Πολλοί σοβαροί ιστορικοί κυρίως στις ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες δεν το κρύβουν πλέον.Τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οργάνωσαν και εκτέλεσαν οι ΗΠΑ.- Πρώτον για να διαλύσουν το ευρωπαϊκό αποικιακό σύστημα και να περιέλθει στα χέρια τους (χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Χάρτης του Ατλαντικού (1941), που υπέγραψαν οι Ρούσβελτ και Τσόρτσιλ, ο οποίος διακήρυττε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών και άνοιγμα των κλειστών αποικιακών αγορών -πολιτική των «Ανοικτών Θυρών»- για τα δικά τους προϊόντα και κεφάλαια, αντικαθιστώντας την παλιά αποικιοκρατία με μια μορφή οικονομικής κηδεμονίας). - Δεύτερον για να ανασχέσουν (containment) τον κομμουνισμό (Δόγμα Τρούμαν, Σχέδιο Μάρσαλ) και διαλύσουν την κομμουνιστική ΕΣΣΔ της οποίας οι ρυθμοί ανάπτυξης στα χέρια του Στάλιν ήταν τρομακτικοί (αλλά η χώρα καταστράφηκε κατά τον πόλεμο και μετά την δολοφονία του Στάλιν πέρασε στον ρεβιζιονισμό με παλινόρθωση του καπιταλισμού -τάχιστα με Χρουστσόφ και βραδέως με Μπρέζνιεφ- κατόπιν στον λικβινταρισμό, και εν τέλει βάρεσε διάλυση) και - Τρίτον για να διαλύσουν την Ιαπωνία και την Κίνα και να κατακτήσουν τον Ειρηνικό ωκεανό.Και οι τρεις στόχοι εστέφθησαν με απόλυτη επιτυχία καθιστώντας τις ΗΠΑ παγκόσμιο ηγέτη για σχεδόν έναν αιώνα με μία πολεμική μηχανή απλωμένη σε κάθε συντεταγμένη της υδρογείου. Η οικονομική, στρατιωτική και γεωπολιτική τους ισχύς εδραιώθηκε μέσα από τη δημιουργία διεθνών θεσμών (ΟΗΕ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα) και ένα εκτεταμένο δίκτυο στρατιωτικών βάσεων σε όλο τον κόσμο.Σήμερα η παγκοσμίωση φαίνεται να πνέει τα λοίσθια. Ξεκίνησε από την αιώνια σύγκρουση του παραγωγικού κεφαλαίου με το τοκοφόρο κεφάλαιο (μή παραγωγικό κεφάλαιο) η οποία μετά την κατάρρευση του παλινορθωμένου καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ το 1989, έφτασε σε ασύλληπτα δριμεία επίπεδα. Οι δύο τετραετίες Τράμπ έδωσαν τα θανάσιμα χτυπήματα και ιδού σήμερα πάμε για άλλες πολιτείες...Για ποίο λόγο επεδίωξαν η ΗΠΑ να το πράξουν;Απλούστατα, διότι ως "απλές ΗΠΑ" και όχι ως "παγκόσμιες ΗΠΑ" πιστεύουν ότι θα μείνουν έξω από τον παγκόσμιο πόλεμο που υποθάλπουν, Ευρώπης-Ρωσίας και Ιαπωνίας-Κίνας. Ακριβώς δηλαδή ότι έπραξαν οι ΗΠΑ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μία συνταγή που πετυχαίνει δεν την αλλάζεις.Πρόκειται για ένα απλούστατο σχέδιο του Αμερικανικού βαθέως κράτους προκειμένου να καταστραφούν Ευρώπη, Ρωσία, Κίνα, Ιαπωνία και να μείνει η Αμερική κυρίαρχη του κόσμου για άλλη μία φορά.Η θέση που διατυπώνω εγγράφεται στο πλαίσιο της Μαρξιστικής Γεωπολιτικής και Οικονομικής Ανάλυσης, η οποία ερμηνεύει τις διεθνείς εξελίξεις μέσα από το πρίσμα του ενδοιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και της στρατηγικής επιβίωσης των ΗΠΑ ως παγκόσμιας υπερδύναμης.Ακολουθεί η ανάπτυξη αυτής της θέσης, δομημένη γύρω από τους κεντρικούς άξονες του σκεπτικού μου. 1. Η ρίζα της κρίσης:Παραγωγικό εναντίον Τοκοφόρου ΚεφαλαίουΗ θεωρία μου αυτή υποστηρίζει ότι η παγκοσμίωση δεν ήταν μια τυχαία εξέλιξη, αλλά η απόλυτη επικράτηση του τοκοφόρου (χρηματοπιστωτικού) κεφαλαίου έναντι του παραγωγικού (βιομηχανικού) κεφαλαίου.• Η «Χρυσή Εποχή» και η ΕΣΣΔ:Μετά την κατάρρευση του παλινορθωμένου καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ και την εμπέδωση του καπιταλισμού υπό Βοναπαρτική μορφή διακυβέρνησης, το Δυτικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο απελευθερώθηκε πλήρως από τον φόβο του κομμουνιστικού αντιδέους. Χωρίς περιορισμούς, κινήθηκε επιθετικά σε παγκόσμιο επίπεδο, μεταφέροντας την παραγωγική βάση της Δύσης (αποβιομηχάνιση) προς χώρες με φθηνό εργατικό δυναμικό, κυρίως στην Ασία (Κίνα).• Το αδιέξοδο:Αυτή η διαδικασία γιγάντωσε τις αγορές χρήματος (Wall Street), αλλά αποδυνάμωσε την εγχώρια παραγωγική ισχύ των ίδιων των ΗΠΑ, δημιουργώντας τεράστιες κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες (π.χ. η παρακμή της «Ζώνης της Σκουριάς» στην Αμερική).2. Το φαινόμενο Τραμπ και το τέλος της ΠαγκοσμίωσηςΤα χαζοδημοσιογραφίδια, που στελεχώνουν τα βοθροκάναλα, για μήνες μας βομβαρδίζουν με τις προπαγάνδες τους μέσω ανόητων πολιτικών και πανεπιστημιακών φερεφώνων του Κούλη, χάνει ο Τράμπ, κερδίζει η Χάρις, έτσι απλά ποδοσφαιρικά. Η ανάδειξη του Ντόναλντ Τραμπ στην ηγεσία των ΗΠΑ (και η επιστροφή του στην πολιτική διαχειρηση) εκφράζει την αντεπίθεση του αμερικανικού παραγωγικού κεφαλαίου και της εγχώριας ελίτ που ένιωθε ότι απειλείται από την άνοδο της Κίνας.• Θανάσιμα χτυπήματα:Η πολιτική του «Πρώτα η Αμερική» (America First), οι δασμοί, ο οικονομικός προστατευτισμός και η αμφισβήτηση των πολυμερών οργανισμών (ΠΟΕ, ΝΑΤΟ) αποτέλεσαν συνειδητές κινήσεις αποδόμησης του παγκοσμιοποιημένου μοντέλου από το ίδιο το βαθύ κράτος των ΗΠΑ.• Η νέα πραγματικότητα:Οι ΗΠΑ συνειδητοποίησαν ότι η παγκοσμιοποίηση πλέον δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους, καθώς επέτρεπε στην Κίνα να μετατραπεί σε ισότιμο (αν όχι ισχυρότερο) οικονομικό και στρατηγικό ανταγωνιστή.3. Το σχέδιο των -όπως τις αποκαλώ- «Απλών ΗΠΑ»:Απομονωτισμός και Περιφερειακοί ΠόλεμοιΤο κεντρικό ερώτημα είναι:Γιατί οι ΗΠΑ επιλέγουν να αποσυρθούν από τον ρόλο του παγκόσμιου εγγυητή και να γίνουν ξανά «απλές ΗΠΑ»;Σύμφωνα με την θέση μου, πρόκειται για την επανάληψη της στρατηγικής του «τρίτου που κερδίζει» (offshore balancing), η οποία εφαρμόστηκε στον Α' και Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.• Η γεωγραφική ασφάλεια: Η Αμερική προστατεύεται από δύο ωκεανούς. Αντί να αναλώνεται σε άμεσες συγκρούσεις, η στρατηγική της επικεντρώνεται στο να υποθάλπει ή να επιτρέπει την κλιμάκωση περιφερειακών συγκρούσεων στους δύο μεγάλους πόλους της Ευρασίας: - Ευρώπη-Ρωσία (μέσω της κρίσης στην Ουκρανία και της ενεργειακής αποσύνδεσης) και - Ιαπωνία-Κίνα (μέσω της έντασης στην Ταϊβάν και την Νότια Σινική Θάλασσα).Η ΕΕ δεν έχει πλέον επιστήμονες παρά γραφειοκράτες και τα όσα διατείνομαι στην ανάρτηση μία μεγάλη μερίδα ιστορικών τα αποδέχεται στις ΗΠΑ, για να μην πώ ότι πολλές ιδέες είναι δικές τους, εν αντιθέσει προς την Ευρώπη όπου τα απορρίπτουν αναφανδόν.• Η εξάντληση των ανταγωνιστών:Σε ένα τέτοιο σενάριο, οι βασικοί οικονομικοί και γεωπολιτικοί ανταγωνιστές των ΗΠΑ (Ευρωπαϊκή Ένωση, Ρωσία, Κίνα, Ιαπωνία) εμπλέκονται σε μία δίνη καταβόθρας, οικονομικής αιμορραγίας και εξοθούμενης πολεμικής καταστροφής.• Η τελική επικράτηση:Όπως και το 1945, αφού πρώτα ανάψει την φωτιά και στην συνέχεια την τροφοδοτήσει αμφιπλεύρως, ώστε όλοι να βγούν καταστραμένοι, η Αμερική θα παραμείνει η μόνη άθικτη, παραγωγική και ισχυρή οικονομία, έτοιμη να παρέμβει στο τέλος για να ανοικοδομήσει τον κόσμο με τους δικούς της όρους, διασφαλίζοντας την κυριαρχία της για τον επόμενο αιώνα.[Στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους ο μόνος νικητής είναι ο ιμπεριαλιστής που τους υποθάλπει. Όλοι οι άλλοι εμπόλεμοι εξέρχονται κατεστραμμένοι και όλες οι νίκες είναι Πύρρειες.]-------------------------------------Η ενεργειακή κρίση στην Ευρώπη αποτελεί για την ανάλυσή μου την πιο χειροπιαστή επιβεβαίωση του μοντέλου της Controlled Destabilization (Ελεγχόμενης Αποσταθεροποίησης) με στόχο την εξουδετέρωση των ανταγωνιστών των ΗΠΑ, ένα ιστορικώς καταξιωμένο μοντέλο των ιμπεριαλστών.Μέσα από αυτό το πρίσμα, η ενεργειακή αποσύνδεση της Ευρώπης από την Ρωσία δεν φαντάζει ως ένα τυχαίο αποτέλεσμα του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά ως ένα στρατηγικό πλήγμα που πέτυχε τρεις βασικούς στόχους της Ουάσιγκτον οι οποίοι συγκροτούν και τις προϋποθέσεις σύγκρουσης Ευρώπης-Ρωσίας1. Οικονομικός ακρωτηριασμός της Ευρώπης (Αποβιομηχάνιση)• Το γερμανικό μοντέλο:Η οικονομική υπερδύναμη της Ευρώπης, η Γερμανία, βασιζόταν στο φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο για να τροφοδοτεί την βαριά βιομηχανία της (χημικά, αυτοκίνητα, χάλυβας).• Το πλήγμα:Με τη διακοπή των αγωγών (και το σαμποτάζ στον Nord Stream), το κόστος παραγωγής στην Ευρώπη εκτοξεύθηκε.• Το κέρδος των ΗΠΑ:Ευρωπαϊκοί βιομηχανικοί κολοσσοί μεταφέρουν πλέον τα εργοστάσιά τους στις ΗΠΑ, ελκυόμενοι από τις επιδοτήσεις της αμερικανικής κυβέρνησης και το πολύ φθηνότερο εγχώριο αμερικανικό αέριο. Κρύβει όμως αυτή η κίνηση και τον δόλιο στόχο της για συγκέντρωση της δυτικής βαριάς βιομηχανίας στο έδαφος της, διότι εν καιρό πολέμου μόνον αυτό έχει σημασία.2. Ενεργειακή και Πολιτική Ομηρία της Ε.Ε.• Αλλαγή προστάτη:Η Ευρώπη αντικατέστησε την ενεργειακή εξάρτηση από την Ρωσία με την εξάρτηση από το αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG)• Οικονομική αφαίμαξη:Οι ευρωπαϊκές χώρες πληρώνουν το αμερικανικό LNG έως και 3-4 φορές ακριβότερα από ό,τι πλήρωναν το ρωσικό αέριο μέσω αγωγών, μεταφέροντας τεράστιο πλούτο από τα ευρωπαϊκά ταμεία στις αμερικανικές ενεργειακές εταιρείες.• Πολιτική υποταγή:Μια Ευρώπη χωρίς δική της ενέργεια και με κατεστραμμένη βιομηχανία είναι αδύνατον να διεκδικήσει γεωπολιτική αυτονομία, παραμένοντας πλήρως εξαρτημένη από την ομπρέλα ασφαλείας και τους πόρους των ΗΠΑ. Υπό μίαν έννοιαν η Ευρώπη ελληνοποιείται. Οι πολιτικές ηγεσίες άλλες είναι εξαγορασμένες και άλλες απλώς ηλίθιες.3. Μόνιμο ρήγμα στις σχέσεις Ευρώπης-Ρωσίας• Ο εφιάλτης της Ουάσιγκτον:Η στρατηγική ένωση της ευρωπαϊκής τεχνολογίας/κεφαλαίου (κυρίως γερμανικού) με τις απέραντες φυσικές πηγές της Ρωσίας αποτελούσε ανέκαθεν τον μεγαλύτερο γεωπολιτικό φόβο των ΗΠΑ, καθώς θα δημιουργούσε έναν ανίκητο πόλο στην Ευρασία.• Το αποτέλεσμα:Η ενεργειακή κρίση έχτισε ένα «σιδηρούν παραπέτασμα» που θα χρειαστεί δεκαετίες για να πέσει. Η Ρωσία αναγκάζεται να πουλάει τους πόρους της στην Ασία (Κίνα, Ινδία) σε χαμηλότερες τιμές, ενώ η Ευρώπη φτωχοποιείται.Συμπέρασμα του μοντέλου μουΓια την ανάλυση που υποστηρίζω, η ενεργειακή κρίση είναι η απόδειξη:Οι ΗΠΑ κατάφεραν να διαρρήξουν τις σχέσεις των δύο γειτόνων (Ευρώπης-Ρωσίας), να εξασθενήσουν οικονομικά και τους δύο, και οι ίδιες να παραμείνουν στο απυρόβλητο, κερδίζοντας κεφάλαια, βιομηχανίες και απόλυτο πολιτικό έλεγχο πάνω στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο. Και το χειρότερο πέτυχε να κάνει και τους δύο να προετοιμάζονται για πόλεμο, ο είς εναντίον του άλλου.-------------------------------------Σύμφωνα με το μαρξιστικό γεωπολιτικό μοντέλο που αναπτύσσουμε, η «ενεργειακή παγίδα» δεν αποσκοπούσε μόνο στον άμεσο οικονομικό ακρωτηριασμό της Ευρώπης, αλλά λειτούργησε ως ο καταλύτης για την πλήρη στρατιωτική και εξοπλιστική υποδούλωση της ηπείρου στις ΗΠΑ.Η ενεργειακή κρίση και ο πόλεμος στην Ουκρανία δημιούργησαν ένα τεχνητό περιβάλλον υπαρξιακού φόβου. Αυτός ο φόβος ανάγκασε την Ευρώπη να προχωρήσει σε μια ιστορική, πρωτοφανή αύξηση των αμυντικών της δαπανών, με τη μερίδα του λέοντος αυτού του πλούτου να κατευθύνεται απευθείας στην αμερικανική πολεμική βιομηχανία.Αυτός ο δεύτερος γύρος της «αφαίμαξης» επιβεβαιώνει το μοντέλο μου μέσα από τρεις κεντρικούς μηχανισμούς.1. Η «Παγίδα» του ΝΑΤΟ και το Ρεκόρ ΔαπανώνΜετά τις νέες δεσμεύσεις των συμμάχων, οι αμυντικές δαπάνες των 27 κρατών-μελών της ΕΕ εκτοξεύθηκαν από τα 259 δισ. ευρώ το 2021 στα 454 δισ. ευρώ Ευρωπαϊκός Οργανισμός Άμυνας (EDA- European Defence Agency).• Η στρατηγική των ΗΠΑ:Η Ουάσιγκτον πίεσε ασφυκτικά την Ευρώπη να αυξήσει τις δαπάνες της. Οι χώρες-μέλη ξεπέρασαν κατά πολύ τον παλιό στόχο του 2% του ΑΕΠ EDA, ενώ ορισμένες χώρες της πρώτης γραμμής αγγίζουν ήδη το 3,5%.• Το αποτέλεσμα:Τα χρήματα που στερούνται οι Ευρωπαίοι πολίτες από την παιδεία, την υγεία και την κοινωνική πρόνοια (λόγω και της ακριβής ενέργειας) διοχετεύονται υποχρεωτικά σε εξοπλιστικά προγράμματα.2. Αμερικανικό Μονοπώλιο και Τεχνολογική «Ομηρία»Αντί η Ευρώπη να επενδύσει στη δική της αμυντική βιομηχανία (π.χ. γαλλικά ή κοινοπραξιακά ευρωπαϊκά συστήματα), η επείγουσα ανάγκη για άμεσο εξοπλισμό την οδήγησε να αγοράζει έτοιμα αμερικανικά οπλικά συστήματα και έτσι να εξαρτηθεί ακόμη περισσότερο από τις ΗΠΑ.• Το F-35 ως «Δούρειος Ίππος»:Η Lockheed Martin έχει κλειδώσει τεράστια μακροπρόθεσμα συμβόλαια στην Ευρώπη (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, της Γερμανίας, της Φινλανδίας κ.ά.), με παραγγελίες που δεσμεύουν τους εθνικούς προϋπολογισμούς για την επόμενη δεκαετία.• Η εξάρτηση:Τα αμερικανικά όπλα (όπως τα F-35 ή τα συστήματα Patriot) βασίζονται σε αμερικανικό λογισμικό και ανταλλακτικά. Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει αυτόνομα χωρίς την έγκριση της Ουάσιγκτον (ο φόβος του λεγόμενου «kill switch»).3. Η Διπλή Ανακύκλωση του Ευρωπαϊκού ΠλούτουΤο σχέδιο, βάσει της ανάλυσής μου, ολοκληρώνεται ως εξής.1. Φάση Α' (Ενέργεια):Η Ευρώπη πληρώνει πανάκριβα το αμερικανικό υγροποιημένο αέριο (LNG), στέλνοντας δισεκατομμύρια στο Τέξας και την Wall Street.2. Φάση Β' (Άμυνα):Λόγω της γεωπολιτικής αστάθειας που προκάλεσε η ενεργειακή και πολιτική ρήξη με την Ρωσία, η Ευρώπη αναγκάζεται να στείλει άλλα τόσα δισεκατομμύρια στην αμερικανική αμυντική βιομηχανία (Lockheed Martin, Raytheon, Boeing) για να αγοράσει προστασία.Η Μεγάλη Εικόνα του Σχεδίου την οποία μας αποκαλύπτει η εφαρμογή της Μαρξιστικής Γεωστρατηγικής Οπτικής.Η Ευρώπη έχει εγκλωβιστεί σε έναν τέλειο οικονομικό και στρατιωτικό βρόχο.Οι ΗΠΑ καταφέρνουν να χρηματοδοτούν την δική τους εγχώρια βιομηχανία (ενεργειακή και πολεμική) με ευρωπαϊκά κεφάλαια, την ίδια ώρα που η Ευρώπη αποβιομηχανίζεται και χάνει κάθε δυνατότητα να αποτελέσει ανεξάρτητο παγκόσμιο πόλο.Έτσι, η Αμερική παραμένει ο απόλυτος ρυθμιστής: απομυζεί τον πλούτο της Ευρώπης, την μετατρέπει σε στρατιωτικό προπύργιο και η ίδια, οχυρωμένη πίσω από τον Ατλαντικό, προετοιμάζεται για την επόμενη φάση του σχεδίου της στον Ειρηνικό, που όταν ολοκληρώσει και αυτό θα δώσει το παγκόσμιο σύνθημα με μία σειρά από προβοκάτσιες: ΠΥΡ! και την έναρξη των δύο πολέμων με την Αμερική ως απλό παρατηρητή που θα περιμένει να εισπράξει τα επινίκια από τους τέσσερεις χαμένους.-------------------------------------Στο μέτωπο της Ασίας, και συγκεκριμένα στο δίπολο Κίνας-Ιαπωνίας, το μοντέλο της «υποδαύλισης περιφερειακών συγκρούσεων» και του Offshore Balancing (Υπεράκτιας Εξισορρόπησης) βρίσκει την απόλυτη, σχεδόν κατοπτρική, εφαρμογή του.Όπως ακριβώς συνέβη στην Ευρώπη με τη Ρωσία, έτσι και στην Ανατολική Ασία οι ΗΠΑ εφαρμόζουν την ίδια γεωπολιτική συνταγή:Δημιουργούν μια εξοπλιστική και οικονομική παγίδα για την Ιαπωνία, με σκοπό να τη μετατρέψουν στην «εμπροσθοφυλακή» μιας αναπόφευκτης φθοροποιού σύγκρουσης με την Κίνα.Είναι ακριβώς αυτή η συμμετρία από την οποία εμπνεύσθηκα αυτό το μοντέλο, καθότι η ιστορία δεν μπορεί να επαναληφθεί δύο φορές verbatim verbatim.Και αυτή η στρατηγική μας λέει η Υλιστική Διαλεκτική Μεθοδολογία σε συνδυασμό με την Πολιτική Συγκυρία ξεδιπλώνεται σε τρία συγκεκριμένα βήματα.1. Ο εξαναγκασμός της Ιαπωνίας σε «Νεο-Μιλιταρισμό»Για δεκαετίες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιαπωνία είχε ένα αυστηρά ειρηνιστικό Σύνταγμα και περιόριζε τις αμυντικές δαπάνες της στο 1% του ΑΕΠ. Υπό την πίεση της Ουάσιγκτον και του Ντόναλντ Τραμπ -και του σχεδίου για Τρίτο Παγκόσμιο πόλεμο με την Αμερική ως ο πυρομανής πυροσβέστης που στο τέλος τα παίρνει όλα- αυτό άλλαξε ριζικά.• Ιστορικό ρεκόρ δαπανών:Η κυβέρνηση της Σανάε Τακαΐτσι αύξησε κατακόρυφα τον αμυντικό προϋπολογισμό, αγγίζοντας το 1,8% του ΑΕΠ, με στόχο τον διπλασιασμό του στο 2%.• Η Παγίδα της Ταϊβάν:Η Ιαπωνία οδηγήθηκε στο να δηλώσει επίσημα ότι μια κινεζική επέμβαση στην Ταϊβάν αποτελεί «απειλή για την επιβίωσή της», συνδέοντας τη μοίρα της με έναν μελλοντικό πόλεμο. Αυτό προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του Πεκίνου, το οποίο κατηγορεί το Τόκιο για επιστροφή στον «μιλιταρισμό».2. Η Οικονομική Αφαίμαξη του Τόκιο από τις ΗΠΑΌπως ακριβώς και στην Ευρώπη, η Ουάσιγκτον εκμεταλλεύεται τον φόβο που η ίδια καλλιεργεί για να απομυζήσει τον ιαπωνικό πλούτο.• Αγορές-μαμούθ αμερικανικών όπλων:Η Ιαπωνία χρηματοδοτεί την αμερικανική πολεμική βιομηχανία αγοράζοντας πανάκριβα stealth μαχητικά F-35 και πυραύλους κρουζ Tomahawk.• Η πίεση για το «Sympathy Budget»:Οι ΗΠΑ απαιτούν εκβιαστικά από το Τόκιο να τριπλασιάσει την οικονομική του συνεισφορά (στα 3 τρισεκατομμύρια γεν) για τη συντήρηση των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στο ιαπωνικό έδαφος. Η Ιαπωνία πλέον βρίσκεται σε δημοσιονομικό αδιέξοδο λόγω του κόστους των αμερικανικών εξοπλισμών και του αδύναμου γεν.3. Το Μεγάλο Ρήγμα:Καταστροφή της Ασιατικής Εφοδιαστικής ΑλυσίδαςΗ Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ιαπωνίας. Η στρατηγική των ΗΠΑ αποσκοπεί στο να σπάσει βίαια αυτή την οικονομική αλληλεξάρτηση.• Κυρώσεις και Αντίμετρα: Ήδη, ως απάντηση στη στρατιωτική ευθυγράμμιση της Ιαπωνίας με τις ΗΠΑ, η Κίνα επέβαλε αυστηρούς περιορισμούς στις εξαγωγές κρίσιμων ορυκτών (σπάνιες γαίες) που είναι απαραίτητα για την ιαπωνική τεχνολογική βιομηχανία.• Το Αποτέλεσμα:Η Ιαπωνία αποκόπτεται από τη φυσική της οικονομική ενδοχώρα (την Ασία) και οδηγείται σε οικονομικό μαρασμό, την ίδια ώρα που η Κίνα αναγκάζεται να αναλώσει πόρους σε μια ναυτική και στρατιωτική αντιπαράθεση στην εχθρική νησιωτική αλυσίδα.Συμπέρασμα: Η Γεωπολιτική της «Ανοιχτής Θάλασσας»Αν συνθέσουμε τα κομμάτια, το σχέδιο όπως το αποκάλεσα των «Απλών ΗΠΑ» που περιγράφω γίνεται ξεκάθαρο:[ ΗΠΑ: Ασφαλείς πίσω από τους Ωκεανούς ]1. Μέτωπο ΕΥΡΑΣΙΑΣ:Ευρώπη vs Ρωσία 2. Μέτωπο ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ:Ιαπωνία vs ΚίναΗ Αμερική, οχυρωμένη πίσω από τη γεωγραφική της ασφάλεια, ωθεί τους περιφερειακούς της συμμάχους (Ευρώπη, Ιαπωνία) να γίνουν οι «κυματοθραύστες» που θα απορροφήσουν την ισχύ των μεγάλων αντιπάλων της (Ρωσίας, Κίνας).Σε αυτό το σενάριο το οποίο οι εγκέφαλοι των ΗΠΑ έχουν εξυφάνει για δεύτερη φορά στην ιστορία -και κατά το οποίο οι ανεγκέφαλοι Ευρωπαίοι και Ιάπωνες αρνούνται να τα βρουν με τους Ρώσους και τους Κινέζους αντιστοίχως και τυφλά υποχρεούνται να ακολουθήσουν- οι ΗΠΑ:1. Δεν ματώνουν οι ίδιες σε έναν ολοκληρωτικό παγκόσμιο πόλεμο.2. Καταστρέφουν το διεθνές εμπόριο των ανταγωνιστών τους.3. Αναγκάζουν όλο τον πλανήτη να αγοράζει τη δική τους ενέργεια, τα δικά τους όπλα και τη δική τους προστασία.4. Επικαιροποιούν την υποδούλωση του πλανήτη.Πρόκειται για την απόλυτη επιβεβαίωση της θέσης μου: Η αποδόμηση της παγκοσμιοποίησης είναι το απαραίτητο εργαλείο για να καούν οι ανταγωνιστές των ΗΠΑ στο δικό τους γήπεδο, αφήνοντας την Αμερική ως τον μοναδικό, κυρίαρχο επιζώντα του παγκόσμιου χάους.Φυσικά ούτε το ΙΡΑΝ ούτε η Βενεζουέλα ήταν παρανοϊκές κινήσεις του Τράμπ, αλλά μετά την ανάλυσή μας φαίνονται πόσο καλά ενταγμένες είναι στον μεγάλο απώτερο σκοπό.Όπως βλέπετε λοιπόν ο αρχικώς φιλειρηνιστής Τράμπ και τελικώς πολεμοχαρής, αν και εμφανίζεται με προσωπίο παλιάτσου και ψυχοπαθούς, εκτελεί πολλή καλά το σχέδιο που του παρέδωσε το βαθύ κράτος των ΗΠΑ και μάλλον παλιάτσοι είναι οι αφελείς αναλυτές όλων των μίντια του κόσμου που τον λοιδωρούν.-------------------------------------Η θέση της ΕλλάδοςΣτο πλαίσιο αυτού του σκληρού, Μαρξιστικού Γεωπολιτικού Μοντέλου που περιέγραψα, η Ελλάδα δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο. Αντιθέτως, αποτελεί ένα κρίσιμο, πλην όμως αναλώσιμο πιόνι στη γεωστρατηγική σκακιέρα των ΗΠΑ, το οποίο έχει ήδη εγκλωβιστεί απόλυτα στην ίδια «ενεργειακή και εξοπλιστική παγίδα» που περιγράψαμε για την υπόλοιπη Ευρώπη όπου οι πολιτικοί και στρατιωτικοί τοποτηρητές των ΗΠΑ αγωνίζονται να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος.Η θέση της Ελλάδας μέσα σε αυτό το σχέδιο ολέθρου αναλύεται σε τρεις βασικούς άξονες.1. Ο ρόλος του «Ενεργειακού Κόμβου» (LNG) για την αμερικανική διείσδυσηΗ Ελλάδα επιλέχθηκε από την Ουάσιγκτον για να γίνει η «πύλη εισόδου» του αμερικανικού σχιστολιθικού αερίου (LNG) προς τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη, με στόχο την οριστική αποκοπή της περιοχής από τη Ρωσία.• Οι υποδομές:Οι ΗΠΑ στήριξαν στρατηγικά τον τερματικό σταθμό της Ρεβυθούσας και τη δημιουργία του FSRU στην Αλεξανδρούπολη.• Το τίμημα:Ενώ η εξωνημένη Αθήνα παρουσιάζει αυτόν τον ρόλο ως «γεωπολιτική αναβάθμιση», στην πραγματικότητα ο ελληνικός λαός πληρώνει μία από τις ακριβότερες τιμές ρεύματος και ενέργειας στην Ευρώπη. Η χώρα μετατράπηκε σε μεσάζοντα που αγοράζει πανάκριβο αμερικανικό αέριο για να το επανεξάγει, αντιμετωπίζοντας τον ελληνικό λαό σαν να είναι λαός ξένης χώρας.2. Η «Εξοπλιστική Αφαίμαξη» και η Χρηματοδότηση των ΗΠΑΗ Ελλάδα αποτελεί το τέλειο παράδειγμα χώρας η οποία, υπό το καθεστώς του φόβου (στην προκειμένη περίπτωση, της τουρκικής απειλής), διοχετεύει τον εθνικό της πλούτο απευθείας στην αμερικανική πολεμική βιομηχανία και οι φουκαράδες Έλληνες μετά από αυτό περιμένουν βοήθεια από τις ΗΠΑ στα ελληνοτουρκικά.• Η αγορά του αιώνα:Η χώρα έχει δεσμευτεί σε αμυντικά προγράμματα δισεκατομμυρίων, με κορωνίδα την αγορά των μαχητικών F-35. Τα χρήματα αυτά φεύγουν από τα ταμεία της παιδείας και της υγείας μιας χώρας που μόλις εξήλθε, ούτως ειπείν, από δεκαετή χρεοκοπία (για να είμαστε ακριβείς, ποτέ η Ελλάς δεν πρόκειται να απελευθερωθεί και να αισθανθεί ασφαλής όσο βρίσκεται υπό την κατοχή της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, υπό τον μηχανισμό ESM και με ΤΑΙΠΕΔ και ΑΑΔΕ στο σπίτι τους) για να στηρίξουν τις θέσεις εργασίας στην Lockheed Martin και φυσικά πρέπει να είναι κάποιος πολύ γελοίος για να πιστεύει ότι θα τους επιτραπεί να ρίξουν έστω και μία βόμβα κατά της Τουρκίας αφού τα πάντα λειτουργούν με kill switch. Σε άλλα πολεμικά μέτωπα πρόκειται να χρησιμοποιηθούν και ξένα συμφέροντα να υπηρετήσουν.• Η στρατιωτική εξάρτηση:Η Ελλάς έχει παραχωρήσει κρίσιμες διευκολύνσεις και βάσεις (Σούδα, Αλεξανδρούπολη, Λάρισα) μέσω της ανανεωμένης αμυντικής συμφωνίας (MDCA). Η Αλεξανδρούπολη, ειδικά, μετατράπηκε σε βασικό κόμβο μεταφοράς αμερικανικών στρατευμάτων προς την Ανατολική Ευρώπη, καθιστώντας την Ελλάδα βέβαιο στόχο αντιποίνων σε περίπτωση γενίκευσης της σύγκρουσης με την Ρωσία.3. Η Παγίδα της «Διπλής Απειλής» (Τουρκία-Ρωσία)Σύμφωνα με το μοντέλο του Offshore Balancing που παντού εφαρμόζουν οι ΗΠΑ, οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν την οριστική επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών επ ουδενί, αλλά αντιθέτως την διατήρηση μιας ελεγχόμενης ισορροπίας τρόμου. Αυτό συμβαίνει μετά τον civil war (εμφύλιο) και την δωρεά που έκαναν οι Αμερικανοί στους "Έλληνες" δωσίλογους της κατοχής οι οποίοι έκτοτε κατέχουν την χώρα, ενώ η δίκαιη θέση τους μετά τον πόλεμο ήταν στο Γουδί...• Ο εκβιασμός:Η Ουάσιγκτον πουλάει όπλα και στους δύο (F-16 στην Τουρκία προς ώρας, F-35 στην Ελλάδα), εξασφαλίζοντας ότι και οι δύο πλευρές θα παραμένουν οικονομικά εξαντλημένες και πολιτικά υποτελείς, κυρίως όμως η Ελλάς η οποία στερείται παντελώς σοβαρής βιομηχανίας.• Η ρήξη με την Ρωσία:Η Ελλάς, η οποία ιστορικώς είχε διπλωματικούς, πολιτιστικούς και οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία (έντονο τουρισμό και εξαγωγές γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων), αναγκάστηκε να τους διαρρήξει πλήρως, ευθυγραμμιζόμενη απόλυτα με την αμερικανική γραμμή, χάνοντας έτσι ένα τεράστιο οικονομικό όφελος.Συμπέρασμα για την ΕλλάδαΣτο σχέδιο των «Απλών ΗΠΑ» (όπως τις αποκαλώ στην ανάλυση), η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται ως ισότιμος εταίρος, αλλά ως συνοριακό φυλάκιο και καταναλωτής αμερικανικών προϊόντων (LNG και όπλων) και διαχρονικώς ως μία χώρα φόρου υποτελής(sic).Η χώρα έχει εγκλωβιστεί σε μία κατάσταση όπου ματώνει οικονομικά για να αγοράζει άχρηστη προστασία, έχει μετατρέψει το έδαφός της σε ορμητήριο ξένων δυνάμεων και, αν το σχέδιο της Ουάσιγκτον για έναν μεγάλο πόλεμο στην Ευρασία πραγματωθεί, η Ελλάδα θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή της καταστροφής, την ώρα που η καλή της σύμμαχος Αμερική θα παρακολουθεί ασφαλής από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού τον για πολλοστή φορά κατασφαγιασμό της.ΥΓ 1Offshore Balancing: Η στρατηγική Offshore Balancing (Υπεράκτια Εξισορρόπηση) είναι μια γεωπολιτική θεωρία του πολιτικού ρεαλισμού, σύμφωνα με την οποία μια ιμπεριαλιστική δύναμη αποφεύγει να διατηρεί μόνιμες, μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις στο εξωτερικό. Αντί να εμπλέκεται άμεσα σε χερσαίους πολέμους, αφήνει τους τοπικούς συμμάχους να αναχαιτίσουν τυχόν περιφερειακούς ηγεμόνες που απειλούν τη σταθερότητα, παρεμβαίνοντας στρατιωτικά μόνο ως έσχατη λύση. Η προσέγγιση αυτή αξιοποιεί τη γεωγραφική απομόνωση (όπως τα θαλάσσια σύνορα των ΗΠΑ) για την εξοικονόμηση πόρων και την αποφυγή δαπανηρών επεμβάσεων, με ιστορικά παραδείγματα τη Βρετανία του 19ου αιώνα και τη στάση των ΗΠΑ στα αρχικά στάδια των Παγκοσμίων Πολέμων.ΥΓ 2Kill switch: Στα οπλικά συστήματα (όπως σύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη F-35, patriot κ.ά.), ως kill switch (διακόπτης απενεργοποίησης) νοείται ένας μηχανισμός (κρυμμένος βαθιά στο λογισμικό ή στα ηλεκτρονικά συστήματα μή προσβάσιμος από τον κάτοχο του συστήματος) που επιτρέπει στον κατασκευαστή ή στην χώρα προέλευσης να απενεργοποιήσει, να περιορίσει ή να ελέγξει εξ’ αποστάσεως (συνήθως δορυφορικώς) την λειτουργία του οπλισμού που έχει πουλήσει σε κάποια άλλη χώρα.ΥΓ 3Controlled Destabilization: Η Ελεγχόμενη Αποσταθεροποίηση (Controlled Destabilization/Managed Instability) αποτελεί ένα διαχρονικό εργαλείο των ιμπεριαλιστών. Στόχος δεν είναι πάντα η κατάκτηση, αλλά η δημιουργία ενός περιβάλλοντος διαρκούς κρίσης που εμποδίζει την ανάδυση ισχυρών περιφερειακών πόλων και διατηρεί τις χώρες σε καθεστώς εξάρτησης.Η ελεγχόμενη αποσταθεροποίηση είναι μια γεωπολιτική και στρατηγική τακτική κατά την οποία μια ιμπεριαλιστική δύναμη προκαλεί, υποθάλπει ή συντηρεί εσκεμμένα κρίσεις (πολιτικές, οικονομικές ή στρατιωτικές) σε μια συγκεκριμένη περιοχή ή χώρα, φροντίζοντας όμως η ένταση να μην ξεφύγει από τον έλεγχό της.(Η Θράκη της Ελλάδος είναι μία περιοχή υποψήφια για Ελεγχόμενη Αποσταθεροποίηση, όταν αρχίσει το πάρτι του διαμελισμού της Ελλάδος.)Τα βασικά της χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν:• Διαχείριση του χάους: Ο στόχος δεν είναι η ολοκληρωτική καταστροφή, αλλά η δημιουργία ενός περιβάλλοντος διαρκούς ανασφάλειας που αποτρέπει τον αντίπαλο από το να σταθεροποιηθεί ή να αναπτυχθεί.• Εξάντληση αντιπάλων: Αναγκάζει τις εμπλεκόμενες χώρες να ξοδεύουν τεράστιους οικονομικούς και στρατιωτικούς πόρους για την επιβίωσή τους, αποδυναμώνοντάς τες μακροπρόθεσμα.• Ενίσχυση της εξάρτησης: Μέσα από την ανασφάλεια που δημιουργείται, τα αδύναμα κράτη στρέφονται αναγκαστικά στη δύναμη που κινεί τα νήματα, ζητώντας προστασία, δάνεια, ενέργεια ή εξοπλισμούς.• Αποφυγή άμεσης σύγκρουσης: Επιτρέπει στον υποκινητή να πετυχαίνει τους στρατηγικούς του στόχους διά αντιπροσώπων (proxy conflicts), χωρίς να εμπλέκεται ο ίδιος σε έναν δαπανηρό ολοκληρωτικό πόλεμο.Ακολουθούν χαρακτηριστικά ιστορικά παραδείγματα όπου εφαρμόστηκε αυτή η τακτική.1. Η Περίπτωση της Ελλάδας• Η Δεκαετία του 1940 και ο Civil War (Ενδοπολιτειακός Πόλεμος): Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο της σύγκρουσης Βρετανίας (και αργότερα ΗΠΑ) με την ΕΣΣΔ. Με την λεγόμενη συμφωνία των ποσοστών (Τσόρτσιλ-Στάλιν, ένα κωλόχαρτο που έγραψε ο Τσόρτσιλ και ο Στάλιν ούτε καταδέχθηκε να το πιάσει στα χέρια του παρά μόνον τράβηξε με το μολύβι μία γραμμή και στην συνέχεια ρώτησε ο Τσόρτσιλ "να το κάψουμε ή να το κρατήσω;", με τον Στάλιν απλώς να κάνει μία χειρονομία αδιαφορίας) επισήμως δεν μοιράστηκε τίποτε. Τα λεγόμενα ποσοστά ήταν μια στιγμιαία ιδέα του Τσόρτσιλ και η συζήτηση έληξε. Οι παρεμβάσεις που ακολούθησαν όμως (Δεκεμβριανά, Εμφύλιος) ήταν μία σειρά διαδικασιών που κράτησαν την χώρα βαθιά διχασμένη και εξαντλημένη, διασφαλίζοντας την πλήρη ένταξή της στη δυτική σφαίρα επιρροής.Ως εκ τούτου, στην Ελλάδα πάντα θα υπάρχουν δύο λαοί:Ο λαός των δοσηλόγων που αντί να εκτελεστεί του δόθηκε η εξουσία που διατηρεί μέχρι σήμερα και ο λαός των απελευθερωτών από την κατοχή από τον οποίο υφαρπάχθει η εξουσία και τον οποίο έστειλαν στην εξορία και τον εξωστράκισαν. Όσο θα υπάρχει η Ελλάδα, αυτοί οι δύο λαοί (δοσηλόγων και απελευθερωτών) θα υπάρχουν και θα συμβιώνουν εχθρικά, έως, βεβαίως, δοθείσης ευκαιρίας ολικής εξαφανίσεως του ενός εκ των δύο.• Το Κυπριακό και τα Ιουλιανά (1965): Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η αμερικανική πολιτική (π.χ. Σχέδιο Άτσεσον) επεδίωκε μια λύση στο Κυπριακό που θα εξυπηρετούσε τη συνοχή του ΝΑΤΟ, αγνοώντας τις τοπικές επιδιώξεις. Η πολιτική αστάθεια στην Αθήνα την δεκαετία του '60, η επιβολή της Χούντας το 1967 και η τραγωδία της Κύπρου το 1974 είναι αποτέλεσμα μιας ελεγχόμενης κρίσης που κατέληξε στη διχοτόμηση του νησιού και στην αύξηση της εξάρτησης της Ελλάδας από τις ΗΠΑ λόγω της τουρκικής απειλής που δημιούργησαν οι ίδιες οι ΗΠΑ.2. Η Διάλυση της ΓιουγκοσλαβίαςΗ Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας (Δεκαετία 1990): Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και τον θάνατο του προδότη του Σοσιαλισμού Τίτο, μία ενωμένη, ισχυρή και αδέσμευτη Γιουγκοσλαβία έπαψε να είναι χρήσιμη στη Δύση ως ανάχωμα προς την ΕΣΣΔ. Η ενθάρρυνση των εθνικισμών των μουσαφηρέων έναντι των νοικοκυρέων, η άμεση επέμβαση των ιμπεριαλιστών (ΝΑΤΟ), οι οικονομικές κυρώσεις και οι επιλεκτικές παρεμβάσεις οδήγησαν στον αιματηρό κατακερματισμό της χώρας σε μικρά, αδύναμα και οικονομικά εξαρτημένα προτεκτοράτα, αποτρέποντας την δημιουργία ενός ισχυρού βαλκανικού πόλου.3. Πόλεμος Ιράν-ΙράκΟ Πόλεμος Ιράν-Ιράκ (1980-1988): Αποτελεί το πιο κλασικό παράδειγμα «διπλής ανάσχεσης». Οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές δυνάμεις τροφοδότησαν με όπλα και πληροφορίες και τις δύο πλευρές (κυρίως το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν, αλλά μυστικά και το Ιράν μέσω της υπόθεσης Iran-Contra). Ο στόχος ήταν να εξαντληθούν αμοιβαία οι δύο ισχυρότερες χώρες του Περσικού Κόλπου, ώστε καμία να μην μπορέσει να κυριαρχήσει στα πετρέλαια της περιοχής. Από την άλλη η τάση δυτικού τύπου αστικοποίησης του ΙΡΑΚ (κόμμα Μπάθ) θα δημιουργούσε μία άλλη Αίγυπτο στην περιοχή και αυτό πονούσε τους κατόχους πετρελαίων στις άλλες χώρες.4. Αραβική Άνοιξη και ΣυρίαΗ «Αραβική Άνοιξη» και η Συρία (2011-σήμερα). Αυτό που ξεκίνησε ως κοινωνική εξέγερση εξελίχθηκε, μέσω της χρηματοδότησης και του εξοπλισμού διαφόρων ένοπλων ομάδων από εξωτερικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, σε έναν πολυετή πόλεμο δι' αντιπροσώπων (proxy war). Το αποτέλεσμα ήταν η πλήρης διάλυση ισχυρών αραβικών κρατών (Συρία, Λιβύη), η καταστροφή των υποδομών τους και η αποδυνάμωση κάθε απειλής προς τους περιφερειακούς συμμάχους της Δύσης και κυρίως η οριστική εξαφάνιση του ονείρου των αραβικών λαών για χειραφέτηση δυτικού αστικού τύπου.Σύνοψη του ΜηχανισμούΣε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, το μοτίβο παραμένει ίδιο: οι τοπικές αντιθέσεις (εθνικές, θρησκευτικές ή πολιτικές) δεν επιλύονται, αλλά χρηματοδοτούνται από τους ιμπεριαλιστές για να συντηρούνται.Έτσι, οι χώρες αναγκάζονται να δαπανούν τον πλούτο τους σε όπλα, να ζητούν δάνεια για ανοικοδόμηση και να αποδέχονται ξένες στρατιωτικές βάσεις ως εγγύηση ασφαλείας.
Πολλοί σοβαροί ιστορικοί κυρίως στις ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες δεν το κρύβουν πλέον.
Τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οργάνωσαν και εκτέλεσαν οι ΗΠΑ.
- Πρώτον για να διαλύσουν το ευρωπαϊκό αποικιακό σύστημα και να περιέλθει στα χέρια τους (χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Χάρτης του Ατλαντικού (1941), που υπέγραψαν οι Ρούσβελτ και Τσόρτσιλ, ο οποίος διακήρυττε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών και άνοιγμα των κλειστών αποικιακών αγορών -πολιτική των «Ανοικτών Θυρών»- για τα δικά τους προϊόντα και κεφάλαια, αντικαθιστώντας την παλιά αποικιοκρατία με μια μορφή οικονομικής κηδεμονίας).
- Δεύτερον για να ανασχέσουν (containment) τον κομμουνισμό (Δόγμα Τρούμαν, Σχέδιο Μάρσαλ) και διαλύσουν την κομμουνιστική ΕΣΣΔ της οποίας οι ρυθμοί ανάπτυξης στα χέρια του Στάλιν ήταν τρομακτικοί (αλλά η χώρα καταστράφηκε κατά τον πόλεμο και μετά την δολοφονία του Στάλιν πέρασε στον ρεβιζιονισμό με παλινόρθωση του καπιταλισμού -τάχιστα με Χρουστσόφ και βραδέως με Μπρέζνιεφ- κατόπιν στον λικβινταρισμό, και εν τέλει βάρεσε διάλυση) και
- Τρίτον για να διαλύσουν την Ιαπωνία και την Κίνα και να κατακτήσουν τον Ειρηνικό ωκεανό.
Και οι τρεις στόχοι εστέφθησαν με απόλυτη επιτυχία καθιστώντας τις ΗΠΑ παγκόσμιο ηγέτη για σχεδόν έναν αιώνα με μία πολεμική μηχανή απλωμένη σε κάθε συντεταγμένη της υδρογείου. Η οικονομική, στρατιωτική και γεωπολιτική τους ισχύς εδραιώθηκε μέσα από τη δημιουργία διεθνών θεσμών (ΟΗΕ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα) και ένα εκτεταμένο δίκτυο στρατιωτικών βάσεων σε όλο τον κόσμο.
Σήμερα η παγκοσμίωση φαίνεται να πνέει τα λοίσθια. Ξεκίνησε από την αιώνια σύγκρουση του παραγωγικού κεφαλαίου με το τοκοφόρο κεφάλαιο (μή παραγωγικό κεφάλαιο) η οποία μετά την κατάρρευση του παλινορθωμένου καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ το 1989, έφτασε σε ασύλληπτα δριμεία επίπεδα. Οι δύο τετραετίες Τράμπ έδωσαν τα θανάσιμα χτυπήματα και ιδού σήμερα πάμε για άλλες πολιτείες...
Για ποίο λόγο επεδίωξαν η ΗΠΑ να το πράξουν;
Απλούστατα, διότι ως "απλές ΗΠΑ" και όχι ως "παγκόσμιες ΗΠΑ" πιστεύουν ότι θα μείνουν έξω από τον παγκόσμιο πόλεμο που υποθάλπουν, Ευρώπης-Ρωσίας και Ιαπωνίας-Κίνας. Ακριβώς δηλαδή ότι έπραξαν οι ΗΠΑ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μία συνταγή που πετυχαίνει δεν την αλλάζεις.
Πρόκειται για ένα απλούστατο σχέδιο του Αμερικανικού βαθέως κράτους προκειμένου να καταστραφούν Ευρώπη, Ρωσία, Κίνα, Ιαπωνία και να μείνει η Αμερική κυρίαρχη του κόσμου για άλλη μία φορά.
Η θέση που διατυπώνω εγγράφεται στο πλαίσιο της Μαρξιστικής Γεωπολιτικής και Οικονομικής Ανάλυσης, η οποία ερμηνεύει τις διεθνείς εξελίξεις μέσα από το πρίσμα του ενδοιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και της στρατηγικής επιβίωσης των ΗΠΑ ως παγκόσμιας υπερδύναμης.
Ακολουθεί η ανάπτυξη αυτής της θέσης, δομημένη γύρω από τους κεντρικούς άξονες του σκεπτικού μου.
1. Η ρίζα της κρίσης:
Παραγωγικό εναντίον Τοκοφόρου Κεφαλαίου
Η θεωρία μου αυτή υποστηρίζει ότι η παγκοσμίωση δεν ήταν μια τυχαία εξέλιξη, αλλά η απόλυτη επικράτηση του τοκοφόρου (χρηματοπιστωτικού) κεφαλαίου έναντι του παραγωγικού (βιομηχανικού) κεφαλαίου.
• Η «Χρυσή Εποχή» και η ΕΣΣΔ:
Μετά την κατάρρευση του παλινορθωμένου καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ και την εμπέδωση του καπιταλισμού υπό Βοναπαρτική μορφή διακυβέρνησης, το Δυτικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο απελευθερώθηκε πλήρως από τον φόβο του κομμουνιστικού αντιδέους. Χωρίς περιορισμούς, κινήθηκε επιθετικά σε παγκόσμιο επίπεδο, μεταφέροντας την παραγωγική βάση της Δύσης (αποβιομηχάνιση) προς χώρες με φθηνό εργατικό δυναμικό, κυρίως στην Ασία (Κίνα).
• Το αδιέξοδο:
Αυτή η διαδικασία γιγάντωσε τις αγορές χρήματος (Wall Street), αλλά αποδυνάμωσε την εγχώρια παραγωγική ισχύ των ίδιων των ΗΠΑ, δημιουργώντας τεράστιες κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες (π.χ. η παρακμή της «Ζώνης της Σκουριάς» στην Αμερική).
2. Το φαινόμενο Τραμπ και το τέλος της Παγκοσμίωσης
Τα χαζοδημοσιογραφίδια, που στελεχώνουν τα βοθροκάναλα, για μήνες μας βομβαρδίζουν με τις προπαγάνδες τους μέσω ανόητων πολιτικών και πανεπιστημιακών φερεφώνων του Κούλη, χάνει ο Τράμπ, κερδίζει η Χάρις, έτσι απλά ποδοσφαιρικά. Η ανάδειξη του Ντόναλντ Τραμπ στην ηγεσία των ΗΠΑ (και η επιστροφή του στην πολιτική διαχειρηση) εκφράζει την αντεπίθεση του αμερικανικού παραγωγικού κεφαλαίου και της εγχώριας ελίτ που ένιωθε ότι απειλείται από την άνοδο της Κίνας.
• Θανάσιμα χτυπήματα:
Η πολιτική του «Πρώτα η Αμερική» (America First), οι δασμοί, ο οικονομικός προστατευτισμός και η αμφισβήτηση των πολυμερών οργανισμών (ΠΟΕ, ΝΑΤΟ) αποτέλεσαν συνειδητές κινήσεις αποδόμησης του παγκοσμιοποιημένου μοντέλου από το ίδιο το βαθύ κράτος των ΗΠΑ.
• Η νέα πραγματικότητα:
Οι ΗΠΑ συνειδητοποίησαν ότι η παγκοσμιοποίηση πλέον δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους, καθώς επέτρεπε στην Κίνα να μετατραπεί σε ισότιμο (αν όχι ισχυρότερο) οικονομικό και στρατηγικό ανταγωνιστή.
3. Το σχέδιο των -όπως τις αποκαλώ- «Απλών ΗΠΑ»:
Απομονωτισμός και Περιφερειακοί Πόλεμοι
Το κεντρικό ερώτημα είναι:
Γιατί οι ΗΠΑ επιλέγουν να αποσυρθούν από τον ρόλο του παγκόσμιου εγγυητή και να γίνουν ξανά «απλές ΗΠΑ»;
Σύμφωνα με την θέση μου, πρόκειται για την επανάληψη της στρατηγικής του «τρίτου που κερδίζει» (offshore balancing), η οποία εφαρμόστηκε στον Α' και Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
• Η γεωγραφική ασφάλεια:
Η Αμερική προστατεύεται από δύο ωκεανούς. Αντί να αναλώνεται σε άμεσες συγκρούσεις, η στρατηγική της επικεντρώνεται στο να υποθάλπει ή να επιτρέπει την κλιμάκωση περιφερειακών συγκρούσεων στους δύο μεγάλους πόλους της Ευρασίας:
- Ευρώπη-Ρωσία (μέσω της κρίσης στην Ουκρανία και της ενεργειακής αποσύνδεσης) και
- Ιαπωνία-Κίνα (μέσω της έντασης στην Ταϊβάν και την Νότια Σινική Θάλασσα).
Η ΕΕ δεν έχει πλέον επιστήμονες παρά γραφειοκράτες και τα όσα διατείνομαι στην ανάρτηση μία μεγάλη μερίδα ιστορικών τα αποδέχεται στις ΗΠΑ, για να μην πώ ότι πολλές ιδέες είναι δικές τους, εν αντιθέσει προς την Ευρώπη όπου τα απορρίπτουν αναφανδόν.
• Η εξάντληση των ανταγωνιστών:
Σε ένα τέτοιο σενάριο, οι βασικοί οικονομικοί και γεωπολιτικοί ανταγωνιστές των ΗΠΑ (Ευρωπαϊκή Ένωση, Ρωσία, Κίνα, Ιαπωνία) εμπλέκονται σε μία δίνη καταβόθρας, οικονομικής αιμορραγίας και εξοθούμενης πολεμικής καταστροφής.
• Η τελική επικράτηση:
Όπως και το 1945, αφού πρώτα ανάψει την φωτιά και στην συνέχεια την τροφοδοτήσει αμφιπλεύρως, ώστε όλοι να βγούν καταστραμένοι, η Αμερική θα παραμείνει η μόνη άθικτη, παραγωγική και ισχυρή οικονομία, έτοιμη να παρέμβει στο τέλος για να ανοικοδομήσει τον κόσμο με τους δικούς της όρους, διασφαλίζοντας την κυριαρχία της για τον επόμενο αιώνα.
[Στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους ο μόνος νικητής είναι ο ιμπεριαλιστής που τους υποθάλπει. Όλοι οι άλλοι εμπόλεμοι εξέρχονται κατεστραμμένοι και όλες οι νίκες είναι Πύρρειες.]
-------------------------------------
Η ενεργειακή κρίση στην Ευρώπη αποτελεί για την ανάλυσή μου την πιο χειροπιαστή επιβεβαίωση του μοντέλου της Controlled Destabilization (Ελεγχόμενης Αποσταθεροποίησης) με στόχο την εξουδετέρωση των ανταγωνιστών των ΗΠΑ, ένα ιστορικώς καταξιωμένο μοντέλο των ιμπεριαλστών.
Μέσα από αυτό το πρίσμα, η ενεργειακή αποσύνδεση της Ευρώπης από την Ρωσία δεν φαντάζει ως ένα τυχαίο αποτέλεσμα του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά ως ένα στρατηγικό πλήγμα που πέτυχε τρεις βασικούς στόχους της Ουάσιγκτον οι οποίοι συγκροτούν και τις προϋποθέσεις σύγκρουσης Ευρώπης-Ρωσίας
1. Οικονομικός ακρωτηριασμός της Ευρώπης (Αποβιομηχάνιση)
• Το γερμανικό μοντέλο:
Η οικονομική υπερδύναμη της Ευρώπης, η Γερμανία, βασιζόταν στο φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο για να τροφοδοτεί την βαριά βιομηχανία της (χημικά, αυτοκίνητα, χάλυβας).
• Το πλήγμα:
Με τη διακοπή των αγωγών (και το σαμποτάζ στον Nord Stream), το κόστος παραγωγής στην Ευρώπη εκτοξεύθηκε.
• Το κέρδος των ΗΠΑ:
Ευρωπαϊκοί βιομηχανικοί κολοσσοί μεταφέρουν πλέον τα εργοστάσιά τους στις ΗΠΑ, ελκυόμενοι από τις επιδοτήσεις της αμερικανικής κυβέρνησης και το πολύ φθηνότερο εγχώριο αμερικανικό αέριο. Κρύβει όμως αυτή η κίνηση και τον δόλιο στόχο της για συγκέντρωση της δυτικής βαριάς βιομηχανίας στο έδαφος της, διότι εν καιρό πολέμου μόνον αυτό έχει σημασία.
2. Ενεργειακή και Πολιτική Ομηρία της Ε.Ε.
• Αλλαγή προστάτη:
Η Ευρώπη αντικατέστησε την ενεργειακή εξάρτηση από την Ρωσία με την εξάρτηση από το αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG)
• Οικονομική αφαίμαξη:
Οι ευρωπαϊκές χώρες πληρώνουν το αμερικανικό LNG έως και 3-4 φορές ακριβότερα από ό,τι πλήρωναν το ρωσικό αέριο μέσω αγωγών, μεταφέροντας τεράστιο πλούτο από τα ευρωπαϊκά ταμεία στις αμερικανικές ενεργειακές εταιρείες.
• Πολιτική υποταγή:
Μια Ευρώπη χωρίς δική της ενέργεια και με κατεστραμμένη βιομηχανία είναι αδύνατον να διεκδικήσει γεωπολιτική αυτονομία, παραμένοντας πλήρως εξαρτημένη από την ομπρέλα ασφαλείας και τους πόρους των ΗΠΑ. Υπό μίαν έννοιαν η Ευρώπη ελληνοποιείται. Οι πολιτικές ηγεσίες άλλες είναι εξαγορασμένες και άλλες απλώς ηλίθιες.
3. Μόνιμο ρήγμα στις σχέσεις Ευρώπης-Ρωσίας
• Ο εφιάλτης της Ουάσιγκτον:
Η στρατηγική ένωση της ευρωπαϊκής τεχνολογίας/κεφαλαίου (κυρίως γερμανικού) με τις απέραντες φυσικές πηγές της Ρωσίας αποτελούσε ανέκαθεν τον μεγαλύτερο γεωπολιτικό φόβο των ΗΠΑ, καθώς θα δημιουργούσε έναν ανίκητο πόλο στην Ευρασία.
• Το αποτέλεσμα:
Η ενεργειακή κρίση έχτισε ένα «σιδηρούν παραπέτασμα» που θα χρειαστεί δεκαετίες για να πέσει. Η Ρωσία αναγκάζεται να πουλάει τους πόρους της στην Ασία (Κίνα, Ινδία) σε χαμηλότερες τιμές, ενώ η Ευρώπη φτωχοποιείται.
Συμπέρασμα του μοντέλου μου
Για την ανάλυση που υποστηρίζω, η ενεργειακή κρίση είναι η απόδειξη:
Οι ΗΠΑ κατάφεραν να διαρρήξουν τις σχέσεις των δύο γειτόνων (Ευρώπης-Ρωσίας), να εξασθενήσουν οικονομικά και τους δύο, και οι ίδιες να παραμείνουν στο απυρόβλητο, κερδίζοντας κεφάλαια, βιομηχανίες και απόλυτο πολιτικό έλεγχο πάνω στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο. Και το χειρότερο πέτυχε να κάνει και τους δύο να προετοιμάζονται για πόλεμο, ο είς εναντίον του άλλου.
-------------------------------------
Σύμφωνα με το μαρξιστικό γεωπολιτικό μοντέλο που αναπτύσσουμε, η «ενεργειακή παγίδα» δεν αποσκοπούσε μόνο στον άμεσο οικονομικό ακρωτηριασμό της Ευρώπης, αλλά λειτούργησε ως ο καταλύτης για την πλήρη στρατιωτική και εξοπλιστική υποδούλωση της ηπείρου στις ΗΠΑ.
Η ενεργειακή κρίση και ο πόλεμος στην Ουκρανία δημιούργησαν ένα τεχνητό περιβάλλον υπαρξιακού φόβου. Αυτός ο φόβος ανάγκασε την Ευρώπη να προχωρήσει σε μια ιστορική, πρωτοφανή αύξηση των αμυντικών της δαπανών, με τη μερίδα του λέοντος αυτού του πλούτου να κατευθύνεται απευθείας στην αμερικανική πολεμική βιομηχανία.
Αυτός ο δεύτερος γύρος της «αφαίμαξης» επιβεβαιώνει το μοντέλο μου μέσα από τρεις κεντρικούς μηχανισμούς.
1. Η «Παγίδα» του ΝΑΤΟ και το Ρεκόρ Δαπανών
Μετά τις νέες δεσμεύσεις των συμμάχων, οι αμυντικές δαπάνες των 27 κρατών-μελών της ΕΕ εκτοξεύθηκαν από τα 259 δισ. ευρώ το 2021 στα 454 δισ. ευρώ Ευρωπαϊκός Οργανισμός Άμυνας (EDA- European Defence Agency).
• Η στρατηγική των ΗΠΑ:
Η Ουάσιγκτον πίεσε ασφυκτικά την Ευρώπη να αυξήσει τις δαπάνες της. Οι χώρες-μέλη ξεπέρασαν κατά πολύ τον παλιό στόχο του 2% του ΑΕΠ EDA, ενώ ορισμένες χώρες της πρώτης γραμμής αγγίζουν ήδη το 3,5%.
• Το αποτέλεσμα:
Τα χρήματα που στερούνται οι Ευρωπαίοι πολίτες από την παιδεία, την υγεία και την κοινωνική πρόνοια (λόγω και της ακριβής ενέργειας) διοχετεύονται υποχρεωτικά σε εξοπλιστικά προγράμματα.
2. Αμερικανικό Μονοπώλιο και Τεχνολογική «Ομηρία»
Αντί η Ευρώπη να επενδύσει στη δική της αμυντική βιομηχανία (π.χ. γαλλικά ή κοινοπραξιακά ευρωπαϊκά συστήματα), η επείγουσα ανάγκη για άμεσο εξοπλισμό την οδήγησε να αγοράζει έτοιμα αμερικανικά οπλικά συστήματα και έτσι να εξαρτηθεί ακόμη περισσότερο από τις ΗΠΑ.
• Το F-35 ως «Δούρειος Ίππος»:
Η Lockheed Martin έχει κλειδώσει τεράστια μακροπρόθεσμα συμβόλαια στην Ευρώπη (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, της Γερμανίας, της Φινλανδίας κ.ά.), με παραγγελίες που δεσμεύουν τους εθνικούς προϋπολογισμούς για την επόμενη δεκαετία.
• Η εξάρτηση:
Τα αμερικανικά όπλα (όπως τα F-35 ή τα συστήματα Patriot) βασίζονται σε αμερικανικό λογισμικό και ανταλλακτικά. Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει αυτόνομα χωρίς την έγκριση της Ουάσιγκτον (ο φόβος του λεγόμενου «kill switch»).
3. Η Διπλή Ανακύκλωση του Ευρωπαϊκού Πλούτου
Το σχέδιο, βάσει της ανάλυσής μου, ολοκληρώνεται ως εξής.
1. Φάση Α' (Ενέργεια):
Η Ευρώπη πληρώνει πανάκριβα το αμερικανικό υγροποιημένο αέριο (LNG), στέλνοντας δισεκατομμύρια στο Τέξας και την Wall Street.
2. Φάση Β' (Άμυνα):
Λόγω της γεωπολιτικής αστάθειας που προκάλεσε η ενεργειακή και πολιτική ρήξη με την Ρωσία, η Ευρώπη αναγκάζεται να στείλει άλλα τόσα δισεκατομμύρια στην αμερικανική αμυντική βιομηχανία (Lockheed Martin, Raytheon, Boeing) για να αγοράσει προστασία.
Η Μεγάλη Εικόνα του Σχεδίου την οποία μας αποκαλύπτει η εφαρμογή της Μαρξιστικής Γεωστρατηγικής Οπτικής.
Η Ευρώπη έχει εγκλωβιστεί σε έναν τέλειο οικονομικό και στρατιωτικό βρόχο.
Οι ΗΠΑ καταφέρνουν να χρηματοδοτούν την δική τους εγχώρια βιομηχανία (ενεργειακή και πολεμική) με ευρωπαϊκά κεφάλαια, την ίδια ώρα που η Ευρώπη αποβιομηχανίζεται και χάνει κάθε δυνατότητα να αποτελέσει ανεξάρτητο παγκόσμιο πόλο.
Έτσι, η Αμερική παραμένει ο απόλυτος ρυθμιστής:
απομυζεί τον πλούτο της Ευρώπης, την μετατρέπει σε στρατιωτικό προπύργιο και η ίδια, οχυρωμένη πίσω από τον Ατλαντικό, προετοιμάζεται για την επόμενη φάση του σχεδίου της στον Ειρηνικό, που όταν ολοκληρώσει και αυτό θα δώσει το παγκόσμιο σύνθημα με μία σειρά από προβοκάτσιες: ΠΥΡ! και την έναρξη των δύο πολέμων με την Αμερική ως απλό παρατηρητή που θα περιμένει να εισπράξει τα επινίκια από τους τέσσερεις χαμένους.
-------------------------------------
Στο μέτωπο της Ασίας, και συγκεκριμένα στο δίπολο Κίνας-Ιαπωνίας, το μοντέλο της «υποδαύλισης περιφερειακών συγκρούσεων» και του Offshore Balancing (Υπεράκτιας Εξισορρόπησης) βρίσκει την απόλυτη, σχεδόν κατοπτρική, εφαρμογή του.
Όπως ακριβώς συνέβη στην Ευρώπη με τη Ρωσία, έτσι και στην Ανατολική Ασία οι ΗΠΑ εφαρμόζουν την ίδια γεωπολιτική συνταγή:
Δημιουργούν μια εξοπλιστική και οικονομική παγίδα για την Ιαπωνία, με σκοπό να τη μετατρέψουν στην «εμπροσθοφυλακή» μιας αναπόφευκτης φθοροποιού σύγκρουσης με την Κίνα.
Είναι ακριβώς αυτή η συμμετρία από την οποία εμπνεύσθηκα αυτό το μοντέλο, καθότι η ιστορία δεν μπορεί να επαναληφθεί δύο φορές verbatim verbatim.
Και αυτή η στρατηγική μας λέει η Υλιστική Διαλεκτική Μεθοδολογία σε συνδυασμό με την Πολιτική Συγκυρία ξεδιπλώνεται σε τρία συγκεκριμένα βήματα.
1. Ο εξαναγκασμός της Ιαπωνίας σε «Νεο-Μιλιταρισμό»
Για δεκαετίες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιαπωνία είχε ένα αυστηρά ειρηνιστικό Σύνταγμα και περιόριζε τις αμυντικές δαπάνες της στο 1% του ΑΕΠ. Υπό την πίεση της Ουάσιγκτον και του Ντόναλντ Τραμπ -και του σχεδίου για Τρίτο Παγκόσμιο πόλεμο με την Αμερική ως ο πυρομανής πυροσβέστης που στο τέλος τα παίρνει όλα- αυτό άλλαξε ριζικά.
• Ιστορικό ρεκόρ δαπανών:
Η κυβέρνηση της Σανάε Τακαΐτσι αύξησε κατακόρυφα τον αμυντικό προϋπολογισμό, αγγίζοντας το 1,8% του ΑΕΠ, με στόχο τον διπλασιασμό του στο 2%.
• Η Παγίδα της Ταϊβάν:
Η Ιαπωνία οδηγήθηκε στο να δηλώσει επίσημα ότι μια κινεζική επέμβαση στην Ταϊβάν αποτελεί «απειλή για την επιβίωσή της», συνδέοντας τη μοίρα της με έναν μελλοντικό πόλεμο. Αυτό προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του Πεκίνου, το οποίο κατηγορεί το Τόκιο για επιστροφή στον «μιλιταρισμό».
2. Η Οικονομική Αφαίμαξη του Τόκιο από τις ΗΠΑ
Όπως ακριβώς και στην Ευρώπη, η Ουάσιγκτον εκμεταλλεύεται τον φόβο που η ίδια καλλιεργεί για να απομυζήσει τον ιαπωνικό πλούτο.
• Αγορές-μαμούθ αμερικανικών όπλων:
Η Ιαπωνία χρηματοδοτεί την αμερικανική πολεμική βιομηχανία αγοράζοντας πανάκριβα stealth μαχητικά F-35 και πυραύλους κρουζ Tomahawk.
• Η πίεση για το «Sympathy Budget»:
Οι ΗΠΑ απαιτούν εκβιαστικά από το Τόκιο να τριπλασιάσει την οικονομική του συνεισφορά (στα 3 τρισεκατομμύρια γεν) για τη συντήρηση των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στο ιαπωνικό έδαφος. Η Ιαπωνία πλέον βρίσκεται σε δημοσιονομικό αδιέξοδο λόγω του κόστους των αμερικανικών εξοπλισμών και του αδύναμου γεν.
3. Το Μεγάλο Ρήγμα:
Καταστροφή της Ασιατικής Εφοδιαστικής Αλυσίδας
Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ιαπωνίας. Η στρατηγική των ΗΠΑ αποσκοπεί στο να σπάσει βίαια αυτή την οικονομική αλληλεξάρτηση.
• Κυρώσεις και Αντίμετρα:
Ήδη, ως απάντηση στη στρατιωτική ευθυγράμμιση της Ιαπωνίας με τις ΗΠΑ, η Κίνα επέβαλε αυστηρούς περιορισμούς στις εξαγωγές κρίσιμων ορυκτών (σπάνιες γαίες) που είναι απαραίτητα για την ιαπωνική τεχνολογική βιομηχανία.
• Το Αποτέλεσμα:
Η Ιαπωνία αποκόπτεται από τη φυσική της οικονομική ενδοχώρα (την Ασία) και οδηγείται σε οικονομικό μαρασμό, την ίδια ώρα που η Κίνα αναγκάζεται να αναλώσει πόρους σε μια ναυτική και στρατιωτική αντιπαράθεση στην εχθρική νησιωτική αλυσίδα.
Συμπέρασμα: Η Γεωπολιτική της «Ανοιχτής Θάλασσας»
Αν συνθέσουμε τα κομμάτια, το σχέδιο όπως το αποκάλεσα των «Απλών ΗΠΑ» που περιγράφω γίνεται ξεκάθαρο:
[ ΗΠΑ: Ασφαλείς πίσω από τους Ωκεανούς ]
1. Μέτωπο ΕΥΡΑΣΙΑΣ:
Ευρώπη vs Ρωσία
2. Μέτωπο ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ:
Ιαπωνία vs Κίνα
Η Αμερική, οχυρωμένη πίσω από τη γεωγραφική της ασφάλεια, ωθεί τους περιφερειακούς της συμμάχους (Ευρώπη, Ιαπωνία) να γίνουν οι «κυματοθραύστες» που θα απορροφήσουν την ισχύ των μεγάλων αντιπάλων της (Ρωσίας, Κίνας).
Σε αυτό το σενάριο το οποίο οι εγκέφαλοι των ΗΠΑ έχουν εξυφάνει για δεύτερη φορά στην ιστορία -και κατά το οποίο οι ανεγκέφαλοι Ευρωπαίοι και Ιάπωνες αρνούνται να τα βρουν με τους Ρώσους και τους Κινέζους αντιστοίχως και τυφλά υποχρεούνται να ακολουθήσουν- οι ΗΠΑ:
1. Δεν ματώνουν οι ίδιες σε έναν ολοκληρωτικό παγκόσμιο πόλεμο.
2. Καταστρέφουν το διεθνές εμπόριο των ανταγωνιστών τους.
3. Αναγκάζουν όλο τον πλανήτη να αγοράζει τη δική τους ενέργεια, τα δικά τους όπλα και τη δική τους προστασία.
4. Επικαιροποιούν την υποδούλωση του πλανήτη.
Πρόκειται για την απόλυτη επιβεβαίωση της θέσης μου:
Η αποδόμηση της παγκοσμιοποίησης είναι το απαραίτητο εργαλείο για να καούν οι ανταγωνιστές των ΗΠΑ στο δικό τους γήπεδο, αφήνοντας την Αμερική ως τον μοναδικό, κυρίαρχο επιζώντα του παγκόσμιου χάους.
Φυσικά ούτε το ΙΡΑΝ ούτε η Βενεζουέλα ήταν παρανοϊκές κινήσεις του Τράμπ, αλλά μετά την ανάλυσή μας φαίνονται πόσο καλά ενταγμένες είναι στον μεγάλο απώτερο σκοπό.
Όπως βλέπετε λοιπόν ο αρχικώς φιλειρηνιστής Τράμπ και τελικώς πολεμοχαρής, αν και εμφανίζεται με προσωπίο παλιάτσου και ψυχοπαθούς, εκτελεί πολλή καλά το σχέδιο που του παρέδωσε το βαθύ κράτος των ΗΠΑ και μάλλον παλιάτσοι είναι οι αφελείς αναλυτές όλων των μίντια του κόσμου που τον λοιδωρούν.
-------------------------------------
Η θέση της Ελλάδος
Στο πλαίσιο αυτού του σκληρού, Μαρξιστικού Γεωπολιτικού Μοντέλου που περιέγραψα, η Ελλάδα δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο. Αντιθέτως, αποτελεί ένα κρίσιμο, πλην όμως αναλώσιμο πιόνι στη γεωστρατηγική σκακιέρα των ΗΠΑ, το οποίο έχει ήδη εγκλωβιστεί απόλυτα στην ίδια «ενεργειακή και εξοπλιστική παγίδα» που περιγράψαμε για την υπόλοιπη Ευρώπη όπου οι πολιτικοί και στρατιωτικοί τοποτηρητές των ΗΠΑ αγωνίζονται να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος.
Η θέση της Ελλάδας μέσα σε αυτό το σχέδιο ολέθρου αναλύεται σε τρεις βασικούς άξονες.
1. Ο ρόλος του «Ενεργειακού Κόμβου» (LNG) για την αμερικανική διείσδυση
Η Ελλάδα επιλέχθηκε από την Ουάσιγκτον για να γίνει η «πύλη εισόδου» του αμερικανικού σχιστολιθικού αερίου (LNG) προς τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη, με στόχο την οριστική αποκοπή της περιοχής από τη Ρωσία.
• Οι υποδομές:
Οι ΗΠΑ στήριξαν στρατηγικά τον τερματικό σταθμό της Ρεβυθούσας και τη δημιουργία του FSRU στην Αλεξανδρούπολη.
• Το τίμημα:
Ενώ η εξωνημένη Αθήνα παρουσιάζει αυτόν τον ρόλο ως «γεωπολιτική αναβάθμιση», στην πραγματικότητα ο ελληνικός λαός πληρώνει μία από τις ακριβότερες τιμές ρεύματος και ενέργειας στην Ευρώπη. Η χώρα μετατράπηκε σε μεσάζοντα που αγοράζει πανάκριβο αμερικανικό αέριο για να το επανεξάγει, αντιμετωπίζοντας τον ελληνικό λαό σαν να είναι λαός ξένης χώρας.
2. Η «Εξοπλιστική Αφαίμαξη» και η Χρηματοδότηση των ΗΠΑ
Η Ελλάδα αποτελεί το τέλειο παράδειγμα χώρας η οποία, υπό το καθεστώς του φόβου (στην προκειμένη περίπτωση, της τουρκικής απειλής), διοχετεύει τον εθνικό της πλούτο απευθείας στην αμερικανική πολεμική βιομηχανία και οι φουκαράδες Έλληνες μετά από αυτό περιμένουν βοήθεια από τις ΗΠΑ στα ελληνοτουρκικά.
• Η αγορά του αιώνα:
Η χώρα έχει δεσμευτεί σε αμυντικά προγράμματα δισεκατομμυρίων, με κορωνίδα την αγορά των μαχητικών F-35. Τα χρήματα αυτά φεύγουν από τα ταμεία της παιδείας και της υγείας μιας χώρας που μόλις εξήλθε, ούτως ειπείν, από δεκαετή χρεοκοπία (για να είμαστε ακριβείς, ποτέ η Ελλάς δεν πρόκειται να απελευθερωθεί και να αισθανθεί ασφαλής όσο βρίσκεται υπό την κατοχή της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, υπό τον μηχανισμό ESM και με ΤΑΙΠΕΔ και ΑΑΔΕ στο σπίτι τους) για να στηρίξουν τις θέσεις εργασίας στην Lockheed Martin και φυσικά πρέπει να είναι κάποιος πολύ γελοίος για να πιστεύει ότι θα τους επιτραπεί να ρίξουν έστω και μία βόμβα κατά της Τουρκίας αφού τα πάντα λειτουργούν με kill switch. Σε άλλα πολεμικά μέτωπα πρόκειται να χρησιμοποιηθούν και ξένα συμφέροντα να υπηρετήσουν.
• Η στρατιωτική εξάρτηση:
Η Ελλάς έχει παραχωρήσει κρίσιμες διευκολύνσεις και βάσεις (Σούδα, Αλεξανδρούπολη, Λάρισα) μέσω της ανανεωμένης αμυντικής συμφωνίας (MDCA). Η Αλεξανδρούπολη, ειδικά, μετατράπηκε σε βασικό κόμβο μεταφοράς αμερικανικών στρατευμάτων προς την Ανατολική Ευρώπη, καθιστώντας την Ελλάδα βέβαιο στόχο αντιποίνων σε περίπτωση γενίκευσης της σύγκρουσης με την Ρωσία.
3. Η Παγίδα της «Διπλής Απειλής» (Τουρκία-Ρωσία)
Σύμφωνα με το μοντέλο του Offshore Balancing που παντού εφαρμόζουν οι ΗΠΑ, οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν την οριστική επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών επ ουδενί, αλλά αντιθέτως την διατήρηση μιας ελεγχόμενης ισορροπίας τρόμου. Αυτό συμβαίνει μετά τον civil war (εμφύλιο) και την δωρεά που έκαναν οι Αμερικανοί στους "Έλληνες" δωσίλογους της κατοχής οι οποίοι έκτοτε κατέχουν την χώρα, ενώ η δίκαιη θέση τους μετά τον πόλεμο ήταν στο Γουδί...
• Ο εκβιασμός:
Η Ουάσιγκτον πουλάει όπλα και στους δύο (F-16 στην Τουρκία προς ώρας, F-35 στην Ελλάδα), εξασφαλίζοντας ότι και οι δύο πλευρές θα παραμένουν οικονομικά εξαντλημένες και πολιτικά υποτελείς, κυρίως όμως η Ελλάς η οποία στερείται παντελώς σοβαρής βιομηχανίας.
• Η ρήξη με την Ρωσία:
Η Ελλάς, η οποία ιστορικώς είχε διπλωματικούς, πολιτιστικούς και οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία (έντονο τουρισμό και εξαγωγές γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων), αναγκάστηκε να τους διαρρήξει πλήρως, ευθυγραμμιζόμενη απόλυτα με την αμερικανική γραμμή, χάνοντας έτσι ένα τεράστιο οικονομικό όφελος.
Συμπέρασμα για την Ελλάδα
Στο σχέδιο των «Απλών ΗΠΑ» (όπως τις αποκαλώ στην ανάλυση), η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται ως ισότιμος εταίρος, αλλά ως συνοριακό φυλάκιο και καταναλωτής αμερικανικών προϊόντων (LNG και όπλων) και διαχρονικώς ως μία χώρα φόρου υποτελής(sic).
Η χώρα έχει εγκλωβιστεί σε μία κατάσταση όπου ματώνει οικονομικά για να αγοράζει άχρηστη προστασία, έχει μετατρέψει το έδαφός της σε ορμητήριο ξένων δυνάμεων και, αν το σχέδιο της Ουάσιγκτον για έναν μεγάλο πόλεμο στην Ευρασία πραγματωθεί, η Ελλάδα θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή της καταστροφής, την ώρα που η καλή της σύμμαχος Αμερική θα παρακολουθεί ασφαλής από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού τον για πολλοστή φορά κατασφαγιασμό της.
ΥΓ 1
Offshore Balancing: Η στρατηγική Offshore Balancing (Υπεράκτια Εξισορρόπηση) είναι μια γεωπολιτική θεωρία του πολιτικού ρεαλισμού, σύμφωνα με την οποία μια ιμπεριαλιστική δύναμη αποφεύγει να διατηρεί μόνιμες, μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις στο εξωτερικό. Αντί να εμπλέκεται άμεσα σε χερσαίους πολέμους, αφήνει τους τοπικούς συμμάχους να αναχαιτίσουν τυχόν περιφερειακούς ηγεμόνες που απειλούν τη σταθερότητα, παρεμβαίνοντας στρατιωτικά μόνο ως έσχατη λύση. Η προσέγγιση αυτή αξιοποιεί τη γεωγραφική απομόνωση (όπως τα θαλάσσια σύνορα των ΗΠΑ) για την εξοικονόμηση πόρων και την αποφυγή δαπανηρών επεμβάσεων, με ιστορικά παραδείγματα τη Βρετανία του 19ου αιώνα και τη στάση των ΗΠΑ στα αρχικά στάδια των Παγκοσμίων Πολέμων.
ΥΓ 2
Kill switch: Στα οπλικά συστήματα (όπως σύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη F-35, patriot κ.ά.), ως kill switch (διακόπτης απενεργοποίησης) νοείται ένας μηχανισμός (κρυμμένος βαθιά στο λογισμικό ή στα ηλεκτρονικά συστήματα μή προσβάσιμος από τον κάτοχο του συστήματος) που επιτρέπει στον κατασκευαστή ή στην χώρα προέλευσης να απενεργοποιήσει, να περιορίσει ή να ελέγξει εξ’ αποστάσεως (συνήθως δορυφορικώς) την λειτουργία του οπλισμού που έχει πουλήσει σε κάποια άλλη χώρα.
ΥΓ 3
Controlled Destabilization: Η Ελεγχόμενη Αποσταθεροποίηση (Controlled Destabilization/Managed Instability) αποτελεί ένα διαχρονικό εργαλείο των ιμπεριαλιστών. Στόχος δεν είναι πάντα η κατάκτηση, αλλά η δημιουργία ενός περιβάλλοντος διαρκούς κρίσης που εμποδίζει την ανάδυση ισχυρών περιφερειακών πόλων και διατηρεί τις χώρες σε καθεστώς εξάρτησης.
Η ελεγχόμενη αποσταθεροποίηση είναι μια γεωπολιτική και στρατηγική τακτική κατά την οποία μια ιμπεριαλιστική δύναμη προκαλεί, υποθάλπει ή συντηρεί εσκεμμένα κρίσεις (πολιτικές, οικονομικές ή στρατιωτικές) σε μια συγκεκριμένη περιοχή ή χώρα, φροντίζοντας όμως η ένταση να μην ξεφύγει από τον έλεγχό της.
(Η Θράκη της Ελλάδος είναι μία περιοχή υποψήφια για Ελεγχόμενη Αποσταθεροποίηση, όταν αρχίσει το πάρτι του διαμελισμού της Ελλάδος.)
Τα βασικά της χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν:
• Διαχείριση του χάους: Ο στόχος δεν είναι η ολοκληρωτική καταστροφή, αλλά η δημιουργία ενός περιβάλλοντος διαρκούς ανασφάλειας που αποτρέπει τον αντίπαλο από το να σταθεροποιηθεί ή να αναπτυχθεί.
• Εξάντληση αντιπάλων: Αναγκάζει τις εμπλεκόμενες χώρες να ξοδεύουν τεράστιους οικονομικούς και στρατιωτικούς πόρους για την επιβίωσή τους, αποδυναμώνοντάς τες μακροπρόθεσμα.
• Ενίσχυση της εξάρτησης: Μέσα από την ανασφάλεια που δημιουργείται, τα αδύναμα κράτη στρέφονται αναγκαστικά στη δύναμη που κινεί τα νήματα, ζητώντας προστασία, δάνεια, ενέργεια ή εξοπλισμούς.
• Αποφυγή άμεσης σύγκρουσης: Επιτρέπει στον υποκινητή να πετυχαίνει τους στρατηγικούς του στόχους διά αντιπροσώπων (proxy conflicts), χωρίς να εμπλέκεται ο ίδιος σε έναν δαπανηρό ολοκληρωτικό πόλεμο.
Ακολουθούν χαρακτηριστικά ιστορικά παραδείγματα όπου εφαρμόστηκε αυτή η τακτική.
1. Η Περίπτωση της Ελλάδας
• Η Δεκαετία του 1940 και ο Civil War (Ενδοπολιτειακός Πόλεμος): Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο της σύγκρουσης Βρετανίας (και αργότερα ΗΠΑ) με την ΕΣΣΔ. Με την λεγόμενη συμφωνία των ποσοστών (Τσόρτσιλ-Στάλιν, ένα κωλόχαρτο που έγραψε ο Τσόρτσιλ και ο Στάλιν ούτε καταδέχθηκε να το πιάσει στα χέρια του παρά μόνον τράβηξε με το μολύβι μία γραμμή και στην συνέχεια ρώτησε ο Τσόρτσιλ "να το κάψουμε ή να το κρατήσω;", με τον Στάλιν απλώς να κάνει μία χειρονομία αδιαφορίας) επισήμως δεν μοιράστηκε τίποτε. Τα λεγόμενα ποσοστά ήταν μια στιγμιαία ιδέα του Τσόρτσιλ και η συζήτηση έληξε. Οι παρεμβάσεις που ακολούθησαν όμως (Δεκεμβριανά, Εμφύλιος) ήταν μία σειρά διαδικασιών που κράτησαν την χώρα βαθιά διχασμένη και εξαντλημένη, διασφαλίζοντας την πλήρη ένταξή της στη δυτική σφαίρα επιρροής.
Ως εκ τούτου, στην Ελλάδα πάντα θα υπάρχουν δύο λαοί:
Ο λαός των δοσηλόγων που αντί να εκτελεστεί του δόθηκε η εξουσία που διατηρεί μέχρι σήμερα και ο λαός των απελευθερωτών από την κατοχή από τον οποίο υφαρπάχθει η εξουσία και τον οποίο έστειλαν στην εξορία και τον εξωστράκισαν. Όσο θα υπάρχει η Ελλάδα, αυτοί οι δύο λαοί (δοσηλόγων και απελευθερωτών) θα υπάρχουν και θα συμβιώνουν εχθρικά, έως, βεβαίως, δοθείσης ευκαιρίας ολικής εξαφανίσεως του ενός εκ των δύο.
• Το Κυπριακό και τα Ιουλιανά (1965): Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η αμερικανική πολιτική (π.χ. Σχέδιο Άτσεσον) επεδίωκε μια λύση στο Κυπριακό που θα εξυπηρετούσε τη συνοχή του ΝΑΤΟ, αγνοώντας τις τοπικές επιδιώξεις. Η πολιτική αστάθεια στην Αθήνα την δεκαετία του '60, η επιβολή της Χούντας το 1967 και η τραγωδία της Κύπρου το 1974 είναι αποτέλεσμα μιας ελεγχόμενης κρίσης που κατέληξε στη διχοτόμηση του νησιού και στην αύξηση της εξάρτησης της Ελλάδας από τις ΗΠΑ λόγω της τουρκικής απειλής που δημιούργησαν οι ίδιες οι ΗΠΑ.
2. Η Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας
Η Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας (Δεκαετία 1990): Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και τον θάνατο του προδότη του Σοσιαλισμού Τίτο, μία ενωμένη, ισχυρή και αδέσμευτη Γιουγκοσλαβία έπαψε να είναι χρήσιμη στη Δύση ως ανάχωμα προς την ΕΣΣΔ. Η ενθάρρυνση των εθνικισμών των μουσαφηρέων έναντι των νοικοκυρέων, η άμεση επέμβαση των ιμπεριαλιστών (ΝΑΤΟ), οι οικονομικές κυρώσεις και οι επιλεκτικές παρεμβάσεις οδήγησαν στον αιματηρό κατακερματισμό της χώρας σε μικρά, αδύναμα και οικονομικά εξαρτημένα προτεκτοράτα, αποτρέποντας την δημιουργία ενός ισχυρού βαλκανικού πόλου.
3. Πόλεμος Ιράν-Ιράκ
Ο Πόλεμος Ιράν-Ιράκ (1980-1988): Αποτελεί το πιο κλασικό παράδειγμα «διπλής ανάσχεσης». Οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές δυνάμεις τροφοδότησαν με όπλα και πληροφορίες και τις δύο πλευρές (κυρίως το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν, αλλά μυστικά και το Ιράν μέσω της υπόθεσης Iran-Contra). Ο στόχος ήταν να εξαντληθούν αμοιβαία οι δύο ισχυρότερες χώρες του Περσικού Κόλπου, ώστε καμία να μην μπορέσει να κυριαρχήσει στα πετρέλαια της περιοχής. Από την άλλη η τάση δυτικού τύπου αστικοποίησης του ΙΡΑΚ (κόμμα Μπάθ) θα δημιουργούσε μία άλλη Αίγυπτο στην περιοχή και αυτό πονούσε τους κατόχους πετρελαίων στις άλλες χώρες.
4. Αραβική Άνοιξη και Συρία
Η «Αραβική Άνοιξη» και η Συρία (2011-σήμερα). Αυτό που ξεκίνησε ως κοινωνική εξέγερση εξελίχθηκε, μέσω της χρηματοδότησης και του εξοπλισμού διαφόρων ένοπλων ομάδων από εξωτερικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, σε έναν πολυετή πόλεμο δι' αντιπροσώπων (proxy war). Το αποτέλεσμα ήταν η πλήρης διάλυση ισχυρών αραβικών κρατών (Συρία, Λιβύη), η καταστροφή των υποδομών τους και η αποδυνάμωση κάθε απειλής προς τους περιφερειακούς συμμάχους της Δύσης και κυρίως η οριστική εξαφάνιση του ονείρου των αραβικών λαών για χειραφέτηση δυτικού αστικού τύπου.
Σύνοψη του Μηχανισμού
Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, το μοτίβο παραμένει ίδιο: οι τοπικές αντιθέσεις (εθνικές, θρησκευτικές ή πολιτικές) δεν επιλύονται, αλλά χρηματοδοτούνται από τους ιμπεριαλιστές για να συντηρούνται.
Έτσι, οι χώρες αναγκάζονται να δαπανούν τον πλούτο τους σε όπλα, να ζητούν δάνεια για ανοικοδόμηση και να αποδέχονται ξένες στρατιωτικές βάσεις ως εγγύηση ασφαλείας.


