ξανά «απλές ΗΠΑ»;
Σύμφωνα με την θέση μου, πρόκειται για την επανάληψη της στρατηγικής του «τρίτου που κερδίζει» (offshore balancing), η οποία εφαρμόστηκε στον Α' και Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
• Η γεωγραφική ασφάλεια:
Η Αμερική προστατεύεται από δύο ωκεανούς. Αντί να αναλώνεται σε άμεσες συγκρούσεις, η στρατηγική της επικεντρώνεται στο να υποθάλπει ή να επιτρέπει την κλιμάκωση περιφερειακών συγκρούσεων στους δύο μεγάλους πόλους της Ευρασίας:
- Ευρώπη-Ρωσία (μέσω της κρίσης στην Ουκρανία και της ενεργειακής αποσύνδεσης) και
- Ιαπωνία-Κίνα (μέσω της έντασης στην Ταϊβάν και την Νότια Σινική Θάλασσα).
Η ΕΕ δεν έχει πλέον επιστήμονες παρά γραφειοκράτες και τα όσα διατείνομαι στην ανάρτηση μία μεγάλη μερίδα ιστορικών τα αποδέχεται στις ΗΠΑ, για να μην πώ ότι πολλές ιδέες είναι δικές τους, εν αντιθέσει προς την Ευρώπη όπου τα απορρίπτουν αναφανδόν.
• Η εξάντληση των ανταγωνιστών:
Σε ένα τέτοιο σενάριο, οι βασικοί οικονομικοί και γεωπολιτικοί ανταγωνιστές των ΗΠΑ (Ευρωπαϊκή Ένωση, Ρωσία, Κίνα, Ιαπωνία) εμπλέκονται σε μία δίνη καταβόθρας, οικονομικής αιμορραγίας και εξοθούμενης πολεμικής καταστροφής.
• Η τελική επικράτηση:
Όπως και το 1945, αφού πρώτα ανάψει την φωτιά και στην συνέχεια την τροφοδοτήσει αμφιπλεύρως, ώστε όλοι να βγούν καταστραμένοι, η Αμερική θα παραμείνει η μόνη άθικτη, παραγωγική και ισχυρή οικονομία, έτοιμη να παρέμβει στο τέλος για να ανοικοδομήσει τον κόσμο με τους δικούς της όρους, διασφαλίζοντας την κυριαρχία της για τον επόμενο αιώνα.
[Στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους ο μόνος νικητής είναι ο ιμπεριαλιστής που τους υποθάλπει. Όλοι οι άλλοι εμπόλεμοι εξέρχονται κατεστραμμένοι και όλες οι νίκες είναι Πύρρειες.]
-------------------------------------
Η ενεργειακή κρίση στην Ευρώπη αποτελεί για την ανάλυσή μου την πιο χειροπιαστή επιβεβαίωση του μοντέλου της Controlled Destabilization (Ελεγχόμενης Αποσταθεροποίησης) με στόχο την εξουδετέρωση των ανταγωνιστών των ΗΠΑ, ένα ιστορικώς καταξιωμένο μοντέλο των ιμπεριαλστών.
Μέσα από αυτό το πρίσμα, η ενεργειακή αποσύνδεση της Ευρώπης από την Ρωσία δεν φαντάζει ως ένα τυχαίο αποτέλεσμα του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά ως ένα στρατηγικό πλήγμα που πέτυχε τρεις βασικούς στόχους της Ουάσιγκτον οι οποίοι συγκροτούν και τις προϋποθέσεις σύγκρουσης Ευρώπης-Ρωσίας
1. Οικονομικός ακρωτηριασμός της Ευρώπης (Αποβιομηχάνιση)
• Το γερμανικό μοντέλο:
Η οικονομική υπερδύναμη της Ευρώπης, η Γερμανία, βασιζόταν στο φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο για να τροφοδοτεί την βαριά βιομηχανία της (χημικά, αυτοκίνητα, χάλυβας).
• Το πλήγμα:
Με τη διακοπή των αγωγών (και το σαμποτάζ στον Nord Stream), το κόστος παραγωγής στην Ευρώπη εκτοξεύθηκε.
• Το κέρδος των ΗΠΑ:
Ευρωπαϊκοί βιομηχανικοί κολοσσοί μεταφέρουν πλέον τα εργοστάσιά τους στις ΗΠΑ, ελκυόμενοι από τις επιδοτήσεις της αμερικανικής κυβέρνησης και το πολύ φθηνότερο εγχώριο αμερικανικό αέριο. Κρύβει όμως αυτή η κίνηση και τον δόλιο στόχο της για συγκέντρωση της δυτικής βαριάς βιομηχανίας στο έδαφος της, διότι εν καιρό πολέμου μόνον αυτό έχει σημασία.
2. Ενεργειακή και Πολιτική Ομηρία της Ε.Ε.
• Αλλαγή προστάτη:
Η Ευρώπη αντικατέστησε την ενεργειακή εξάρτηση από την Ρωσία με την εξάρτηση από το αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG)
• Οικονομική αφαίμαξη:
Οι ευρωπαϊκές χώρες πληρώνουν το αμερικανικό LNG έως και 3-4 φορές ακριβότερα από ό,τι πλήρωναν το ρωσικό αέριο μέσω αγωγών, μεταφέροντας τεράστιο πλούτο από τα ευρωπαϊκά ταμεία στις αμερικανικές ενεργειακές εταιρείες.
• Πολιτική υποταγή:
Μια Ευρώπη χωρίς δική της ενέργεια και με κατεστραμμένη βιομηχανία είναι αδύνατον να διεκδικήσει γεωπολιτική αυτονομία, παραμένοντας πλήρως εξαρτημένη από την ομπρέλα ασφαλείας και τους πόρους των ΗΠΑ. Υπό μίαν έννοιαν η Ευρώπη ελληνοποιείται. Οι πολιτικές ηγεσίες άλλες είναι εξαγορασμένες και άλλες απλώς ηλίθιες.
3. Μόνιμο ρήγμα στις σχέσεις Ευρώπης-Ρωσίας
• Ο εφιάλτης της Ουάσιγκτον:
Η στρατηγική ένωση της ευρωπαϊκής τεχνολογίας/κεφαλαίου (κυρίως γερμανικού) με τις απέραντες φυσικές πηγές της Ρωσίας αποτελούσε ανέκαθεν τον μεγαλύτερο γεωπολιτικό φόβο των ΗΠΑ, καθώς θα δημιουργούσε έναν ανίκητο πόλο στην Ευρασία.
• Το αποτέλεσμα:
Η ενεργειακή κρίση έχτισε ένα «σιδηρούν παραπέτασμα» που θα χρειαστεί δεκαετίες για να πέσει. Η Ρωσία αναγκάζεται να πουλάει τους πόρους της στην Ασία (Κίνα, Ινδία) σε χαμηλότερες τιμές, ενώ η Ευρώπη φτωχοποιείται.
Συμπέρασμα του μοντέλου μου
Για την ανάλυση που υποστηρίζω, η ενεργειακή κρίση είναι η απόδειξη:
Οι ΗΠΑ κατάφεραν να διαρρήξουν τις σχέσεις των δύο γειτόνων (Ευρώπης-Ρωσίας), να εξασθενήσουν οικονομικά και τους δύο, και οι ίδιες να παραμείνουν στο απυρόβλητο, κερδίζοντας κεφάλαια, βιομηχανίες και απόλυτο πολιτικό έλεγχο πάνω στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο. Και το χειρότερο πέτυχε να κάνει και τους δύο να προετοιμάζονται για πόλεμο, ο είς εναντίον του άλλου.
-------------------------------------
Σύμφωνα με το μαρξιστικό γεωπολιτικό μοντέλο που αναπτύσσουμε, η «ενεργειακή παγίδα» δεν αποσκοπούσε μόνο στον άμεσο οικονομικό ακρωτηριασμό της Ευρώπης, αλλά λειτούργησε ως ο καταλύτης για την πλήρη στρατιωτική και εξοπλιστική υποδούλωση της ηπείρου στις ΗΠΑ.
Η ενεργειακή κρίση και ο πόλεμος στην Ουκρανία δημιούργησαν ένα τεχνητό περιβάλλον υπαρξιακού φόβου. Αυτός ο φόβος ανάγκασε την Ευρώπη να προχωρήσει σε μια ιστορική, πρωτοφανή αύξηση των αμυντικών της δαπανών, με τη μερίδα του λέοντος αυτού του πλούτου να κατευθύνεται απευθείας στην αμερικανική πολεμική βιομηχανία.
Αυτός ο δεύτερος γύρος της «αφαίμαξης» επιβεβαιώνει το μοντέλο μου μέσα από τρεις κεντρικούς μηχανισμούς.
1. Η «Παγίδα» του ΝΑΤΟ και το Ρεκόρ Δαπανών
Μετά τις νέες δεσμεύσεις των συμμάχων, οι αμυντικές δαπάνες των 27 κρατών-μελών της ΕΕ εκτοξεύθηκαν από τα 259 δισ. ευρώ το 2021 στα 454 δισ. ευρώ Ευρωπαϊκός Οργανισμός Άμυνας (EDA- European Defence Agency).
• Η στρατηγική των ΗΠΑ:
Η Ουάσιγκτον πίεσε ασφυκτικά την Ευρώπη να αυξήσει τις δαπάνες της. Οι χώρες-μέλη ξεπέρασαν κατά πολύ τον παλιό στόχο του 2% του ΑΕΠ EDA, ενώ ορισμένες χώρες της πρώτης γραμμής αγγίζουν ήδη το 3,5%.
• Το αποτέλεσμα:
Τα χρήματα που στερούνται οι Ευρωπαίοι πολίτες από την παιδεία, την υγεία και την κοινωνική πρόνοια (λόγω και της ακριβής ενέργειας) διοχετεύονται υποχρεωτικά σε εξοπλιστικά προγράμματα.
2. Αμερικανικό Μονοπώλιο και Τεχνολογική «Ομηρία»
Αντί η Ευρώπη να επενδύσει στη δική της αμυντική βιομηχανία (π.χ. γαλλικά ή κοινοπραξιακά ευρωπαϊκά συστήματα), η επείγουσα ανάγκη για άμεσο εξοπλισμό την οδήγησε να αγοράζει έτοιμα αμερικανικά οπλικά συστήματα και έτσι να εξαρτηθεί ακόμη περισσότερο από τις ΗΠΑ.
• Το F-35 ως «Δούρειος Ίππος»:
Η Lockheed Martin έχει κλειδώσει τεράστια μακροπρόθεσμα συμβόλαια στην Ευρώπη (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, της Γερμανίας, της Φινλανδίας κ.ά.), με παραγγελίες που δεσμεύουν τους εθνικούς προϋπολογισμούς για την επόμενη δεκαετία.
• Η εξάρτηση:
Τα αμερικανικά όπλα (όπως τα F-35 ή τα συστήματα Patriot) βασίζονται σε αμερικανικό λογισμικό και ανταλλακτικά. Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει αυτόνομα χωρίς την έγκριση της Ουάσιγκτον (ο φόβος του λεγόμενου «kill switch»).
3. Η Διπλή Ανακύκλωση του Ευρωπαϊκού Πλούτου
Το σχέδιο, βάσει της ανάλυσής μου, ολοκληρώνεται ως εξής.
1. Φάση Α' (Ενέργεια):
Η Ευρώπη πληρώνει πανάκριβα το αμερικανικό υγροποιημένο αέριο (LNG), στέλνοντας δισεκατομμύρια στο Τέξας και την Wall Street.
2. Φάση Β' (Άμυνα):
Λόγω της γεωπολιτικής αστάθειας που προκάλεσε η ενεργειακή και πολιτική ρήξη με την Ρωσία, η Ευρώπη αναγκάζεται να στείλει άλλα τόσα δισεκατομμύρια στην αμερικανική αμυντική βιομηχανία (Lockheed Martin, Raytheon, Boeing) για να αγοράσει προστασία.
Η Μεγάλη Εικόνα του Σχεδίου την οποία μας αποκαλύπτει η εφαρμογή της Μαρξιστικής Γεωστρατηγικής Οπτικής.
Η Ευρώπη έχει εγκλωβιστεί σε έναν τέλειο οικονομικό και στρατιωτικό βρόχο.
Οι ΗΠΑ καταφέρνουν να χρηματοδοτούν την δική τους εγχώρια βιομηχανία (ενεργειακή και πολεμική) με ευρωπαϊκά κεφάλαια, την ίδια ώρα που η Ευρώπη αποβιομηχανίζεται και χάνει κάθε δυνατότητα να αποτελέσει ανεξάρτητο παγκόσμιο πόλο.
Έτσι, η Αμερική παραμένει ο απόλυτος ρυθμιστής:
απομυζεί τον πλούτο της Ευρώπης, την μετατρέπει σε στρατιωτικό προπύργιο και η ίδια, οχυρωμένη πίσω από τον Ατλαντικό, προετοιμάζεται για την επόμενη φάση του σχεδίου της στον Ειρηνικό, που όταν ολοκληρώσει και αυτό θα δώσει το παγκόσμιο σύνθημα με μία σειρά από προβοκάτσιες: ΠΥΡ! και την έναρξη των δύο πολέμων με την Αμερική ως απλό παρατηρητή που θα περιμένει να εισπράξει τα επινίκια από τους τέσσερεις χαμένους.
-------------------------------------
Στο μέτωπο της Ασίας, και συγκεκριμένα στο δίπολο Κίνας-Ιαπωνίας, το μοντέλο της «υποδαύλισης περιφερειακών συγκρούσεων» και του Offshore Balancing (Υπεράκτιας Εξισορρόπησης) βρίσκει την απόλυτη, σχεδόν κατοπτρική, εφαρμογή του.
Όπως ακριβώς συνέβη στην Ευρώπη με τη Ρωσία, έτσι και στην Ανατολική Ασία οι ΗΠΑ εφαρμόζουν την ίδια γεωπολιτική συνταγή:
Δημιουργούν μια εξοπλιστική και οικονομική παγίδα για την Ιαπωνία, με σκοπό να τη μετατρέψουν στην «εμπροσθοφυλακή» μιας αναπόφευκτης φθοροποιού σύγκρουσης με την Κίνα.
Είναι ακριβώς αυτή η συμμετρία από την οποία εμπνεύσθηκα αυτό το μοντέλο, καθότι η ιστορία δεν μπορεί να επαναληφθεί δύο φορές verbatim verbatim.
Και αυτή η στρατηγική μας λέει η Υλιστική Διαλεκτική Μεθοδολογία σε συνδυασμό με την Πολιτική Συγκυρία ξεδιπλώνεται σε τρία συγκεκριμένα βήματα.
1. Ο εξαναγκασμός της Ιαπωνίας σε «Νεο-Μιλιταρισμό»
Για δεκαετίες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιαπωνία είχε ένα αυστηρά ειρηνιστικό Σύνταγμα και περιόριζε τις αμυντικές δαπάνες της στο 1% του ΑΕΠ. Υπό την πίεση της Ουάσιγκτον και του Ντόναλντ Τραμπ -και του σχεδίου για Τρίτο Παγκόσμιο πόλεμο με την Αμερική ως ο πυρομανής πυροσβέστης που στο τέλος τα παίρνει όλα- αυτό άλλαξε ριζικά.
• Ιστορικό ρεκόρ δαπανών:
Η κυβέρνηση της Σανάε Τακαΐτσι αύξησε κατακόρυφα τον αμυντικό προϋπολογισμό, αγγίζοντας το 1,8% του ΑΕΠ, με στόχο τον διπλασιασμό του στο 2%.
• Η Παγίδα της Ταϊβάν:
Η Ιαπωνία οδηγήθηκε στο να δηλώσει επίσημα ότι μια κινεζική επέμβαση στην Ταϊβάν αποτελεί «απειλή για την επιβίωσή της», συνδέοντας τη μοίρα της με έναν μελλοντικό πόλεμο. Αυτό προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του Πεκίνου, το οποίο κατηγορεί το Τόκιο για επιστροφή στον «μιλιταρισμό».
2. Η Οικονομική Αφαίμαξη του Τόκιο από τις ΗΠΑ
Όπως ακριβώς και στην Ευρώπη, η Ουάσιγκτον εκμεταλλεύεται τον φόβο που η ίδια καλλιεργεί για να απομυζήσει τον ιαπωνικό πλούτο.
• Αγορές-μαμούθ αμερικανικών όπλων:
Η Ιαπωνία χρηματοδοτεί την αμερικανική πολεμική βιομηχανία αγοράζοντας πανάκριβα stealth μαχητικά F-35 και πυραύλους κρουζ Tomahawk.
• Η πίεση για το «Sympathy Budget»:
Οι ΗΠΑ απαιτούν εκβιαστικά από το Τόκιο να τριπλασιάσει την οικονομική του συνεισφορά (στα 3 τρισεκατομμύρια γεν) για τη συντήρηση των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στο ιαπωνικό έδαφος. Η Ιαπωνία πλέον βρίσκεται σε δημοσιονομικό αδιέξοδο λόγω του κόστους των αμερικανικών εξοπλισμών και του αδύναμου γεν.
3. Το Μεγάλο Ρήγμα:
Καταστροφή της Ασιατικής Εφοδιαστικής Αλυσίδας
Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ιαπωνίας. Η στρατηγική των ΗΠΑ αποσκοπεί στο να σπάσει βίαια αυτή την οικονομική αλληλεξάρτηση.
• Κυρώσεις και Αντίμετρα:
Ήδη, ως απάντηση στη στρατιωτική ευθυγράμμιση της Ιαπωνίας με τις ΗΠΑ, η Κίνα επέβαλε αυστηρούς περιορισμούς στις εξαγωγές κρίσιμων ορυκτών (σπάνιες γαίες) που είναι απαραίτητα για την ιαπωνική τεχνολογική βιομηχανία.
• Το Αποτέλεσμα:
Η Ιαπωνία αποκόπτεται από τη φυσική της οικονομική ενδοχώρα (την Ασία) και οδηγείται σε οικονομικό μαρασμό, την ίδια ώρα που η Κίνα αναγκάζεται να αναλώσει πόρους σε μια ναυτική και στρατιωτική αντιπαράθεση στην εχθρική νησιωτική αλυσίδα.
Συμπέρασμα: Η Γεωπολιτική της «Ανοιχτής Θάλασσας»
Αν συνθέσουμε τα κομμάτια, το σχέδιο όπως το αποκάλεσα των «Απλών ΗΠΑ» που περιγράφω γίνεται ξεκάθαρο:
[ ΗΠΑ: Ασφαλείς πίσω από τους Ωκεανούς ]
1. Μέτωπο ΕΥΡΑΣΙΑΣ:
Ευρώπη vs Ρωσία
2. Μέτωπο ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ:
Ιαπωνία vs Κίνα
Η Αμερική, οχυρωμένη πίσω από τη γεωγραφική της ασφάλεια, ωθεί τους περιφερειακούς της συμμάχους (Ευρώπη, Ιαπωνία) να γίνουν οι «κυματοθραύστες» που θα απορροφήσουν την ισχύ των μεγάλων αντιπάλων της (Ρωσίας, Κίνας).
Σε αυτό το σενάριο το οποίο οι εγκέφαλοι των ΗΠΑ έχουν εξυφάνει για δεύτερη φορά στην ιστορία -και κατά το οποίο οι ανεγκέφαλοι Ευρωπαίοι και Ιάπωνες αρνούνται να τα βρουν με τους Ρώσους και τους Κινέζους αντιστοίχως και τυφλά υποχρεούνται να ακολουθήσουν- οι ΗΠΑ:
1. Δεν ματώνουν οι ίδιες σε έναν ολοκληρωτικό παγκόσμιο πόλεμο.
2. Καταστρέφουν το διεθνές εμπόριο των ανταγωνιστών τους.
3. Αναγκάζουν όλο τον πλανήτη να αγοράζει τη δική τους ενέργεια, τα δικά τους όπλα και τη δική τους προστασία.
4. Επικαιροποιούν την υποδούλωση του πλανήτη.
Πρόκειται για την απόλυτη επιβεβαίωση της θέσης μου:
Η αποδόμηση της παγκοσμιοποίησης είναι το απαραίτητο εργαλείο για να καούν οι ανταγωνιστές των ΗΠΑ στο δικό τους γήπεδο, αφήνοντας την Αμερική ως τον μοναδικό, κυρίαρχο επιζώντα του παγκόσμιου χάους.
Φυσικά ούτε το ΙΡΑΝ ούτε η Βενεζουέλα ήταν παρανοϊκές κινήσεις του Τράμπ, αλλά μετά την ανάλυσή μας φαίνονται πόσο καλά ενταγμένες είναι στον μεγάλο απώτερο σκοπό.
Όπως βλέπετε λοιπόν ο αρχικώς φιλειρηνιστής Τράμπ και τελικώς πολεμοχαρής, αν και εμφανίζεται με προσωπίο παλιάτσου και ψυχοπαθούς, εκτελεί πολλή καλά το σχέδιο που του παρέδωσε το βαθύ κράτος των ΗΠΑ και μάλλον παλιάτσοι είναι οι αφελείς αναλυτές όλων των μίντια του κόσμου που τον λοιδωρούν.
-------------------------------------
Η θέση της Ελλάδος
Στο πλαίσιο αυτού του σκληρού, Μαρξιστικού Γεωπολιτικού Μοντέλου που περιέγραψα, η Ελλάδα δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο. Αντιθέτως, αποτελεί ένα κρίσιμο, πλην όμως αναλώσιμο πιόνι στη γεωστρατηγική σκακιέρα των ΗΠΑ, το οποίο έχει ήδη εγκλωβιστεί απόλυτα στην ίδια «ενεργειακή και εξοπλιστική παγίδα» που περιγράψαμε για την υπόλοιπη Ευρώπη όπου οι πολιτικοί και στρατιωτικοί τοποτηρητές των ΗΠΑ αγωνίζονται να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος.
Η θέση της Ελλάδας μέσα σε αυτό το σχέδιο ολέθρου αναλύεται σε τρεις βασικούς άξονες.
1. Ο ρόλος του «Ενεργειακού Κόμβου» (LNG) για την αμερικανική διείσδυση
Η Ελλάδα επιλέχθηκε από την Ουάσιγκτον για να γίνει η «πύλη εισόδου» του αμερικανικού σχιστολιθικού αερίου (LNG) προς τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη, με στόχο την οριστική αποκοπή της περιοχής από τη Ρωσία.
• Οι υποδομές:
Οι ΗΠΑ στήριξαν στρατηγικά τον τερματικό σταθμό της Ρεβυθούσας και τη δημιουργία του FSRU στην Αλεξανδρούπολη.
• Το τίμημα:
Ενώ η εξωνημένη Αθήνα παρουσιάζει αυτόν τον ρόλο ως «γεωπολιτική αναβάθμιση», στην πραγματικότητα ο ελληνικός λαός πληρώνει μία από τις ακριβότερες τιμές ρεύματος και ενέργειας στην Ευρώπη. Η χώρα μετατράπηκε σε μεσάζοντα που αγοράζει πανάκριβο αμερικανικό αέριο για να το επανεξάγει, αντιμετωπίζοντας τον ελληνικό λαό σαν να είναι λαός ξένης χώρας.
2. Η «Εξοπλιστική Αφαίμαξη» και η Χρηματοδότηση των ΗΠΑ
Η Ελλάδα αποτελεί το τέλειο παράδειγμα χώρας η οποία, υπό το καθεστώς του φόβου (στην προκειμένη περίπτωση, της τουρκικής απειλής), διοχετεύει τον εθνικό της πλούτο απευθείας στην αμερικανική πολεμική βιομηχανία και οι φουκαράδες Έλληνες μετά από αυτό περιμένουν βοήθεια από τις ΗΠΑ στα ελληνοτουρκικά.
• Η αγορά του αιώνα:
Η χώρα έχει δεσμευτεί σε αμυντικά προγράμματα δισεκατομμυρίων, με κορωνίδα την αγορά των μαχητικών F-35. Τα χρήματα αυτά φεύγουν από τα ταμεία της παιδείας και της υγείας μιας χώρας που μόλις εξήλθε, ούτως ειπείν, από δεκαετή χρεοκοπία (για να είμαστε ακριβείς, ποτέ η Ελλάς δεν πρόκειται να απελευθερωθεί και να αισθανθεί ασφαλής όσο βρίσκεται υπό την κατοχή της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, υπό τον μηχανισμό ESM και με ΤΑΙΠΕΔ και ΑΑΔΕ στο σπίτι τους) για να στηρίξουν τις θέσεις εργασίας στην Lockheed Martin και φυσικά πρέπει να είναι κάποιος πολύ γελοίος για να πιστεύει ότι θα τους επιτραπεί να ρίξουν έστω και μία βόμβα κατά της Τουρκίας αφού τα πάντα λειτουργούν με kill switch. Σε άλλα πολεμικά μέτωπα πρόκειται να χρησιμοποιηθούν και ξένα συμφέροντα να υπηρετήσουν.
• Η στρατιωτική εξάρτηση:
Η Ελλάς έχει παραχωρήσει κρίσιμες διευκολύνσεις και βάσεις (Σούδα, Αλεξανδρούπολη, Λάρισα) μέσω της ανανεωμένης αμυντικής συμφωνίας (MDCA). Η Αλεξανδρούπολη, ειδικά, μετατράπηκε σε βασικό κόμβο μεταφοράς αμερικανικών στρατευμάτων προς την Ανατολική Ευρώπη, καθιστώντας την Ελλάδα βέβαιο στόχο αντιποίνων σε περίπτωση γενίκευσης της σύγκρουσης με την Ρωσία.
3. Η Παγίδα της «Διπλής Απειλής» (Τουρκία-Ρωσία)
Σύμφωνα με το μοντέλο του Offshore Balancing που παντού εφαρμόζουν οι ΗΠΑ, οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν την οριστική επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών επ ουδενί, αλλά αντιθέτως την διατήρηση μιας ελεγχόμενης ισορροπίας τρόμου. Αυτό συμβαίνει μετά τον civil war (εμφύλιο) και την δωρεά που έκαναν οι Αμερικανοί στους "Έλληνες" δωσίλογους της κατοχής οι οποίοι έκτοτε κατέχουν την χώρα, ενώ η δίκαιη θέση τους μετά τον πόλεμο ήταν στο Γουδί...
• Ο εκβιασμός:
Η Ουάσιγκτον πουλάει όπλα και στους δύο (F-16 στην Τουρκία προς ώρας, F-35 στην Ελλάδα), εξασφαλίζοντας ότι και οι δύο πλευρές θα παραμένουν οικονομικά εξαντλημένες και πολιτικά υποτελείς, κυρίως όμως η Ελλάς η οποία στερείται παντελώς σοβαρής βιομηχανίας.
• Η ρήξη με την Ρωσία:
Η Ελλάς, η οποία ιστορικώς είχε διπλωματικούς, πολιτιστικούς και οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία (έντονο τουρισμό και εξαγωγές γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων), αναγκάστηκε να τους διαρρήξει πλήρως, ευθυγραμμιζόμενη απόλυτα με την αμερικανική γραμμή, χάνοντας έτσι ένα τεράστιο οικονομικό όφελος.
Συμπέρασμα για την Ελλάδα
Στο σχέδιο των «Απλών ΗΠΑ» (όπως τις αποκαλώ στην ανάλυση), η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται ως ισότιμος εταίρος, αλλά ως συνοριακό φυλάκιο και καταναλωτής αμερικανικών προϊόντων (LNG και όπλων) και διαχρονικώς ως μία χώρα φόρου υποτελής(sic).
Η χώρα έχει εγκλωβιστεί σε μία κατάσταση όπου ματώνει οικονομικά για να αγοράζει άχρηστη προστασία, έχει μετατρέψει το έδαφός της σε ορμητήριο ξένων δυνάμεων και, αν το σχέδιο της Ουάσιγκτον για έναν μεγάλο πόλεμο στην Ευρασία πραγματωθεί, η Ελλάδα θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή της καταστροφής, την ώρα που η καλή της σύμμαχος Αμερική θα παρακολουθεί ασφαλής από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού τον για πολλοστή φορά κατασφαγιασμό της.
ΥΓ 1
Offshore Balancing: Η στρατηγική Offshore Balancing (Υπεράκτια Εξισορρόπηση) είναι μια γεωπολιτική θεωρία του πολιτικού ρεαλισμού, σύμφωνα με την οποία μια ιμπεριαλιστική δύναμη αποφεύγει να διατηρεί μόνιμες, μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις στο εξωτερικό. Αντί να εμπλέκεται άμεσα σε χερσαίους πολέμους, αφήνει τους τοπικούς συμμάχους να αναχαιτίσουν τυχόν περιφερειακούς ηγεμόνες που απειλούν τη σταθερότητα, παρεμβαίνοντας στρατιωτικά μόνο ως έσχατη λύση. Η προσέγγιση αυτή αξιοποιεί τη γεωγραφική απομόνωση (όπως τα θαλάσσια σύνορα των ΗΠΑ) για την εξοικονόμηση πόρων και την αποφυγή δαπανηρών επεμβάσεων, με ιστορικά παραδείγματα τη Βρετανία του 19ου αιώνα και τη στάση των ΗΠΑ στα αρχικά στάδια των Παγκοσμίων Πολέμων.
ΥΓ 2
Kill switch: Στα οπλικά συστήματα (όπως σύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη F-35, patriot κ.ά.), ως kill switch (διακόπτης απενεργοποίησης) νοείται ένας μηχανισμός (κρυμμένος βαθιά στο λογισμικό ή στα ηλεκτρονικά συστήματα μή προσβάσιμος από τον κάτοχο του συστήματος) που επιτρέπει στον κατασκευαστή ή στην χώρα προέλευσης να απενεργοποιήσει, να περιορίσει ή να ελέγξει εξ’ αποστάσεως (συνήθως δορυφορικώς) την λειτουργία του οπλισμού που έχει πουλήσει σε κάποια άλλη χώρα.
ΥΓ 3
Controlled Destabilization: Η Ελεγχόμενη Αποσταθεροποίηση (Controlled Destabilization/Managed Instability) αποτελεί ένα διαχρονικό εργαλείο των ιμπεριαλιστών. Στόχος δεν είναι πάντα η κατάκτηση, αλλά η δημιουργία ενός περιβάλλοντος διαρκούς κρίσης που εμποδίζει την ανάδυση ισχυρών περιφερειακών πόλων και διατηρεί τις χώρες σε καθεστώς εξάρτησης.
Η ελεγχόμενη αποσταθεροποίηση είναι μια γεωπολιτική και στρατηγική τακτική κατά την οποία μια ιμπεριαλιστική δύναμη προκαλεί, υποθάλπει ή συντηρεί εσκεμμένα κρίσεις (πολιτικές, οικονομικές ή στρατιωτικές) σε μια συγκεκριμένη περιοχή ή χώρα, φροντίζοντας όμως η ένταση να μην ξεφύγει από τον έλεγχό της.
(Η Θράκη της Ελλάδος είναι μία περιοχή υποψήφια για Ελεγχόμενη Αποσταθεροποίηση, όταν αρχίσει το πάρτι του διαμελισμού της Ελλάδος.)
Τα βασικά της χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν:
• Διαχείριση του χάους: Ο στόχος δεν είναι η ολοκληρωτική καταστροφή, αλλά η δημιουργία ενός περιβάλλοντος διαρκούς ανασφάλειας που αποτρέπει τον αντίπαλο από το να σταθεροποιηθεί ή να αναπτυχθεί.
• Εξάντληση αντιπάλων: Αναγκάζει τις εμπλεκόμενες χώρες να ξοδεύουν τεράστιους οικονομικούς και στρατιωτικούς πόρους για την επιβίωσή τους, αποδυναμώνοντάς τες μακροπρόθεσμα.
• Ενίσχυση της εξάρτησης: Μέσα από την ανασφάλεια που δημιουργείται, τα αδύναμα κράτη στρέφονται αναγκαστικά στη δύναμη που κινεί τα νήματα, ζητώντας προστασία, δάνεια, ενέργεια ή εξοπλισμούς.
• Αποφυγή άμεσης σύγκρουσης: Επιτρέπει στον υποκινητή να πετυχαίνει τους στρατηγικούς του στόχους διά αντιπροσώπων (proxy conflicts), χωρίς να εμπλέκεται ο ίδιος σε έναν δαπανηρό ολοκληρωτικό πόλεμο.
Ακολουθούν χαρακτηριστικά ιστορικά παραδείγματα όπου εφαρμόστηκε αυτή η τακτική.
1. Η Περίπτωση της Ελλάδας
• Η Δεκαετία του 1940 και ο Civil War (Ενδοπολιτειακός Πόλεμος): Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο της σύγκρουσης Βρετανίας (και αργότερα ΗΠΑ) με την ΕΣΣΔ. Με την λεγόμενη συμφωνία των ποσοστών (Τσόρτσιλ-Στάλιν, ένα κωλόχαρτο που έγραψε ο Τσόρτσιλ και ο Στάλιν ούτε καταδέχθηκε να το πιάσει στα χέρια του παρά μόνον τράβηξε με το μολύβι μία γραμμή και στην συνέχεια ρώτησε ο Τσόρτσιλ "να το κάψουμε ή να το κρατήσω;", με τον Στάλιν απλώς να κάνει μία χειρονομία αδιαφορίας) επισήμως δεν μοιράστηκε τίποτε. Τα λεγόμενα ποσοστά ήταν μια στιγμιαία ιδέα του Τσόρτσιλ και η συζήτηση έληξε. Οι παρεμβάσεις που ακολούθησαν όμως (Δεκεμβριανά, Εμφύλιος) ήταν μία σειρά διαδικασιών που κράτησαν την χώρα βαθιά διχασμένη και εξαντλημένη, διασφαλίζοντας την πλήρη ένταξή της στη δυτική σφαίρα επιρροής.
Ως εκ τούτου, στην Ελλάδα πάντα θα υπάρχουν δύο λαοί:
Ο λαός των δοσηλόγων που αντί να εκτελεστεί του δόθηκε η εξουσία που διατηρεί μέχρι σήμερα και ο λαός των απελευθερωτών από την κατοχή από τον οποίο υφαρπάχθει η εξουσία και τον οποίο έστειλαν στην εξορία και τον εξωστράκισαν. Όσο θα υπάρχει η Ελλάδα, αυτοί οι δύο λαοί (δοσηλόγων και απελευθερωτών) θα υπάρχουν και θα συμβιώνουν εχθρικά, έως, βεβαίως, δοθείσης ευκαιρίας ολικής εξαφανίσεως του ενός εκ των δύο.
• Το Κυπριακό και τα Ιουλιανά (1965): Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η αμερικανική πολιτική (π.χ. Σχέδιο Άτσεσον) επεδίωκε μια λύση στο Κυπριακό που θα εξυπηρετούσε τη συνοχή του ΝΑΤΟ, αγνοώντας τις τοπικές επιδιώξεις. Η πολιτική αστάθεια στην Αθήνα την δεκαετία του '60, η επιβολή της Χούντας το 1967 και η τραγωδία της Κύπρου το 1974 είναι αποτέλεσμα μιας ελεγχόμενης κρίσης που κατέληξε στη διχοτόμηση του νησιού και στην αύξηση της εξάρτησης της Ελλάδας από τις ΗΠΑ λόγω της τουρκικής απειλής που δημιούργησαν οι ίδιες οι ΗΠΑ.
2. Η Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας
Η Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας (Δεκαετία 1990): Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και τον θάνατο του προδότη του Σοσιαλισμού Τίτο, μία ενωμένη, ισχυρή και αδέσμευτη Γιουγκοσλαβία έπαψε να είναι χρήσιμη στη Δύση ως ανάχωμα προς την ΕΣΣΔ. Η ενθάρρυνση των εθνικισμών των μουσαφηρέων έναντι των νοικοκυρέων, η άμεση επέμβαση των ιμπεριαλιστών (ΝΑΤΟ), οι οικονομικές κυρώσεις και οι επιλεκτικές παρεμβάσεις οδήγησαν στον αιματηρό κατακερματισμό της χώρας σε μικρά, αδύναμα και οικονομικά εξαρτημένα προτεκτοράτα, αποτρέποντας την δημιουργία ενός ισχυρού βαλκανικού πόλου.
3. Πόλεμος Ιράν-Ιράκ
Ο Πόλεμος Ιράν-Ιράκ (1980-1988): Αποτελεί το πιο κλασικό παράδειγμα «διπλής ανάσχεσης». Οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές δυνάμεις τροφοδότησαν με όπλα και πληροφορίες και τις δύο πλευρές (κυρίως το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν, αλλά μυστικά και το Ιράν μέσω της υπόθεσης Iran-Contra). Ο στόχος ήταν να εξαντληθούν αμοιβαία οι δύο ισχυρότερες χώρες του Περσικού Κόλπου, ώστε καμία να μην μπορέσει να κυριαρχήσει στα πετρέλαια της περιοχής. Από την άλλη η τάση δυτικού τύπου αστικοποίησης του ΙΡΑΚ (κόμμα Μπάθ) θα δημιουργούσε μία άλλη Αίγυπτο στην περιοχή και αυτό πονούσε τους κατόχους πετρελαίων στις άλλες χώρες.
4. Αραβική Άνοιξη και Συρία
Η «Αραβική Άνοιξη» και η Συρία (2011-σήμερα). Αυτό που ξεκίνησε ως κοινωνική εξέγερση εξελίχθηκε, μέσω της χρηματοδότησης και του εξοπλισμού διαφόρων ένοπλων ομάδων από εξωτερικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, σε έναν πολυετή πόλεμο δι' αντιπροσώπων (proxy war). Το αποτέλεσμα ήταν η πλήρης διάλυση ισχυρών αραβικών κρατών (Συρία, Λιβύη), η καταστροφή των υποδομών τους και η αποδυνάμωση κάθε απειλής προς τους περιφερειακούς συμμάχους της Δύσης και κυρίως η οριστική εξαφάνιση του ονείρου των αραβικών λαών για χειραφέτηση δυτικού αστικού τύπου.
Σύνοψη του Μηχανισμού
Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, το μοτίβο παραμένει ίδιο: οι τοπικές αντιθέσεις (εθνικές, θρησκευτικές ή πολιτικές) δεν επιλύονται, αλλά χρηματοδοτούνται από τους ιμπεριαλιστές για να συντηρούνται.
Έτσι, οι χώρες αναγκάζονται να δαπανούν τον πλούτο τους σε όπλα, να ζητούν δάνεια για ανοικοδόμηση και να αποδέχονται ξένες στρατιωτικές βάσεις ως εγγύηση ασφαλείας.
 
 

 
 
 
 

Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2024

Τοξικές "ταξικότητες"


(Για τα "ταξικά" συνδικάτα και τις άλλες πολιτικά αταξικές τοξικότητες της εκ Περισσού εκπορεύομενης μικροαστικής καμαρίλας - γραφειοκρατικής δήθεν ιντελιγκέντσιας)
...............
Εδώ και χρόνια η πολιτική μικροαστίλα του Περισσού μας τάχει πρήξει με τα "ταξικά" συνδικάτα, "ταξικές" διεκδικήσεις, και πολλές ακόμα και διάφορες "ταξικές" μπούρδες ....
Είναι να αναρωτιέται ο κάθε λογικός άνθρωπος τι δουλειά έχει ο προσδιορισμός "ταξικό" σε κάθε τι με το οποίο ασχολείται ένα αυτοκαλούμενο ως "κομμουνιστικό" κόμμα.
Δεν είναι ευνόητο από μόνο του πως όλα τα κόμματα μίας αστικής κοινωνίας έχουν ταξικό χαρακτήρα, και πως κάθε πολιτικός τους λόγος και δραστηριότητα ενέχει ταξικό περιεχόμενο, ιδιαίτερα μάλιστα όταν πρόκειται για κόμμα που θέλει να εκπροσωπεί κοινωνικά και πολιτικά την κομμουνιστική προοπτική ;
Εδώ τίθεται ένα ακόμα ερώτημα :


Ποιό είναι το πραγματικό πολιτικό περιεχόμενο των διαρκώς επαναλαμβανόμενων διακηρύξεων ενός κόμματος με κάτι τέτοιες περιττολογίες που προσβάλουν ακόμα και τα αυτονόητα για τους στην πράξη - και όχι μόνο στα λόγια - πραγματικούς κομμουνιστές ...;;;
Ας εξετάσουμε λοιπόν όλες αυτές τις ανούσιες διακηρύξεις - περιττολογίες για να δούμε το τι κρύβουν πάνω στην βάση των όσων μας διδάσκει ο Λένιν από το "τι να κάνουμε" ακόμα.
Η εργατική τάξη καταρχήν υπάρχει αντικειμενικά ως "τάξη καθεαυτή" και χρειάζεται να κατακτήσει πολλά υλικά και πνευματικά εφόδια για να γίνει "τάξη για τον εαυτό της".....
Το πρωταρχικό όνειρο του κάθε ξεχωριστού εργάτη δεν είναι η πραγματοποίηση κάποιας σχετικά απόμακρης κοινωνικής επανάστασης αλλά το να γίνει ο ίδιος αστός σύμφωνα με τα δεδομένα της υπάρχουσας κοινωνικής συγκρότησης όπως αυτά αντανακλώνται μέσα στο κεφάλι του.
Οι εργάτες από μόνοι τους όπως μας λέει ο Λένιν μπορούν να κατακτήσουν μόνο μία συνδικαλιστική συνείδηση δηλαδή την πεποίθηση να οργανωθούν σε ενώσεις όπως πχ τα εργατικά συνδικάτα και άλλες (όπως συνεταιρισμούς, αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης,) ώστε να διεκδικήσουν από πιο ισχυρές θέσεις καλύτερα μεροκάματα καλύτερες συνθήκες εργασίας, καλύτερους νόμους που να ευνοούν κοινωνικά τους εργάτες ... κλπ.
Αυτά όμως δεν αρκούν για να αναβαθμίσουν την εργατική τάξη σε "τάξη για τον εαυτό της" .
Οι εργάτες προσχωρούν σε αυτές τις οργανωμένες ενώσεις χωρίς να έχουν καταρχήν και άμεσα συνολική συνείδηση της τάξης τους, ποσώς μάλιστα καθολική συνείδηση της κοινωνίας.
Προσχωρούν σε ατομική βάση ο καθένας βλέποντας πως τα συμφέροντα του ενός συμβαδίζουν με τα συμφέροντα όλων των άλλων που βρίσκονται στην ίδια κοινωνική θέση και κατάσταση, και έτσι αρχίζουν σιγά σιγά να αναπτύσσουν μία πρωταρχική συνείδηση συλλογικότητας.
Για όλα αυτά ο Λένιν κατονομάζει τον συνδικαλιστικό αγώνα των εργατών που ξεκινά από ατομικά κίνητρα στην βάση της αντίληψης κοινών συμφερόντων ως "αγώνα για καλύτερο μοίρασμα" - κοινώς καυγά για το μοίρασμα της πίτας - "αστικό αγώνα της εργατικής τάξης" ..
Προχωρώντας ο Λένιν εξηγεί την σχέση της επαναστατικής πρωτοπορίας - του κόμματος της κοινωνικής επανάστασης - με την εργατική τάξη επεξηγώντας την διαφορά ανάμεσα σε οργάνωση εργατών και οργάνωση επαναστατών και προκρίνοντας την δεύτερη επιλογή.
Καμία κοινωνική τάξη δεν χρειάζεται ένα κόμμα για να κάνει για λογαριασμό της αυτό που μπορεί να κάνει από μονή της ...
Ο ρόλος του κόμματος που θέλει να είναι το καθοδηγητικό κέντρο της κοινωνικής επανάστασης, δεν είναι να κατεβάσει το ύψος της συνειδητότητας του στο επίπεδο της συνείδησης των μαζών - της εργατικής τάξης καταρχήν - άλλα να ανεβάσει το ύψος της συνειδητότητας των μαζών ως το επίπεδο της συνείδησης του κόμματος.
Ένα κόμμα που το πολύ που επιζητά είναι να καθοδηγεί συνδικαλιστικούς εργατικούς αγώνες δεν μπορεί να είναι πάρα ένα κόμμα έντιμων - είτε μη – εργατοπατέρων, αλλά οπωσδήποτε δεν είναι επαναστατικό κόμμα και είναι φυσικό κι ακόμα περισσότερο από βέβαιο πως μέσα σε συνθήκες καπιταλισμού ακόμα κι αν ξεκινήσει με έντιμους εργατοπατέρες, στο τέλος θα καταλήξει με τους πλέον ανέντιμους.
Η κοινωνικοϊστορική αποστολή ενός επαναστατικού κόμματος δεν είναι να περιορίζεται σε αυτά που μπορεί να κάνει και να πετύχει το αυθόρμητο και οργανωμένο κίνημα της εργατικής τάξης από μόνο του, άλλα να προετοιμάσει τις υποκειμενικές συνθήκες για την κοινωνική επανάσταση επιτυγχάνοντας σταδακα μία σειρά από στόχους, συνενώνοντας αυτό το κίνημα σε μία κοινή και ενιαία-πέραν των ποσοτικών διεκδικήσεων -επαναστατική προοπτική για την κοινωνική ανατροπή και την οικοδόμηση και δημιουργία μίας ποιοτικά διαφορετικής κοινωνίας από την υπάρχουσα.
Κομμουνιστικό κόμμα σημαίνει επαναστατικό καθοδηγητικό επιτελείο της εργατικής τάξης, κόμμα που οδηγεί το προλεταριάτο προς την κοινωνική επανάσταση, την πραγματοποίηση της και την ανάπτυξη νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας.
Ακριβώς γι αυτό ένα κομμουνιστικό κόμμα δουλεύει μέσα στις μαζικές οργανώσεις της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών γενικά και χρησιμοποιεί τις αναλαμπές πολιτικής συνείδησης που γεννιούνται μέσα στον καθημερινό αυθόρμητο αγώνα των μαζών, ειδικά ανάμεσα στα πρωτοπόρα στοιχεία της εργατικής τάξης προκειμένου να τα αποσπάσει και να τα εντάξει στις οργανώσεις του - στην οργάνωση της πρωτοπορίας της κοινωνικής επανάστασης.
Όταν ένα κόμμα που θέλει να λέγεται όχι απλά και μόνο εργατικό άλλα επιπλέον επαναστατικό – κομμουνιστικό, δεν μπορεί είτε δεν θέλει παραλαμβάνοντας τα όσα μπορεί να κάνει η εργατική τάξη από μόνη της, να τα πάει παραπέρα, είναι το λιγότερο όχι μόνο άχρηστο άλλα επιπλέον και επιβλαβές όχι μόνο για την υπόθεση του κομμουνισμού αλλά και στους καθημερινούς αυθόρμητος αγώνες της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζων.....
Αυτό σημαίνει πως έχεις να κάνεις με ένα κόμμα που δεν ενδιαφέρεται να ανεβάσει το ύψος της συνείδησης των μαζών στο επίπεδο της συνείδησης του κόμματος, κι ακόμα σημαίνει πως έχεις να κάνεις με ένα κόμμα, του οποίου το επίπεδο της συνείδησης δεν υπερβαίνει σε ύψος - κι αυτό στην καλύτερη περίπτωση - το επίπεδο της συνείδησης των μαζών.
Αρκεί να θυμηθεί κάνεις την μόνιμη επωδό των μελών αυτού κόμματος όταν αμέσως μετά την μεταπολίτευση στις πολιτικές συζητήσεις που γινόταν σχετικά με τον μαρξισμό και τις εμφανείς προς αυτόν αντιθέσεις της κομματικής τους πολιτικής :
"Εγώ είμαι εργάτης, άστε τα αυτά και δείτε αν μπορείτε να πείτε κάτι για τα προβλήματα των εργατών".
Στην καλύτερη περίπτωση είχες να κάνεις με τα πιο καθυστερημένα στοιχεία της εργατικής τάξης, από λούμπεν έως ελάχιστα πιο πάνω από το επίπεδο λούμπεν.
Γίνεται αυτονόητο πως ένα κόμμα που λειτουργεί έτσι δεν επιζητεί την καθοδήγηση της κοινωνικής επανάστασης άλλα το "καπέλωμα" του εργατικού και κάθε αυτοφυούς μαζικού κινήματος και τον αυτοδιορισμό του στην θέση του επίσημου εργατοπατέρα του έθνους, που να βρίσκεται σε άμεσο και απευθείας διαπραγματευτικό διάλογο με την άρχουσα τάξη ως υπεύθυνο πολιτικό τμήμα της, για την χάραξη εργατικής πολιτικής, πράγμα που σημαίνει μεγαλύτερο κομματικό κομμάτι από την αστική πίτα ....
Πρόκειται για κόμμα που κύριος σκοπός του είναι να απομακρύνει την εργατική τάξη από την στόχευση κατάληψης της πολιτικής εξουσίας και για αυτό αποπροσανατολίζει τους εργάτες όχι μόνο απο την διεξαγωγή πολιτικών αγώνων αλλά επιπλέον τους διαφθείρει μεταμορφώνοντας τους σε νομιμόφρονες καθώς τους περιορίζει μέσα στα στενά πλαίσια της αστικής "νομιμότητας" και ταυτόχρονα σαμποτάρει και όλους τους αγώνες στους οποίους εμφανίζονται είτε δύναται να εμφανιστούν ψήγματα πολιτικής ταξικής συνείδησης.
( Και ενώ η θέση και στάση των άλλων αστικών κομμάτων προς τους εργάτες είναι το "αφήστε την πολιτική για εμάς" αυτό το "εργατικό" κομμα δεν αφήνει στους εργάτες ούτε περιθώριο για πραγματικό ταξικό συνδικαλισμό. Το τραγικό είναι πως τα κόμματα αυτού του τύπου δεν βγήκαν μέσα από το ρεύμα "ελευθερίας της κριτικής"όπως κάποια παλαιότερα όμοια τους αλλά από την άμεση προδοσία του επαναστατικού σοσιαλισμου και που οδήγησαν σε πολιτική διαφθορά τα πρωτοπόρα τμήματα των μαζών έτσι που όπου υπήρχαν παλαιότερα ισχυρά κομμουνιστικά κινήματα που περιέπεσαν στον Ρεβιζιονισμο δεν υπάρχει ούτε ισχυρό συνδικαλιστικό κίνημα αντίθετα από τις χώρες που επειδή δεν υπήρξε εκφυλισμός προυπαρξαντος ισχυρου κομμουνιστικου κίνηματος ο αυθόρμητος και οργανωμένος συνδικαλιστικός αγώνας ευδοκιμεί και είναι συγκριτικα κατά πολύ μαζικωτερος ... )
Όταν επιπλέον έχεις να κάνεις με ένα τέτοιο κόμμα που λέει πως "μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό", γίνεται άμεσα αντιληπτό από τον οποιονδήποτε ελάχιστα ευφυή πως είναι σα να σου λέει, πως αρκεί που ο λαός μπορεί να αυτοοργανωθεί, και συνεπώς είναι άχρηστη οποιαδήποτε πολιτική οργάνωση καθοδηγητικής πρωτοπορίας.
Είναι σα να λέει, πως αρκεί ο αυθόρμητος και το πολύ αυτοοργανωμένος από την κοινωνική βάση συνδικαλιστκός αγώνας, για την πραγματοποίηση των στόχων και του τελικού σκοπού του ή πως δεν υπάρχει καν τελικός σκοπός, σα να λέει πως δεν αγωνίζεται για κοινωνική ανατροπή και αλλαγή του τρόπου κοινωνικής οργάνωσης
αλλά πως αγωνίζεται μόνο για μία κάποια βελτίωση της ίδιας της υπάρχουσας κοινωνίας, πράγμα που σημαίνει την διατήρηση της ίδιας της υπάρχουσας μορφής κοινωνικής οργάνωσης.
( Δηλαδή στόχος - στα λόγια πάντα - του ρεβιζιονιστικου κομματος που εδρευει στον Περισσό είναι να καπελωσει την διαδικασία κατά την οποία η εργατική τάξη θα ξαναφτιάξει αυτά που είχε και. καταστράφηκε από τις πρακτικές και τις παρεμβάσεις των ίδιων των Ρεβιζιονιστων ... - "Κι εσύ εργατική τάξη ραβε ξυλωνε, δουλειά να μη σου λείπει" .... )
Στην περίπτωση που "ο λαός σώζει τον λαό" έχουμε μία εντελώς πρωτότυπη σωτηριακή αντίληψη όπου ο λαός είναι ο σωτήρας - μεσσίας του εαυτού του ....
Αν το έλεγε κανείς στην μαρξική - μαρξιστική διάλεκτο, θα είχε πει :
""Το έργο της χειραφέτησης του λαού είναι έργο του ίδιου του λαού"
(Κατά την γνωστή πρόταση του Μαρξ πως "η χειραφέτηση του προλεταριάτου είναι έργο του ίδιου του προλεταριάτου" κάτι που είναι ολοκληρωτικά διάφορο από αυτά που μας λένε οι φωστήρες του Περισσού....)
Παραβλέποντας λοιπόν την ιδιομορφία της αυτό-σωτηριακής άποψης (περί του λάου του σώζοντος εαυτόν) έχουμε ένα έργο που πρέπει να πραγματοποιηθεί για τον λογαριασμό ενός συλλογικού υποκείμενου και η πραγματοποίηση του γίνεται από το ίδιο το υποκείμενο.
Αν λοιπόν έχουμε να κάνουμε με χειραφέτηση, τότε η χειραφέτηση του συλλογικού υποκείμενου μπορεί να αντικειμενοποιηθεί με την καθοδηγητική διαμεσολάβηση άλλου επιτελικού - καθοδηγητικού συλλογικού υποκείμενου (οργάνου) προερχομένου κυρίως από τους κόλπους του αρχικού - προς χειραφέτησιν - συλλογικού υποκείμενου.
Όταν όμως έχουμε να κάνουμε με αυτο-σωτηρία του ίδιου του σωτήρα, τότε όχι μόνο δεν χρειάζεται, άλλα αποκλείεται παντελώς η διαμεσολάβηση της σωτήριας (του σωτήρος) από άλλον σωτήρα.
Για να μπορεί να γίνει κάτι παρόμοιο πρέπει στην καλύτερη περίπτωση ο σωτήρας να είναι Μεσσίας, που να μεσολαβεί για λογαριασμό κάποιας υπέρτατης αρχής - και αυτήν την υπέρτατη αρχή την βρίσκουμε στον τριαδική θεότητα των χριστιανών οπού ο υιός-σωτήρ διαμεσολαβεί την σχέση μεταξύ του πατρός (του) και του προς σωτηρίαν ποιμνίου ..... !!!!
Αλλά χωρίς πάτερα και μόνο με έναν αυτοσωζόμενο σωτήρα δεν μπορεί να υπάρξει διαμεσολάβηση (χωρίς θεούλη, ποιανού μεσσίας - σωτηρίας θα ήταν ο Χριστός;) - ακριβώς αντίθετα από την περίπτωση οπού αντί σωτηρίας έχουμε να κάνουμε με χειραφέτηση .....
Στην περίπτωση όμως που θεωρείς πως ο λαός για να σωθεί από μόνος του, χρειάζεται ανεξάρτητα από τον λαό και ξεχωριστή κομματική οργάνωση - η δική σου - γι αυτό, τότε έχουμε να κάνουμε με υπερπήδηση της αυτοσωτηρίας και με τον ακραίο ιδεαλισμό - να υπάρχεις μόνο για τον εαυτό σου - ανυψωμένο στο επίπεδο του σολιψισμού: "μόνο εγώ υπάρχω" , "ένα είναι το κόμμα" κλπ
Αφού λοιπόν
"μονό ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό",
τότε ο λαός δεν χρειάζεται κανέναν διαμεσολαβητή ούτε καν αυτόν που διατυπώνει και μεταφέρει αυτήν την πρόταση "σωτηρίας" προς τον λαό.
Αυτά θυμίζουν προτάσεις κάποιων κατ ευφημισμόν "μαρξιστών" που δεν παύουν προκείμενου να δικαιολογήσουν την (ant)-επαναστατική απραξία τους, να επαναλαμβάνουν συχνά πως: "ο λαός θα πειστεί από την ίδια του την πείρα".
Το ζήτημα όμως δεν είναι αν αφήνεις τον λαό να πειστεί από την ίδια την δική του - πικρή και κοστοβόρα - πείρα άλλα το τι κάνεις εσύ γι αυτό.
Κατά συνέπειαν αυτός που διατυπώνει και μεταφέρει τέτοιες και άλλες παρόμοιες προτάσεις στον λαό, κατ ουσίαν δηλώνει κατηγορηματικά πως ο ίδιος δεν είναι μόνο εντελώς άχρηστος αλλά και επιβλαβής για τον λαό, και πως το μόνο του έργο είναι να διατυπώνει ανούσιες προτάσεις, γιατί από την κοινωνική του φύση δεν έχει να επιτελέσει κάποιο πραγματικό έργο, και επειδή απλά και μόνο υπάρχει και πρέπει κάτι να κάνει - είτε να δείξει πως κάνει - κι αυτός, λέει λόγια του αέρα, που δεν κοστίζουν και τίποτα, και το μόνο κοινωνικό χρέος που δημιουργούν και εκπληρώνουν, είναι το γνωστό των χρεωστούντων της Μιχαλούς, και το οποίο ξεχρεώνεται από το προς τον διατυπώσαντα πιστό (του) ποίμνιο ...
Κοντολογίς, όταν κάποιος ομιλεί για σώσιμο, άρα για σωτηρία, και κατ επέκτασιν για έναν εξ εαυτού σωζόμενων σωτήρα, αρνείται τον ρόλο της όποιας διαμεσολάβησης - καθοδήγησης στην συγκεκριμένη περίπτωση - για τον οποιονδήποτε - συμπεριλαμβανομένου του εαυτού του ..... .
Από αυτά και μόνο εξάγεται και ο διπλός κοινωνικο-πολιτικός ρόλος του "ΚΚΕ" ως :
αφενός "κομμουνιστικού" κόμματος της άρχουσας τάξης, και αφετέρου αντεπαναστατικου κ ώ ματος της εργατικής τάξης, τροχοπέδης όλων των πολιτικών κοινωνικών αγώνων και - κυρίως - αναχώματος στην ανάπτυξη πραγματικού κομμουνιστικού κινήματος .....
(Στην φωτογραφία: ροπαλοφόρα "εργατικά" τάγματα εφόδου ως προφυλακή των ΜΑΤ για την προστασία του αστικού κοινοβουλίου, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε ....)




Πέμπτη 22 Αυγούστου 2024

Προς τα που βαδίζει η Ρωσία;


Ο πόλεμος ως ΕΣΕ (ειδική στρατιωτική επιχείρηση), η ΕΣΕ ως πόλεμος, και το τέλος της εποχής Πούτιν;

Ή όταν το εθνικό συμφέρον βρίσκεται σε αντίθεση με το ταξικό.
" Ο πόλεμος αλλάζει εκρηκτικά συνειδήσεις, συσχετισμούς και κοινωνίες "
(ο επαναστατικός σοσιαλισμός μπορεί να προχωρά ακόμα και με ελιγμούς και συμβιβασμούς, όμως στην μαρξιστική ανάλυση δεν χωράν εκπτώσεις).
Η ΕΣΕ ξεκίνησε στην βάση πίεσης της αλληλέγγυας στους αδελφούς της του Ντονμπάς ρωσικής κοινωνίας και των Ρώσων κομμουνιστών τόσο της ρεβιζιονιστικής απόκλισης όσο και των πλέον συνεπών στον μαρξισμό. Από ένα σημείο και μετά το μεγάλο "λάθος" της οπισθοχώρησης και αποχώρησης των ρωσικών στρατευμάτων από τον ασφυκτικό κλοιό που επιχειρούσαν με προέλαση προς το Κίεβο (ως συνέπεια της λανθασμένης αποδοχής των παραπλανητικών προτάσεων της Δύσης για δήθεν διαπραγματεύσεις) και η επίμονη Ουκρανό-φασιστική αντίδραση, επέβαλε μία εξαρχής χρήση μίας - δυο τακτικών πυρηνικών στο μέτωπο, με μία ταυτόχρονη προειδοποίηση για να εκκενωθεί το Λβίβ,
ώστε να πέσει φόβος και τρόμος στο ουκρανοφασιστικό και γενικά όλο το δυτικό στρατόπεδο, περιμένοντας να πέσει η μεγάλη πυρηνική που θα οδηγούσε στην αποκοπή Ουκρανίας από τον δια μέσου Πολωνίας εφοδιασμό της, και θα οδηγούσε σε συντόμευση του τέλους της αντίστασης, και αποφυγή της οποίας περαιτέρω ανθρωποθυσίας της ΕΣΕ με ρωσικό πλεονέκτημα.
Έτσι η Ρωσία θα είχε δείξει πως δεν υπάρχουν πια άλλα όρια πριν αρχίσει ένας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος
(υποθετικά πάντα γιατί δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος για κάτι τέτοιο όπως θα δείξουμε παρακάτω. Εξάλλου αυτό το επιχείρημα περί δήθεν "ειρηνικής συνύπαρξης" παρουσιάστηκε και από τον υποκριτή Χρουστσιώφ μετά τον θάνατο του Στάλιν για να προχωρήσει σε συνεργασία με την Δύση με σκοπό την παλινόρθωση του καπιταλισμού, ενώ στην πραγματικότητα το παγκόσμιο προλεταριάτο, είτε μία προλεταριακή χώρα δεν έχει να χάσει σε έναν παγκόσμιο - έστω και πυρηνικό - πόλεμο περισσότερα από τους καπιταλιστές, που θα χάσουν μία παραδεισένια ζωή. Και φτάσαμε στο άθλιο σημείο αντί να μας παρακαλούν αυτοί να μην προχωρήσουμε σε ταξική πολεμική ρήξη να τους παρακαλάμε εμείς -δήθεν- να μην προχωρήσουν σε αυτήν για να μην χάσουν τον παράδεισο τους!; Και στο ακόμα αθλιωδέστερο να καταγγέλλει η τότε Χρουστσιωφική "Πράβντα" τους Βιετναμεζους συντρόφους - που διεξήγαν τότε απελευθερωτικό πόλεμο - ως δήθεν " εμπρηστές του παγκοσμίου πολέμου " !!!!! )


Αν λοιπόν βλέπαμε την ΕΣΕ να διεξάγεται ως πραγματικός πόλεμος, και όχι τον πραγματικό πόλεμο να διεξάγεται ως ΕΣΕ τότε θα βλέπαμε τους δυτικούς να βάζουν την ουρά στα σκέλια στο άψε σβήσε ....
Τώρα όμως και ειδικά μετά την Ουκρανό - Νατοϊκή εισβολή στο Κουρσκ είναι πλέον αργά ....
Η επιστήμη του πολέμου περιέχει τα μέρη της ανώτατης στρατηγικής, της στρατιωτικής στρατηγικής, της τακτικής και της επιχειρησιακής τέχνης. Και εδώ μπορούμε να δούμε συγκεκριμένα πως το πρώτο μέρος αντιμετωπίστηκε εξαρχής λανθασμένα από την ρωσική ηγεσία. Το πρόβλημα εμφανίζεται το 2014 με το ξεκάθαρα αμερικανοκίνητο - νατοϊκό πραξικόπημα του Μαϊντάν. Και ενώ οι πολεμικές πράξεις ξεκινούν σχεδόν άμεσα στο Ντονμπάς η ΕΣΕ ξεκίνα το 2022 μετά την απόσχιση, μετά την προοπτική που άνοιξε από την προσάρτηση της Κριμαίας και αφού έχουν "επιτευχθεί" οι συμφωνίες του Μινσκ, κάτι που δείχνει πως αρχικά επελέγη η οδός του συμβιβασμού σχετικά με το Ντονμπάς.
Το ότι η ρωσική ηγεσία επέλεγε μόνιμα αυτήν την οδό αποδεικνύεται και με την αποχώρηση από τα εδάφη που απελευθερώθηκαν προς την κατεύθυνση του Κίεβου μετά τις παραπλανητικές διαβεβαιώσεις και υποσχέσεις των δυτικών για συνομιλίες και συμβιβασμό. Η Ρωσία με το ξεκίνημα της ΕΣΕ δηλώνει πως δια αυτής στοχεύει στην αποναζιστικοποίηση του ουκρανικού καθεστώτος, ενώ ο ουκρανικός ναζισμός δεν είναι άλλο πάρα η αρχική δύναμη κρούσης του ΝΑΤΟ και γενικά της Δύσης.
Το ότι η ΕΣΕ δεν είχε προγραμματιστεί προηγουμένως, και σε βάθος, αποδεικνύεται και από την δέσμευση των ρωσικών κεφαλαίων σε δυτικές τράπεζες, καθώς δεν είχε φροντίσει η ρωσική ηγεσία να προχωρήσει από πριν σε σταδιακή επαναφορά τους στα πάτρια ....
Και αντί να προχωρήσουν στον αρχικό αιφνιδιασμό, όταν ακόμα η Ουκρανία μειονεκτούσε σε όλους τους στρατιωτικό-πολεμικούς τομείς γενικά, απέσυραν τις στρατιωτικές τους δυνάμεις για να προχωρήσουν σε δήθεν συνομιλίες που δεν έγιναν ποτέ ....
Εξαρχής δεν χτυπήθηκαν μαζικά τα βασικά κέντρα διοίκησης, ούτε εξουδετερώθηκαν οι άξονες μεταφορών και τα επικοινωνιακά και ενεργειακά κέντρα.
Λειτούργησαν στρατιωτικά λες και το ουκρανικό καθεστώς ήταν μόνος και ξεχωριστός αντίπαλος, ενώ γνώριζαν πολύ καλά τις διασυνδέσεις του με την συλλογική δύση.
Αυτό δεν μπορεί να έγινε ασυνείδητα. Έγινε και πολύ συνειδητά: Μία περιορισμένη στρατιωτική επιχείρηση με σκοπό μία συμφωνία στα χαρτιά με την Ουκρανία και την Δύση, ένα κάπως πιο "σοβαρό" και "έγκυρο" Μινσκ.
Αλλά από τη στιγμή που ξεκίνησε η ΕΣΕ, και ειδικά τώρα μετά την ουκρανική επίθεση στο Κουρσκ, και την ουκρανική κυβέρνηση με την Δύση να επιμένουν στα σύνορα του 1991, δεν μπορεί πια να υπάρξει συμβιβασμός άλλα μόνο νίκη του ενός από τους δύο αντιμαχόμενους που μπορεί να φέρει και να κατοχυρώσει την ειρήνη με μία συνθήκη.
Η ρωσική κυβέρνηση των πρώην νομενκλατουριστών (της σοβιετικής κρατικής και κομματικής γραφειοκρατίας) και νυν βοναπαρτιστών, αρνείται κάθε πιθανότητα νέας κινητοποίησης και ειδικά λαϊκής, και έχει πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους γι αυτό.
Δεν θέλει να ξεσηκώσει τον λαό για πραγματικό πόλεμο, με όλη την κοινωνική αναταραχή που θα προκαλέσει κάτι τέτοιο.
Δεν έχει το σθένος να απευθυνθεί στον λαό (όπως ο Στάλιν : "αδέρφια κι αδερφές") για να τον ενώσει σε παλλαϊκό πόλεμο για την υπεράσπιση της πατρίδας καθώς η γενική θέση και όλη η στάση τους είναι υπέρ μίας ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης και όχι ενός παλλαϊκού πολέμου.
Μάλιστα, μίας ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης που διεξάγεται κυρίως από έναν επαγγελματικό μισθοφορικό στρατό που πολεμά με κύριο υλικό κίνητρο τον μισθό, και όχι από έναν εθνικό μαζικό παλλαϊκό στρατό που το κύριο κίνητρο του είναι ηθικό και επικεντρώνεται στην υπεράσπιση της εθνικής πατρίδας, και όλου του λαού.
Τι κρατά δέσμιο το βοναπαρτιστικό ρωσικό καθεστώς; Τι φοβούνται;
Ας δούμε τα γεγονότα:
Από το ξεκίνημα του απελευθερωτικού αγώνα του Ντονμπάς, οι μαχητές σήκωναν τις σοβιετικές κόκκινες σημαίες με το άστρο και το σφυροδρέπανο.
Το 2022, με το ξεκίνημα της στρατιωτικής επιχείρησης, αυθόρμητα οι μονάδες που κινήθηκαν για την απελευθέρωση του Ντονμπάς ξεκίνησαν με Σοβιετικές σημαίες - η Ουκρανή γιαγιά που ξέθαψε από το μπαούλο την κόκκινη σημαία περιμένοντας τους Ρώσους φαντάρους, έγινε σύμβολο - οι οικισμοί και οι πόλεις απελευθερώνονταν με τη Σοβιετική σημαία να υψώνεται σε κτίρια και πλατείες!
Πριν λίγες μέρες και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, η μονάδα του Ρωσικού στρατού που απελευθέρωσε το Αρτέμοβο δίπλα στο Τορέτσκ, με τον διοικητή να υψώνει τη Σοβιετική σημαία!
Στο ρωσικό Μπέλγκοροντ: ένας κάτοικος ύψωσε στο βομβαρδισμένο από τους Ουκρανούς σπίτι του τη Σοβιετική σημαία - για να τον μιμηθούν δεκάδες άλλοι!
Στην απελευθερωμένη Μελιτόπολη, εμφανίστηκαν μεγάλες διαφημιστικές πινακίδες αφιερωμένες στον Πάβελ Σουντοπλάτοβ, με την επιγραφή-υπόδειξη: “Αυτός ήξερε τι να κάνει με τους Μπαντεριστές!”
Ο Σουντοπλάτοβ, υποστράτηγος της KGB ήταν επικεφαλής των “μυστικών ειδικών αποστολών” κι οργανωτής της εξολόθρευσης στο εξωτερικό με εντολή του Στάλιν, του Μπαντέρα, του Κονοβάλετς κι άλλων πολλών Ουκρανών φασιστών!
Ο ίδιος ο Σουντοπλάτοβ, δήλωνε “Ουκρανός” στην καταγωγή…
Ολα αυτά τα απαγόρευσε ο Σοϊγκού και το Επιτελείο γιατί κατανοούσαν ότι δεν ήταν “απλά συμβολικό”:
Ήταν το νόημα που έδιναν στον πόλεμο οι μαχητές και οι ντόπιοι, ειδικά στο Ντονμπάς!
Οι απλοί Ρώσοι ξέρουν πως η Ουκρανία πρέπει να ηττηθεί και εκμηδενιστεί ως στρατιωτική δύναμη, και αυτό δεν μπορεί να γίνει με συμβιβασμό με ίσους όρους.
Ότι απομεινει από αυτήν πρέπει να αφοπλιστεί και αποστρατιτιωτικοποιηθεί γιατί αν παραμείνει όπως είναι, έστω και μόνο πολιτικά, θα είναι πάντα το ορμητήριο της Δύσης για εκστρατείες κατά της Ρωσίας. Τουλάχιστον ας είναι ξεδοντιασμένη.
Αυτό φαίνεται να το έχει συνειδητοποιήσει η ρωσική κοινωνία, και ειδικά οι νέοι γι αυτό και ο αριθμός των εθελοντών που παρουσιάζονται τελευταία μετά την ουκρανική επίθεση στο Κουρσκ για να ενταχθούν σε μονάδες στο μέτωπο αυξήθηκε κατά 15-20% φτάνοντας τους 1600-1700 την ήμερα!
Ένα ολόκληρο νέο σύνταγμα στρατού καθημερινά!
Και φυσικά δε πηγαίνουν οι περισσότεροι για τον στρατιωτικό - πολεμικό μισθό και μονό.
Η εισβολή στο Κουρσκ, κι όσο ισχύει η κατοχή, έκανε πλέον χωρίς νόημα τις διάφορες φόρμουλες κατάπαυσης του πυρός που κυκλοφορούσαν. Τόσο η λεγομένη κινέζικη όσο κι αυτή του Πούτιν, που βασίζονταν σε εκεχειρία στη γραμμή επαφής, δεν μπορεί να υλοποιηθεί γιατί όποιος από το Κρεμλίνο τη δεχτεί είναι σαν να υπογράφει ήττα με παραχώρηση ρωσικού εδάφους!
Ατυχώς όμως - τουλάχιστον κατά τα φαινόμενα - η ρωσική ηγεσία επιδιώκει την εκεχειρία και τις διαπραγματεύσεις.
Αυτό φαίνεται από το ότι δεν επιτίθεται στην Οδησσό και επιτρέπει στο μελλοντικό ουκρανικό κράτος βιωσιμότητα.
Ένας άλλος λόγος μη κατάληψής της Οδησσού είναι η ένωση με την Υπερδνειστερία που θα οδηγήσει στην κατάρρευση της Μολδαβίας λόγω της αποχώρησης της Γκαγκαουζιας από αυτήν και την προσχώρη της στη ρωσική ομοσπονδία.
Η επίθεση στην Οδησσό δεν πραγματοποιήθηκε πιθανά και για πολιτικούς λογούς.
Στην Οδησσό ζει το πιο ριζοσπαστικό και φιλοσοβιετικό τμήμα της νέας Ρωσίας που η ρωσική ηγεσία είναι πολύ πιθανό να το θεωρεί κακό παράδειγμα για την ρωσική κοινωνία.
Άλλωστε η ρωσική ηγεσία σύρθηκε στην ΕΣΕ από την επιθετικότητα των δυτικών άλλα και από την πίεση των ρωσικών κομμουνιστικών κομμάτων και ειδικά του Ζουγκιάνωφ.
Τελικά και σε αυτήν την επιλεγμένη κατεύθυνση του συμβιβασμού επρόκειτο να αρχίσουν διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας οι οποίες θα ξεκινούσαν στο Κατάρ αυτόν τον μήνα (Αύγουστος 2024) άλλα αναβλήθηκαν λόγω της επίθεσης στην περιοχή του Κουρσκ. Δεν ακυρώθηκαν - αναβλήθηκαν !!!!
Η Ουκρανία και η Ρωσία επρόκειτο να στείλουν αντιπροσωπείες στη Ντόχα για να διαπραγματευτούν μία συμφωνία για τον τερματισμό των επιθέσεων σε ενεργειακές και άλλες υποδομές και από τις δυο πλευρές.
Αυτή η συμφωνία θα ισοδυναμούσε με μερική κατάπαυση του πυρός και θα παρείχε ανάπαυλα και για τις δυο χώρες. Αλλά οι έμμεσες συνομιλίες, στις οποίες οι Καταριανοί ενήργησαν ως μεσολαβητές, και συναντήθηκαν χωριστά με αντιπροσωπείες της Ουκρανίας και της Ρωσίας, διακοπήκαν από την αιφνιδιαστική εισβολή της Ουκρανίας στο Κουρσκ. Η Ρωσία «δεν ακύρωσε τις διαπραγματεύσεις, είπε: δώστε μας χρόνο», ειπώθηκε από διπλωματικούς κύκλους.
Το λοιπόν, οι κομμουνιστές υποστηρίζουμε την οποιαδήποτε ρωσική ηγεσία πολεμά εναντία στους φασίστες της Ουκρανίας, αλλά όταν ο πόλεμος δεν διεξάγεται με συνέπεια θα ασκούμε κριτική.
Υποστηρίζουμε λοιπόν τον Πούτιν στον βαθμό που διεξάγει πόλεμο, αλλά τασσόμαστε και εναντίον του, όταν βλέπουμε πως δεν διεξάγει αυτόν τον πόλεμο με συνέπεια, υποστηρίζουμε τον Πούτιν αλλά δεν είμαστε με τον Πούτιν, όταν βλέπουμε να μην υπηρετεί όπως πρέπει την ρωσική υπόθεση.
Οι στοχεύσεις μας όχι μόνο όσον αφορά τις βλέψεις μας ως κομμουνιστές, αλλά και όσον αφορά τις αντιλήψεις μας για τα συμφέροντα του μεγάλου και αδελφού ρωσικού έθνους, πάνε πολύ μακρύτερα, όχι μόνο από τον Πούτιν αλλά και τον κάθε ηγέτη ......
Σε όλη την έκταση της ρωσικής κοινωνίας γίνεται ολοένα και πιο κατανοητό πως αυτός ο πόλεμος πρέπει οπωσδήποτε να κερδηθεί από τη Ρωσία, με κάθε τρόπο και κάθε θυσία!
Έτσι ο μεγάλος ρωσικός λαός επωμίζεται ακόμα μία φορά το ιστορικό καθήκον σωτηρίας της ανθρωπότητας, καθώς η ήττα -με όποια μορφή- θα οδηγήσει την ανθρωπότητα στην πιο βάρβαρη, την πιο σκοτεινή εποχή, σε ένα μεσαίωνα τρόμου που δεν έχει ξαναδεί η ιστορία!
Η ήττα θα είναι η συντριβή του παγκοσμίου νότου, των BRICS, της Ευρασίας, της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής, του πολυπολικού κόσμου!
Παγκόσμιος πόλεμος υπάρχει μία πιθανότητα να γίνει μόνο αν νικήσει η Ουκρανία ανοίγοντας έτσι τις ορέξεις της συλλογικής Δύσης, ενώ θα είναι πολύ δύσκολο να γίνει αν ηττηθεί η Ουκρανία.
Οι δυτικοί κάνουν με την Ουκρανία μία δοκιμή που πρέπει να αποτύχει και να πάρουν ένα ισχυρό μάθημα, ώστε να κοπούν οι ορέξεις τους. Κι αν τους μείνει κάτι από Ουκρανία να είναι ένα υπόλειμμα κράτους, μία Ουκρανία ξεδοντιασμένη, καθαρά ηπειρωτική χώρα, χωρίς καμία πρόσβαση σε λιμάνια, και φυσικά ολότελα αποκομμένη από θάλασσα.
Οι δυτικοί καπιταλίστες δεν θα χαλαλίσουν τον παράδεισο τους προχωρώντας σε πυρηνικό πόλεμο για χάρη της Ουκρανίας. Και αυτό ούτε η Ρωσία το θέλησε ποτέ κι ούτε πρόκειται να το επιδιώξει ....
Παρ' όλα αυτά πρέπει να δημιουργηθεί ένα παγκόσμιο κίνημα ειρήνης ως προφυλακή για μία πραγματική και μόνιμη ειρήνη με όρους.
Η ολοκληρωτική στρατιωτική συντριβή της Ουκρανίας είναι βασική προϋπόθεσή για την ειρήνη, για να μην γίνει στις μέρες μας ένας καταστροφικός παγκόσμιος πόλεμος ....
Το καθεστώς Πούτιν δεν είναι βοναπαρτιστικό με τον ίδιο τρόπο που ήταν το ναπολεόντειο,
Το ναπολεόντειο προέκυψε από μία νικηφόρα επανάσταση που πάρα το Θερμιδόρ, δεν μπορούσε να γυρίσει στον απολυταρχισμό - τελευταίο στάδιο (μπορούμε να το πούμε και φάση)του φεουδαλισμού, ενώ το καθεστώς Πούτιν βρίσκει την εκκίνηση του σε πισωγύρισμα του κοινωνικού συστήματος, γι αυτό ενώ το ναπολεόντειο ήταν επιθετικό, αντίθετα ο σύγχρονος ρωσικός βοναπαρτισμός είναι ξεκάθαρα αμυντικός ....
Και ενώ είναι σθεναρός αμυντικά, το ίδιο είναι δειλός επιθετικά, και από αυτό εξηγείται γιατί άφησε τα πράγματα να εξελιχτούν ως εκεί που η μόνη άμυνα που απέμενε ήταν η επίθεση, Κάτι που φαινεται και από τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου, που ξεκίνησε να τον διεξάγει ως ΕΣΕ και όχι ως κανονικό πόλεμο.
Αλλά μαζί με όλα αυτά και πέραν αυτών ο τρόπος διεξαγωγής του πολέμου δείχνει και τους σκοπούς του πολέμου, που η ρωσική κυβέρνηση τον ξεκίνησε για να επιβάλει ένα νέο στρατιωτικό - πολιτικό Μινσκ, και στην συνέχεια υποχρεώθηκε να ενσωματώσει περιοχές όπως έγινε με την Κριμαία και το Ντονμπάς.
Κι αυτό γιατί αυτό τους επιβλήθηκε από κοινωνική αναγκαιότητα, και τις ιστορικές νομοτέλειες που δεν μπορούσαν - όσο κι αν μπορεί να το θελαν - να τις υπερβούν.
Τώρα κάποιοι μιλάνε για λάθη στην διεξαγωγή του πολέμου - που οι ίδιοι εξακολουθούν να ονομάζουν ΕΣΕ.
Τα "λάθη" όμως οφείλονται σε πολιτικές επιλογές. Και αυτές οι επιλογές με την σειρά τους οφείλονται σε πολιτικές θέσεις, δεδομένου του ότι ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα. Και οι επιλογές του ρωσικού βοναπαρτισμού είναι δισυπόστατες,
Ναι για την πατρίδα, άλλα να διατηρηθούν και τα κεκτημένα προνόμια των πρώην γραφειοκρατών - νομενκλατουριστών που κυβερνούν.
Αλλά έτσι θα διατηρηθούν και τα προνόμια των ολιγαρχών που ήταν εξαρχής ενάντια στην ΕΣΕ, και οι οποίοι το ίδιο όπως και οι βοναπαρτιστές οσμίζονταν από ταξικό ένστικτο προς τα που πήγαινε. Μπρος βαθύ και πίσω ρέμα δηλαδή για τον ρωσικό βοναπαρτισμό:
Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον.....
Στις δίκες της Μόσχας οι κατηγορίες ήταν πως θέλαν να διαλύσουν την ΕΣΣΔ για να παλινορθωσουν τον καπιταλισμό, καθόλου τυχαίο καθώς δεν θα μπορούσαν να έχουν ολοκληρωμένη κι αδιαμφισβήτητη παλινόρθωση χωρίς να προηγηθεί είτε να συμπέσει η διάλυση της ΕΣΣΔ .
Γι αυτό ο Γκορμπατσόφ ταυτόχρονα με τις ανεκδιήγητες παραχωρήσεις του στην Δύση ζητούσε ως αντάλλαγμα να μην επεκταθεί το ΝΑΤΟ.
Το νόημα ήταν: σας δίνουμε ικανοποιητικά ανταλλάγματα για να μας αφήσετε ελευθέρα τα χέρια να περάσουμε στην ολοκλήρωση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης με την θεσμική επαναφορά και της ατομικής ιδιοκτησίας,
( Διάλυση του ρεβιζιονιστικού στρατοπέδου, του συμφώνου της Βαρσοβίας της Κομεκον και επικείμενη διάλυση της ΕΣΣΔ ....
Έφτασαν μάλιστα οι αλιτήριοι Γκορμπατσόφ και Σεβαρτνάτζε να παραχωρήσουν κατά παράβαση του συντάγματος και της νομοθεσίας ακόμα και κυριαρχικά δικαιώματα της ρεβιζιονιστικής ΕΣΣΔ στις ΗΠΑ. Συγκεκριμένα παραχώρησαν ως δωρεά 46.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα από τα εδάφη της ΕΣΣΔ στην Βερίγγειο θάλασσα στις ΗΠΑ με πλούσιες αλιευτικές περιοχές της Βεριγγείου θάλασσας, μαζί με σημαντικό τμήμα της ηπειρωτικής πλατφόρμας συμπεριλαμβανομένων περιοχών υποσχόμενων μεγάλων κοιτασμάτων πετρελαίου και αέριου σε Ναβαρίνσκουε και Άλευτς.
Τότε αυτό αποσιωπήθηκε απολύτως από την ειδησεογραφία στην ΕΣΣΔ της περεστρόικα και της γκλάσνοστ και ακόμα και σήμερα συνεχίζεται η σιωπή γύρω από αυτό το ζήτημα. Ίσως επειδή κάποιοι που συνδέονται με αυτό, ζουν και κατέχουν θέσεις και αξιώματα στην ρωσική ομοσπονδία. Η συμφωνία για την μεταφορά των εδαφών και των κυριαρχικών δικαιωμάτων υπεγράφη στις 01/06/90 στην Ουάσιγκτον από τον άθλιο Σεβαρτνάτζε και τον υπουργό εξωτερικών Τζέημς Μπέηκερ. και γιαυτό κατονομάζεται και ως σύμφωνο Σεβαρτνάτζε – Μπέηκερ. (Οι Ρώσοι ναυτικοί ονόμασαν την γραμμή των νέων συνόρων μεταξύ της ΕΣΣΔ - Ρωσίας και ΗΠΑ ως "γραμμή προδοσίας" )
Αλλά αφήστε μας να κρατήσουμε την Ρωσία και να έχουμε σχέσεις ισότητας.
Ονειρα θερινής νυκτός. Αλλά όταν έχεις αστική συνείδηση και κατά συνέπειαν δεν βλέπεις την κοινωνία στην καθολικότητα της, και με καθαρό μυαλό και μάτι, αλλά μέσα από την στενή οπτική του εγώ σου - από τα ιδιοτελή συμφέροντα σου - και έτσι δεν έχεις αντικειμενική εικόνα της κοινωνίας στο κεφάλι σου, έτσι σκέφτεσαι, γιατί ο κοινωνικός τρόπος ύπαρξης των ανθρώπων καθορίζει την κοινωνική τους συνείδηση.
Είναι λοιπόν φυσικό οι αστοί να κάνουν συχνά λάθη στο ταξικό αλλά κι ακόμα περισσότερο στο εθνικό σκεπτικό τους,
Ο ίδιος ο Πούτιν σε μία συνέντευξή του δήλωσε πως "δεν είμαστε πια κομμουνιστές άλλα αστοί όπως και οι δυτικοί".
Ήταν λοιπόν επόμενο να γίνουν στην ΕΣΕ τα οποία λάθη αντιλαμβάνονται και κριτικάρουν σήμερα πολλοί παρατηρητές.
Οπως έλεγε ο Λένιν "λάθη επαναλαμβανόμενα συνιστούν σαφή ταξική τοποθέτηση" τόσο ατομικά όσο και συλλογικά.
Στον καπιταλισμό δεν μπορεί να υπάρχει καμία ισότητα. Όλα παν με την οικονομική και στρατιωτική δύναμη, που κι αυτή στηρίζεται στην οικονομική. Αντίστοιχα διεξάγεται και η πολιτική ανάλογα με τον συσχετισμό δυνάμεων όπως είπε και ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ της ΕΣΣΔ επί Στάλιν Μπορίς Μιχαήλοβιτς Σαπόσνικωφ :
"Αν ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα τότε και η ειρήνη δεν είναι άλλο πάρα συνέχιση του αγώνος (για την επικράτηση) με άλλα μέσα" .
Πως είναι λοιπόν μία πραγματική νίκη σε περίπτωση συμβιβασμού; Ποιός είναι ηττοπαθής και ποίος νικηφόρος συμβιβασμός;
Μα φυσικά νικηφόρος είναι αυτός στον οποίο ενσωματώνεται όλο το βασικό και κύριο μέρος των προαπαιτούμενων όρων που θέτεις ως εμπόλεμος. Αλλά οι βασικοί και κύριοι όροι ενός στρατιωτικό-πολεμικού συμβιβασμού διαφέρουν ανάλογα με το ποιές είναι οι κυρίαρχες τάξεις των εμπολέμων κρατών.
Τόσο ο τρόπος διεξαγωγής του πολέμου όσο και οι σκοποί του, και οι αποδεκτοί οροί για συμβιβασμό εξαρτώνται πρώτα από τον ταξικό συσχετισμό δυνάμεων στο εσωτερικό των εμπολέμων, το ίδιο όπως και η τελική του έκβαση εξαρτάται από τον συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ των δυο κρατών.
Ο όποιος συμβιβασμός του Πούτιν στον ουκρανικό πόλεμο που θα αφήνει την Οδησσό στην Ουκρανία, τον καθιστά άμεσα υπόλογο έναντι του ρωσικού έθνους, και όλους από μας που υποστηρίζουμε ενεργά - ο καθένας με τον τρόπο του - τον μεγάλο ρωσικό λαό στην αγωνιώδη προσπάθεια του να σώσει ακόμα μία φορά την ανθρωπότητα από τον επερχόμενο μεσαίωνα που ετοιμάζει σε πλανητική κλίμακα η συλλογική Δύση.
Η μη προσάρτηση της Οδησσού καθιστά ωσαύτως τους υπευθύνους γι' αυτό, εχθρούς της ρωσικής εθνικής ολοκλήρωσης, άρα και σύσσωμου του ρωσικού έθνους.
Ο μόνος νικηφόρος συμβιβασμός είναι η προσάρτηση της Οδησσού και στην συνέχεια της Υπερδνειστερίας – Γκαγκαουζίας, τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού παζάρια με την Δύση η οποία θα αποκτήσει έτσι χρόνο ανασυγκρότησης για να επιτεθεί ξανά.
Σε κάθε περίπτωση ενός τέτοιου συμβιβασμού δεν θα υπάρξει πραγματική ειρήνη πάρα μονό ανακωχή για κάποιο χρονικό διάστημα (αξίζει εδώ να επαναληφθεί η διαπίστωση πως κατ' ουσίαν για την πραγματική εξυπηρέτηση των στρατηγικών ζωτικών συμφερόντων της Ρωσίας απαιτείται η ολοσχερής συντριβή και διάλυση της Ουκρανίας ως ξεχωριστού κράτους).
Ο Πούτιν έχει μπροστά του δύο δρόμους: τον δρόμο ενός μικρού Κερένσκι και τον δρόμο της μεγάλης Αικατερίνης και του μεγάλου Πέτρου ως Ρώσος, χωρίς είτε και με την φυσική του συνέχεια από τους μέγιστους Λένιν και Στάλιν - αν και κάνεις μας δεν θα τον κατηγορήσει αν δεν προχωρήσει άμεσα στον σοσιαλισμό.
Μέχρι στιγμής δεν ξεπέρνα κατά πολύ το ύψος ενός Κερένσκι, ενώ εμείς ευχόμαστε να υψωθεί ως το μέγα ύψος του μεγάλου ρωσικού έθνους, διαφορετικά αν είναι να μας βουλιάξει στην ντροπή, καλύτερα να ακολουθήσει την ίδια οδό εξόδου που πήρε και ο Κερένσκι.
Τέλος, για να τελειώνουμε και να ξεκαθαρίζουμε τα όσα ειπωθήκαν εδώ μέχρι τώρα:
Την ευθύνη του πολέμου μέχρις εδώ και στην συνέχεια, την είχε και θα έχει η διοίκηση Πούτιν, όπως του ανέθεσε η συντριπτική πλειοψηφία των Ρώσων που τον εμπιστεύεται κι αποδείχτηκε γενικά ικανός ως τώρα, και αναγκαστικά, θέλοντας και μη υποχρεώνεται να γράψει ιστορία!
Ο Πούτιν όμως. είναι πλέον άλλος από το 1999 που οι ολιγάρχες Μπερεζόφσκι και Σομπσάκ τον παρουσίαζαν στον Γιέλτσιν σαν τον ικανό κι άφθαρτο νεαρό καγκεμπίτη που είναι του χεριού τους και θα εγγυηθεί την ομαλή μετάβαση μίας δωσίλογης πολιτικής ηγεσίας και διοίκησης, τότε που είχε παρα-σαπίσει.
Αλλά ο Πούτιν με τον κύκλο του “Άλλη Ρωσία” παρέλαβε και μίαν άλλη πολύ διαφορετική Ρωσία δημιούργησε μέχρι τώρα,
Ο Πούτιν με τα στελέχη του στενού του κύκλου, μπορεί ακόμα να αισθάνονται όμηροι των δεσμεύσεων τους για ατιμωρησία και συνύπαρξη με την ληστρική ελίτ που δημιουργήθηκε επί Γιέλτσιν, όμως πλέον αισθάνονται και όμηροι των διαθέσεων και της οργής ενός λάου, από τους οποίους πάνω από 700.000 είναι ένοπλοι, συνειδητά εθελοντές σε ένα αντιφασιστικό, αντινατοικό και κατά βάση αντιολιγαρχικό πόλεμο!
Εξετάζοντας λοιπόν το καθεστώς Πούτιν από τις απαρχές του μέχρι σήμερα βλέπουμε πως πρόκειται για το πλέον ιδιότυπο βοναπαρτιστικό καθεστώς που υπήρξε ποτέ.
Σε μία κοινωνία παλινόρθωσης υπάρχει η δυνατότητα για έναν Βοναπάρτη είτε να αφήσει την κοινωνική κατάσταση ως έχει και να παραμένει ο παλινορθωμένος καπιταλισμός, είτε να επανεισάγει τον σοσιαλισμό, απευθυνόμενος στις μάζες και ζητώντας την υποστήριξη του λαού, αυτή είναι η ιδιορρυθμία της κατάστασης που δίνει ισχύ και στα δυο ενδεχόμενα.
Ο μέχρι στιγμής ιδιότυπος βοναπάρτης Πούτιν έχει μπροστά του δύο δρόμους, και καθώς συντρέχουν και τα δυο ενδεχόμενα, μόνο στο προσεχές μέλλον θα μας δείξει ποιόν δρόμο ακολουθούσε από την αρχή είτε ποιόν θα οδηγηθεί να ακολουθήσει.
Αφενός απόλυτη εμπιστοσύνη δεν μπορούμε να έχουμε όταν η ρωσική κυβέρνηση του Πούτιν -μεταξύ άλλων- και παρεμπιπτόντως και η Κίνα - έφτασε να ψηφίσει επανειλημμένα κυρώσεις κατά της βόρειας Κορέας αφετέρου όμως ευχόμαστε ολόψυχα η αγάπη του για το - δικό του εξάλλου - ρωσικό έθνος να υπερβαίνει την κοινωνική του θέση
(εμείς από μέρους μας όσον αφορά το ρωσικό μέλλον δεν έχουμε πάρα να αναμένουμε το τελικό αποτέλεσμα υποστηρίζοντας όμως και βοηθώντας όσο μπορούμε την Ρωσία στην αντίσταση της εναντία στην δυτική "νέα τάξη")
Γι αυτούς τους λογούς τελικά όπως έχει ήδη ειπωθεί από άλλους:
Η νέα μάχη του Κούρσκ θα κριθεί στη Μόσχα και θα λήξει στο Κρεμλίνο!


Παράρτημα:
Η Συμμορία Ζελένσκι και η Δύση Ηλιθίων
1. Υπάρχει διάχυτη η άποψη στους σοβαρούς αναλυτές ότι οι Δύση ενέπλεξε τους καημένους Ουκρανούς σε αυτόν τον πόλεμο με σκοπό να εμπλέξουν την Ρωσία σε έναν ατέρμονα πόλεμο ώστε κάποια στιγμή να πραγματοποιηθεί το αιώνιο όνειρο της Δύσεως που δεν είναι άλλο από την τριχοτόμηση της Ρωσίας, φυσικά, με σκοπό την λαφυραγώγισή της.
2. Η άποψη μας είναι ότι τα πράγματα έγιναν ακριβώς αντίστροφα. Η πάντα ναζιστική άρχουσα τάξη της Ουκρανίας, εκπροσωπούμενη από την συμμορία Ζελένσκι, ποτέ δεν έπαψε να εξυφαίνει αδήλως αυτόν τον πόλεμο ακόμη από την πρώτη ημέρα διάλυσης της ΕΣΣΔ.
3. Η σκέψη της συμμορίας Ζελένσκι είναι απλή. Αφού η Δυτικοί ονειρεύονται να τριχοτομίσουν την Ρωσία, ας θυσιάσουμε εμείς τον λαό μας, ούτως ώστε η συμμορία μας να γίνει αναντικατάστατη σε αυτή την επιδίωξη των Δυτικών, με αποτέλεσμα όλα τα συμφέροντα της Δύσης να συγκεντρωθούν πάνω στην Ουκρανία, να μπούμε στο ΝΑΤΟ, να μπούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να μας εξοπλίζουν συνεχώς σε αυτόν τον πόλεμο, εμείς να γεμίζουμε τις τσέπες μας με αστρονομικά ποσά από το εμπόριο όπλων με τα οποία θα μας εξοπλίζουν, να τους εκβιάζουμε με π.χ. ανατίναξη του πυρηνικού σταθμού, να κάνουμε δολιοφθορές δημιουργώντας παγκόσμιο χάος π.χ. ανατίναξη του αγωγού στην Βόρεια Θάλασσα, να προκαλούμε αυθαίρετες ενέργειες φέρνοντας την Δύση μπροστά σε αχαρτογράφητες καταστάσεις π.χ. Κούρσκ, ώστε συνεχώς να αρμέγουμε όλο και περισσότερο την Δύση, αλλά κυρίως να προκαλούμε την όλο και βαθύτερη εμπλοκή της.
4. Πέτυχε την στρατηγική της η Ουκρανία; Την πέτυχε με το παραπάνω, διότι αυτή δεν αποβλέπει στην εκπλήρωση του δυτικού ονείρου αλλά στην εκπλήρωση του δικού της ονείρου: αναντικατάστατη για την Δύση, ατέρμονα πόλεμο, πλουτισμός της συμμορίας, άρον άρον είσοδο στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση Ηλιθίων(που κοντεύει να την διαλύσει μια τσογλαναρία πρεζάκιδων του ναζιστικού Κιέβου) καθώς και διεθνή απομόνωση και πόνο στην Ρωσία.
5. Τί αξίζει σε αυτήν την χώρα να υποστεί μετά από όλα αυτά;
Όταν αρχίσουν να φυσούν οι δυνατοί άνεμοι από ανατολάς προς δυσμάς, ρίχνεις μερικούς χοντρούς στις δυτικές περιοχές της Ουκρανίας και έτσι οριστικώς κλείνεις όλα τα πολεμικά μέτωπα, αλλά και εξανεμίζεις όλα τα όνειρα των Δυτικών Βαμπίρ, ταυτοχρόνως λαμβάνουν και την πρέζα που επιζητούσαν τα διάφορα πρεζόνια Πολωνία, Βαλτικές, Σκανδιναβικές....