ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ, Ο σύγχρονος κόσμος (Παγκοσμίωση: Τα πράγματα ως έχουν)

 

Είναι ευνόητο για έναν μαρξιστή πως ειναι λάθος να θεωρείται οτι ο ιμπεριαλισμός είναι στις κοινωνικο-οικονομικές ρίζες του εθνικός είτε κρατικός. 

Ο ιμπεριαλισμός δεν ειναι γέννημα του εθνικού κράτους αλλά των μονοπωλίων που προέκυψαν πάνω στη βάση του ελεύθερου ανταγωνισμού, κυριάρχησαν αρχικά  στα πλαίσια του εθνικού κράτους και τελικά πάνω σε αυτό το ίδιο το εθνικό κράτος επιβάλοντας την πολιτική τους. Δεν είναι το έθνος ούτε το κράτος που κατέχουν τα μονοπώλια, αλλά τα μονοπώλια που κατέχουν το κράτος και δι αυτού επιβάλουν την πολιτική τους βούληση και στο έθνος. 

(Η διαδικασια γέννησης και εξέλιξης των μονοπωλίων ταυτίζεται με την εμφάνιση και ανάπτυξη του χρηματιστικού κεφαλαίου που προέκυψε ιστορικά απο την σύμφυση του βιομηχανικού με το τραπεζικό κεφάλαιο. Σε αυτήν την ανάπτυξη  ενσωματώθηκε και το εμπορικό κεφάλαιο)

Το ιμπεριαλιστικό κράτος δεν είναι ιμπεριαλιστικό ως κράτος καθεαυτό αλλά ως κράτος που έχει υποταχθεί στα μονοπώλια. Ο ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να βρεί την εξήγησή του στον εξαρχής δεδομένο ταξικό χαρακτήρα των αστικών κρατών. Κανένα αστικό κράτος δεν είναι ιμπεριαλιστικό πριν αναπτυχθούν και κυριαρχήσουν στην επικράτειά του (τα) μονοπώλια.

Ο ιστορικός φασισμός, απότοκο της σύμφυσης των μονοπωλίων με το κράτος σε κρατικο- μονοπωλιακό καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό, πέρα απ' όλα τα άλλα γνωρίσματά του υπήρξε ταυτόχρονα η απόπειρα των μονοπωλίων να κυριαρχήσουν ολοκληρωτικά πέραν του κράτους και πάνω στο ίδιο το έθνος (δια του κράτους). Επρόκειτο δηλαδή για μια αποτυχημένη προσπάθεια, ως προς την τελικη της έκβαση, εθνικοποίησης του ιμπεριαλισμού δια της κρατικοποίησης του έθνους. Το έθνος δια του κράτους τίθεται στην υπηρεσία της πολιτικής των μονοπωλίων που διεξάγει το κράτος  και δι αυτού "κερδίζει" ως έθνος. Γι' αυτό και η αναγκαιότητα για τους επικεφαλής του άξονα "εθνικοσοσιαλιστές" γερμανούς, εθνικιστικής θεωρίας σε φυλετική - ρατσιστική βάση και ταύτισης του έθνους με τη ράτσα.(Φυσικά στην ποικιλομορφία του πρωτογενούς εθνοφασισμού συνδυάζονται κατά περίπτωση διαφορετικά και συχνά αντιφατικά χαρακτηριστικά όπως πχ αλλού κυρίως η αυτοκρατορική - μη ρατσιστική στην Ιταλία, ρατσιστική στην Ιαπωνία ... !!! ), κι αλλού η αριστοκρατική αντίληψη,  οι συντεχνίες και ο κρατισμός, η τεχνολογία και ο μυστικισμός, η μυθολογία του εθνικού πεπρωμένου ως θεϊκής αποστολής ..... κτλ .... κτλ ...).

Τα έθνη - κράτη που υπέστησαν και αποδέχτηκαν αυτήν την κυριαρχία του πρωτογενούς εθνοφασισμού όπως ήταν φυσικό ηττήθηκαν. Και ηττήθηκαν από την ενάντιά τους σύμπραξη του πρώιμου σοσιαλισμού με το πρόπλασμα του ύστερου καπιταλισμού που εκφράστηκε στην συμμαχία της ΕΣΣΔ με τις ΗΠΑ. Δηλαδή ο πρωτογενής εθνικός φασισμός ηττήθηκε  απο την συμμαχία του κεφαλαιοκρατικού και του σοσιαλιστικού μέλλοντός του ...... !!!!!

(Ο καπιταλισμός - ως προϋπόθεση - στο εθνοϊμπεριαλιστικό του αποκορύφωμα, αποκρυσταλωμένος σε φασισμό, ηττάται απο τις δυο - αντιθετικές μεταξύ τους - συνέπειες του. Τον ύστερο αν(τ)εθνικό διιμπεριαλιστικής προοπτικής καπιταλισμό και την σοσιαλιστική άρνησή του). 

Οι ΗΠΑ είναι ένα ομοσπονδιακό κράτος που λειτουργεί δια της κεντρικής προεδρικής εξουσίας συνομοσπονδιακά, "ζώντας" από την απαρχή του μέσα σε βαθιές κοινωνικές αντιφάσεις. Από κοινωνική άποψη συγκροτείται ως σύγχρονο αστικό εθνικό κράτος και ταυτόχρονα ως κοινωνία διαχωρισμένη σε πολλές και όλως διάφορες μεταξύ τους εθνικές - πολιτιστικές κοινότητες. 

Έτσι εμφανίζεται ως σύχρονο αστικό έθνος και ταυτόχρονα πολυεθνική κοινωνία, τόσο ενωμένη στην βάση της καπιταλιστικής της ανάπτυξης στο ιμπεριαλιστικό στάδιο, όσο και διαχωρισμένη, επιμερισμένη και μη ενιαιοποιημένη από εθνοκοινωνική - πολιτισμική άποψη. Ορισμένοι μάλιστα μιλούν για τις ΗΠΑ σαν έθνος αποτελούμενο από εθνοτικές ομάδες.

Ακριβώς με αυτόν τον τρόπο κοινωνικής συγκρότησης λύνεται το εθνικό πρόβλημα στον ύστερο καπιταλισμό. Η μόνη κοινωνικά συνεκτική δύναμη καθίσταται η δυναμική της κεφαλαιοκρατικής εξέλιξης και ανάπτυξης, συνθλίβοντας όλες τις άλλες διαφορετικότητες, με την παραχώρηση σε αυτές ίσων δικαιωμάτων στην συνύπαρξη τους κατά την (δια)κίνηση του κεφαλαίου σε ενδοκρατική, διακρατική και παγκόσμια κλίμακα, όπως συνέβαινε και συμβαίνει μέσα στην προπλασματική και πρότυπη  δομική συγκρότηση της εξ απαρχής της διεθνικής - "παγκοσμιοποιημένης" - αμερικάνικης εθνοκοινωνικής ιδιοσυστασίας.

Η πολυπολιτισμική - πολυεθνική - πολυφυλετική αμερικανική κοινωνία των ΗΠΑ είναι το αρχέτυπο πρόπλασμα του έσχατου καπιταλισμού, η causa finalis του κεφαλαιοκρατικού κοινωνικο -  οικονομικού σχηματισμού, μιας κοινωνίας που ολες οι ανθρώπινες κοινωνικές σχέσεις "αποκαθαρμένες" από κάθε εόδους εξωοικονομικές και ιστορικές αναφορές, προκύπτουν αμεσα από τις διασυνδέσεις και διαπλοκές της καπιταλιστικής αγοράς. Η σύγχρονη παγκοσμι - ομοίωση δεν είναι άλλο πάρα η παγκοσμιοποίηση του φαινομενικά ιδιότυπου αμερικάνικου προτύπου - προπλάσματος του συγχρόνου ύστερου διιμεριαλιστικού καπιταλισμού. 

Η διαδικασία αυτή επιτελείται με την ανεξέλεγκτη μετακίνηση ανθρωπίνων μαζών, με την σύγχρονη παγκόσμια μαζική μετανάστευση,  που αποτελεί το κλειδί για τις άλλες τρεις ελευθερίες που εκπληρούν τις αναγκαιότητες του πολυεθνικού - υπερεθνικού κεφαλαίου, καθώς δεν νοείται ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων και υπηρεσιών χωρίς ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων, σε ένα στάδιο μονοπωλιακής ανάπτυξης όπου όχι μόνο το χρήμα αλλά και το ίδιο το κεφάλαιο κατέστη μετακινούμενο εμπόρευμα, που μαζί συμπαρασύρει και εμπορευματοποιεί και τον άνθρωπο. 

(Δεν είναι πια μόνο η παραγωγή που εμπορευματοποιείται άλλα και ο ίδιος ο εργάτης - παραγωγός. Πρόκειται για μία σύγχρονη ιδιότυπη σύνθετη μορφή νομαδικής δουλοπαροικίας και δουλείας στην οποία αντιστοχεί το ανάλογου τύπου δουλεμπόριο)

Έτσι η ανθρώπινη κοινωνία  που στην ιστορική της εξέλιξη διαμορφώθηκε εθνικά - διεθνικά ανεξαιρέτως για όλους τους μόνιμα εγκατεστημένους λαούς αγνοείται ως σύνολο και το κοινωνικό όλον υποκαθίσταται από μία άτακτη συνένωση επιμέρους νομαδικών συλλογικοτήτων, διαχωρισμένων στην βάση των επί μέρους διακριτών ειδικών τους χαρακτηριστικών, που κατά την σύνθεση των μεταξύ τους συνδυασμών καταλήγουν στην απομονωμένη ξεχωριστή  ατομικότητα. 

(Το διεθνικό αντικειμενοποιείται μόνο αφού υποστασιοποιηθεί από το εθνικό. Δεν μπορεί να προϋπάρχει το διεθνικό ούτε κανενός είδους διεθνισμός πριν από το έθνος. Δεν μπορεί να υπάρξει διεθνισμός στην βάση άρνησης του έθνους είτε αναίρεσης της εθνικής αρχής. Και αφ' ης στιγμής τα έθνη συναποτελούνται από ανταγωνιστικές κοινωνικές τάξεις, έχουμε δυο ειδών εθνικισμούς με τον αντίστοιχο για τον καθένα τους διεθνισμό. Αντικειμενικά υπάρχουν το ίδιο εθνικά δίκαια του κάθε ξεχωριστού έθνους,  όσο και κοινωνικό - ταξικά δίκαια. Εννοιολογικοί διαχωρισμοί του "εθνικισμού" από τον "εθνισμό" δεν είναι πάρα γλωσσολογικά μπαρμπούτσαλα για ιδεολογικά εκφοβισμένους και δειλούς που αρνούνται να λένε τα πράγματα με το όνομα του. Ο λεγόμενος "πατριωτισμός” δεν είναι άλλο πάρα μορφή εθνικισμού. Ο Λένιν κατήγγειλε τους ίδιους ακριβώς σοσιαλιστές ως "σοσιαλεθνικιστές" και "σοσιαλπατριώτες", ο Έγγελς υποκινούσε και εξήρε τον "εθνικισμό"  των Πολωνών και Ιρλανδών και το ίδιο οι Μαρξ - Έγγελς και Λένιν - Στάλιν έχουν πλέξει εγκώμια για τον πατριωτισμό. Η ιδεολογία είναι ψευδής  συνείδηση, και η επιδιωκόμενη εισαγωγή της στην γλωσσολογία δεν ανάπτυξε πάρα αυτιστικούς οπαδούς, πνευματικά ανάπηρους και ηλίθιους. Αυτά όμως θα τα δούμε στο δεύτερο μέρος του άρθρου μας.... ).

Η πολυκρατική "αυτοκρατορία" του διιμπεριαλιστικού καπιταλισμού βρίσκει την λύση του εθνικού προβλήματος στην αυτοκρατορική αυστρομαρξιστική σοσιαλδημοκρατία με την "εθνική - πολιτιστική αυτονομία" των Μπάουερ και Ράινερ. Αντίθετα ο σοσιαλισμός λύνει το εθνικό ζήτημα στην βάση της εθνικής αυτοδιάθεσης, ανεξαρτησίας, αυτονομίας και αυτοτέλειας.

Ο διάφορος τρόπος που τα δυο συστήματα (σοσιαλιστικό και καπιταλιστικό) επιλύουν το εθνικό ζήτημα καθορίζεται από τον τρόπο που επιλύει το καθένα ξεχωριστά το συνολικό κοινωνικό (ταξικό) ζήτημα.Έχουμε λοιπόν την σύγκρουση δυο διαμετρικά αντίθετων απόψεων πάνω στο εθνικό ζήτημα και συνεπώς σύγκρουση δυο ολότελα εχθρικών διεθνισμών.(Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο ηγέτης του πρώιμου σοσιαλισμού, ο Στάλιν, επιλέχθηκε στην ηγεσία - μεταξύ άλλων - και ως ο πλέον ειδικός πάνω στο εθνικό ζήτημα μεταξύ των μπολσεβίκων)Ήταν λογικό στην νικηφόρα σύμπραξη τωυ προπλάσματος του ύστερου καπιταλισμού με τον πρώιμο σοσιαλισμό να μην μπορεί να σταθεί μια κοινωνικό - εξελικτικά ενδιάμεση δύναμη όπως η αποικιοκρατική - ιμπεριαλιστική Βρετανία, η οποία με το τέλος αυτής της σύμπραξης έπαψε ουσιαστικά να υφίσταται ως αυτοκρατορία. Η Βρετανία είχε να διαλέξει ανάμεσα σε αυτό  που τελικά επέλεξε και την "αυτοκρατορική" δορυφοριοποίηση της από την Γερμανία. Σε κάθε περίπτωση θα έβγαινε από ολικώς ηττημένη ως μαδημένη και ξεπουπουλιασμένη. Η ιπποδρομία ήταν "στημένη" από τους νόμους της ιστορίας και το βρετανικό άλογο θα τερμάτιζε ούτως ή άλλως τελευταίο και όχι αρτιμελές. Η δήλωση του Τσόρτσιλ πως "ποντάραμε σε λάθος άλογο" θα μπορούσε ναχε γίνει κι απ τους πολιτικούς του εξευμενισμού σε περίπτωση διαφορετικής επιλογής, αν υπήρχε έστω και η παραμικρή πιθανότητα νίκης του Άξονα ... 

Από τις μεσοπολεμικές παραμονές του β' Παγκόσμιου Πόλεμου μέχρι και ένα μικρό διάστημα από το τέλος του, συντελέστηκε στην συνολική κλίμακα των καπιταλιστικών οικονομιών η διαδικασία περάσματος από τα εθνικής εμβέλειας μονοπώλια στα πολυεθνικά υπερμονοπώλια και σηματοδότησε την απαρχή κυριαρχίας και επιβολής του πολυεθνικού κεφαλαίου πάνω στα κεφάλαια που παρέμειναν λόγω φύσης είτε υστέρησης εθνοκεντρικά, των οποίων περιορίστηκε η δράση σε - από οικονομική άποψη - εθνικά εδάφη. 

Οι ανάγκες κινητικότητας του κεφαλαίου για την αναζήτηση του μέγιστου κέρδους επιτάσσουν από τις απαρχές του καπιταλισμού την συνεχή διόγκωση του πλασματικού τμήματος του κεφαλαίου. Ένας ουσιαστικός λόγος γι αυτό είναι η αδυναμία εξαιτίας της δράσης του νόμου της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κερδών να πραγματοποιηθούν ικανοποιητικά κερδοφόρες για το κεφάλαιο επενδύσεις στην πραγματική οικονομία. Η διαδικασία διόγκωσης του πλασματικού κεφαλαίου επιταχύνθηκε με την εμφάνιση του πολυεθνικού γιγαντισμού κατά πολύ περισσότερο από την προηγηθείσα περίοδο κυριαρχίας των πρωτογενών μονοπωλίων στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα. Ένας παραπάνω λόγος, γι αυτό υπήρξε και η υπερκέραση της μέχρι τότε εθνικής νομολογίας των κρατών που εμπόδιζε την διεθνικά ανεμπόδιστη κυκλοφορία των κεφαλαίων και που μέσω της διακίνησης του πλασματικού κεφαλαίου διευκολυνόταν η παράκαμψη της. Στα πλαίσια λειτουργιών του πλασματικού κεφαλαίου που διακινείται με τίτλους και μέσα από τίτλους είναι δυνατόν κυριολεκτικά δυο γάιδαροι να "μαλώνουνε" σε ξένον αχυρώνα για την κυριότητά του, με ή και χωρίς τη συγκατάθεση του νόμιμου είτε του τυπικού ιδιοκτήτη, που θέλοντας ή και μη, παίζει αντικειμενικά τον ρόλο του αχυράνθρωπου - και στην περίπτωσή μας ο "αχυράνθρωπος" μπορεί να είναι ακόμα και ένα κράτος ......

Έτσι το πολυεθνικό κεφάλαιο διέπραξε τη μεσοπολεμική και μεταπολεμική καταλήστευση της ιμπεριαλιστικής περιφέρειας, σε βαθμό που να μπορεί να χαρακτηριστεί σαν μία παγκόσμιας κλίμακας πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου.Από την εμφάνιση των πολυεθνικών υπερμονοπωλίων μέχρι και τις απαρχές κατάρρευσης του ρεβιζιονιστικού - παλινορθωτικού ανατολικού στρατοπέδου και το πέρασμα της Κίνας από την λαϊκοδημοκρατική στην κεφαλαιοκρατική ανάπτυξη εμφανίζεται στην οικονομολογική σφαίρα ο νεοφιλελευθερισμός για να επισφραγίσει ιδεολογικά το πέρασμα από το πολυεθνικό υπερμονοπώλιο στους παγκόσμιους υπερεθνικούς (υπέρ) μονοπωλιακούς κολοσσούς..

Το πέρασμα από τα πολυεθνικά μονοπώλια (που έχουν ακόμα την ανάγκη αναφοράς σε εθνικά κέντρα) μέχρι τους υπερεθνικούς κολοσσούς κρατάει μία ολόκληρη περίοδο από την αποδέσμευση του δολαρίου από τον χρυσό (1971) μέχρι την κρίση του 2008 με κεντρική κρίσιμη περίοδο από τον πόλεμο του κόλπου (1990-1991) ως την επανάληψη του ως "πόλεμο" του Ιράκ (2003 - 2004). Στην πενταετία σχεδόν από την έναρξη αυτής της περιόδου αρχίζει να κυριαρχεί στον καπιταλιστικό κόσμο η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που  αντανακλά τις διεργασίες της διεθνικής οικονομικής βάσης, και κυριαρχεί τέλος και πολιτικά το 1978 με την άνοδο της Θάτσερ στην Βρετανία και του Ρέιγκαν το1982 στις ΗΠΑ.

Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας φτάνουμε στην υπερδιόγκωση και πλήρη κυριαρχία μέσα στα πλαίσια του χρηματιστικού κεφαλαίου του  πλασματικού του τμήματος και το υπερεθνικό κεφάλαιο αρχίζει μία πρωτοφανή υπερσυσσώρευση σε παγκόσμια πια κλίμακα.

Με το πέρασμα του ιμπεριαλισμού από την φάση των μονοπωλίων στην φάση των πολυεθνικών υπερμονοπωλίων κι από κει στους υπερεθνικούς κεφαλαιοκρατικούς - ιμπεριαλιστικούς (υπέρ)μονοπωλιακούς κολοσσούς τελειώνει η διαδικασία ολοκλήρωσης του ιμπεριαλιστικού σταδίου του καπιταλισμού, καταλήγοντας στον διιμπεριαλισμό που διέβλεψε ο Χόμπψον, θεώρηση όλως διάφορη από τον υπεριμπεριαλισμό του Κάουτσκι, που την υιοθέτησε και ο Λένιν στα "τετράδια για τον ιμπεριαλισμό".

Τα υπερεθνικά (υπέρ) μονοπώλια πραγματοποιούν τα μέγιστα κέρδη τους μέσω του κυρίαρχου πλασματικού κεφαλαιακού τους τμήματος, μετουσιώνοντας τα πλασματικά τους κέρδη σε πραγματικά εις βάρος της πραγματικής οικονομίας, με την διαρπαγή και κατοχή τμημάτων της πραγματικής οικονομίας και την επιμέρους ακινητοποίηση, αχρήστευση και τελικά καταστροφή τους. Έτσι παράλληλα περιθωριοποιούν και αχρηστεύουν και σημαντικό μέρος των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων. 

Αυτή η διαδικασία πραγματοποιείται και με την αναστροφή των οικονομικά επιθετικών δραστηριοτήτων τους από τον περιφερειακό αποικιοκρατούμενο χώρο της ιμπεριαλιστικής τους κυριαρχίας προς τον μητροπολιτικό χώρο του καπιταλισμού επιδιώκοντας την αποικιοποίησή του. Αυτό οδηγεί σε ασφυξία τα εθνοκεντρικά μονοπώλια και την μεσαία τάξη κυρίως των παλαιών αποικιοκρατικών και ιμπεριαλιστικών χωρών, συμπαρασύροντας αρχικά και μέρος της εργατικής αριστοκρατίας τους και στην συνέχεια επεκτείνεται εκτατικά σε όλη την κοινωνία. 

Τελικά και με την είσοδο στην εποχή της νέας  (4ης) βιομηχανικής επανάστασης το πλασματικό κεφάλαιο κυριαρχεί πάνω στο πραγματικό και οι δυνάμεις της νεκρής εργασίας πάνω στις δυνάμεις της ζωντανής εργασίας.Σημερινός κύριος εκρόσωπος και σημαιοφόρος της διιμπεριαλιστικής κοινωνικής αντίδρασης είναι η σύγχρονη φυλακή λαών της “Ευρωπαϊκής Ένωσης”. Και δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπόρευση των κυρίαρχων κύκλων της με τους πιο αντιδραστικούς εκπροσώπους των υπερεθνικών κολοσσών της αμερικάνικης ηπείρου.

Σαν συνολικό επιστέγασμα αυτής της διαδικασίας επήλθε η αλλαγή μορφής της τρομοκρατικής δικτατορίας των πιο επιθετικών, αρπακτικών και ληστρικών κύκλων του χρηματιστικού κεφαλαίου, του φασισμού. Ο παλαιάς μορφής εθνικιστικός φασισμός παραχώρησε την θέση του στον διεθνικό διιμπεριαλιστικό φασισμό που εξασκείται κυρίως με παραδοσιακά "δημοκρατικές" κοινοβουλευτικές μεθοδεύσεις και έχοντας κοινωνική βάση το ανώτερο δημοσιουπαλληλάτο, τις ΜΚΟ κτλ και τάγματα εφόδου τους κάθε είδους λούμπεν, δικαιωματιστές, αντιφάδες, BLM, ...κτλ.

Στην τελική φάση  όλης αυτής της διαδικασίας, οι διεργασίες προς την ολοκληρωτική διεθνοποίηση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού συντελούνται στον γνωστό δυτικό κόσμο υπό την αντίστοιχη πολίτικη μορφή του διιμπεριαλιστικού φασισμού, που εξασκείται με την μορφή αστικού ρεπουμπλικανισμού, κάτω από τα σκήπτρα των υπερεθνικών. Κατά την διάρκεια αυτών των διεργασιών η πρώην "αριστερά" αφομοιώθηκε.

Στέλιος Καζαντζίδης

Η καπιταλιστικο-γραφειοκρατική αναγκαιότητα της εσπευσμένης δολοφονίας του Στάλιν

Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ-ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΣΠΕΥΣΜΕΝΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

Ή
ΠΩΣ «ΑΝΕΒΑΖΕΙΣ» ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

Μία από τις βασικές δυναμικές εξισώσεις που ισχύει σε κάθε εμπορευματική κοινωνική οικονομία καπιταλιστικού ή μη καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής είναι αυτή που θέλει τις εξής δύο ποσότητες να είναι ίσες:
Α = «Το άθροισμα των αξιών όλων των προϊόντων»,
Β = «Το άθροισμα των τιμών όλων των προϊόντων».
Δηλαδή, Α = Β.

Ένας θεμελιώδης νόμος του καπιταλισμού και ιδιαιτέρως του μονοπωλιακού καπιταλισμού είναι ο νόμος του μέγιστου κέρδους. Ακριβώς εξαιτίας αυτού του νόμου και επειδή το κέρδος πραγματοποιείται σε τιμές, άρα σε χρήμα, δημιουργείται στη καπιταλιστική οικονομία η ανάγκη να τυπώνεται ολοένα και περισσότερο χρήμα, ώστε να αντικαθίσταται το μέρος του χρήματος που βγαίνει από την κυκλοφορία με την μορφή κερδών, από τα οποία ένα μέρος κεφαλαιοποιείται και ένα μέρος αποθησαυρίζεται.
Ειδικώς στις ημέρες μας ακόμη και το αποθησαυρισμένο χρήμα κεφαλαιοποιείται στην σφαίρα του πλασματικού κεφαλαίου. Άρα, κατά κανόνα, η εμπορευματική κυκλοφορία διαμεσολαβείται από περισσότερο χρήμα από όσο είναι αναγκαίο για να πραγματοποιηθούν οι αξίες σε τιμές.
Πέραν τούτου, το ίδιο το χρηματιστικό κεφάλαιο πολλές φορές προκαλεί αύξηση του κυκλοφορούντος χρήματος, τεχνηέντως και συνειδητώς, επιπλέον αυτής της αύξησης που γίνεται νομοτελειακώς.

Για τα εθνικά κινήματα - Ι.Β.Στάλιν

Ο αναμφισβήτητος επαναστατικός χαρακτήρας της τεράστιας πλειοψηφίας των εθνικών κινημάτων είναι τόσο σχετικός και ιδιόμορφος όσος σχετικός και ιδιόμορφος είναι ο πιθανός αντιδραστικός χαρακτήρας ορισμένων άλλων εθνικών κινημάτων. Μέσα στις συνθήκες της ιμπεριαλιστικής καταπίεσης, ο επαναστατικός χαρακτήρας του εθνικού κινήματος δε προυποθέτει καθόλου την υποχρεωτική ύπαρξη προλεταριακών στοιχείων στο κίνημα, την ύπαρξη επαναστατικού ή δημοκρατικού προγράμματος στο κίνημα, την ύπαρξη δημοκρατικής βάσης σε αυτό. Ο αγώνας του εμίρη του Αφγανιστάν για την ανεξαρτησία του Αφγανιστάν αντικειμενικά είναι επαναστατικός αγώνας, παρόλες τις μοναρχικές αντιλήψεις του εμίρη και των οπαδών του, γαιτί εξασθενίζει, αποσυνθέτει, υποσκάπτει τον ιμπεριαλισμό, ενώ ο αγώνας που έκαναν στην διάρκεια του ιμπεριαλιστικού πολέμου, “τρομεροί” δημοκράτες και “σοσιαλιστές” “επαναστάτες” και ρεπουμπλικάνοι, όπως, π.χ. Ο Κέρενσκι και ο Τσερετέλι, ο Ρενοντέλ και ο Σάιντεμαν, ο Τσερνόφ και ο Νταν, ο Χέντερσον και ο Κλάινς, ήταν αγώνας αντιδραστικός, γιατί είχε ως αποτέλεσμα τον εξωραισμό, τη στερέωση, τη νίκη του ιμπεριαλισμού. Ο αγώνας των εμπόρων της Αιγύπτου και των αστών διανοούμενων για την ανεξαρτησία, της Αιγύπτου, για τις ίδιες αιτίες, είναι αγώνας αντικειμενικά επαναστατικός, παρόλη την αστική προέλευση και τον αστικό τίτλο των ηγετών του εθνικού κινήματος της Αιγύπτου, παρόλο που τάσσονται ενάντια στο σοσιαλισμό, ενώ ο αγώνας της αγγλικής “εργατικής” κυβέρνησης για τη διατήρηση της Αιγύπτου σε κατάσταση εξαρτημένης χώρας, για τις ίδιες αιτίες, είναι αγώνας αντιδραστικός, παρόλη την προλεταριακή προέλευση και προλεταριακούς τίτλους των μελών αυτής της κυβέρνησης, παρόλο που είναι “υπέρ” του σοσιαλισμού. Και δε μιλάω εδώ καθόλου για το εθνικό κίνημα των μεγαλύτερων αποικιών και εξαρτημένων χωρών, όπως οι Ινδίες και η Κίνα, που κάθε βήμα τους στο δρόμο της απελευθέρωσής τους – και αν ακόμα παραβιάζει τις απαιτήσεις της τυπικής δημοκρατίας – είναι ένα χτύπημα βαριάς στο κεφάλι του ιμπεριαλισμού, δηλαδή ένα βήμα αναμφισβήτητα επαναστατικό.

Έκτος τόμος απάντων Στάλιν σελ. 174-175 εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή

Γ. Μ. Σβερντλόφ: Τι είναι το εργατικό κόμμα

Με αφορμή την 100ή επέτειο από το θάνατο του επαναστάτη Γιάκοβ Μιχάηλοβιτς Σβερντλόφ, σε ηλικία μόλις 34 ετών, ο οποίος είχε αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του για το σοσιαλισμό και ευτύχησε να δει τη σοσιαλιστική επανάσταση και να συμμετέχει σε αυτή, παρατίθεται το παρακάτω άρθρο του με τίτλο “Τι είναι το εργατικό κόμμα”. Ο εκλαϊκευτικός χαρακτήρας του άρθρου είναι προφανής και δεν επιτρέπει να υπεισέλθει κανείς σε κριτική εξέταση κάποιων αναφορών σε ταυτόχρονη επανάσταση σε όλο τον κόσμο, στον ορισμό του σοσιαλισμού που παραπέμπει στον κομμουνισμό, ή στην οικονομία “όλου του λαού” (πολλώ δε μάλλον όταν τότε το σοσιαλδημοκρατικό-κομμουνιστικό κίνημα δεν είχε επιλύσει θεωρητικά αυτά τα ζητήματα). Είναι όμως αρκετά διδακτικό το άρθρο για το σήμερα, για τον τρόπο με τον οποίο οι επαναστάτες απευθύνονταν στο λαό: σε μια γλώσσα κατανοητή στο λαό.

Το άρθρο γράφτηκε από τον Γ.Μ.Σβερντλόφ πιθανώς το 1905. Για πρώτη φορά εκδόθηκε το 1906 από το εκδοτικό “Γνώση” της Πετρούπολης ως μπροσούρα. Στις 6 Οκτώβρη 1907 κατασχέθηκαν 31.000 αντίτυπα, ενώ άγνωστος αριθμός αντιτύπων σώθηκε.

Μετά την επανάσταση του Φλεβάρη, δημοσιεύτηκε ξανά στην Πετρούπολη και το Γιάροσλαβλ, καθώς και από την Επιτροπή Τασκένδης του ΡΣΔΕΚ υπό τον τίτλο “Τι είναι το σοσιαλδημοκρατικό εργατικό κόμμα”. Εδώ παρατίθεται η έκδοση του 1906.

***

Η ναζιστική επίθεση εναντίον της ΕΣΣΔ

«Οταν στη συνέχεια έστρεψα το βάρος της επιθέσεως στα Ανατολικά και διέρρηξα το κομμουνιστικό απόστημα, έτρεφα την ελπίδα πως μ' αυτή μου την πράξη θα αναζωπύρωνα κάποιες σπίθες κοινού νου στις δυτικές δυνάμεις. Τους παρείχα τη δυνατότητα, χωρίς να καταβάλλουν το ελάχιστο τίμημα, να συνεισφέρουν σε μια πράξη καθάρσεως, αφήνοντας χωρίς φόβο το καθήκον απολυμάνσεως της Δύσεως και μόνο στα δικά μας χέρια. Το αβυσσαλέο όμως μίσος που νιώθουν οι υποκριτές αυτοί για έναν άνθρωπο καλής βουλήσεως και πίστεως είναι πολύ ισχυρότερο από το αίσθημα αυτοσυντηρήσεώς τους».
Αδόλφος Χίτλερ¹

Ο Στάλιν χαρακτήρισε τον πόλεμο ως «Ζήτημα ζωής ή θανάτου του σοβιετικού κράτους, ζωής ή θανάτου των λαών της ΕΣΣΔ». Ταυτόχρονα, όμως, υπογράμμισε και το διεθνιστικό χρέος της ΕΣΣΔ: «Αυτός ο παλλαϊκός πόλεμος για την πατρίδα, ενάντια στους φασίστες καταπιεστές, έχει για σκοπό του, όχι μόνο να εκμηδενίσει τον κίνδυνο που κρέμεται πάνω από τη χώρα μας, μα και να βοηθήσει όλους τους λαούς της Ευρώπης, που στενάζουν κάτω από το ζυγό του γερμανικού φασισμού»(φωτ.: Ο Κόκκινος Στρατός στην Πράγα)
«Οταν στη συνέχεια έστρεψα το βάρος της επιθέσεως στα Ανατολικά και διέρρηξα το κομμουνιστικό απόστημα, έτρεφα την ελπίδα πως μ' αυτή μου την πράξη θα αναζωπύρωνα κάποιες σπίθες κοινού νου στις δυτικές δυνάμεις. Τους παρείχα τη δυνατότητα, χωρίς να καταβάλλουν το ελάχιστο τίμημα, να συνεισφέρουν σε μια πράξη καθάρσεως, αφήνοντας χωρίς φόβο το καθήκον απολυμάνσεως της Δύσεως και μόνο στα δικά μας χέρια. Το αβυσσαλέο όμως μίσος που νιώθουν οι υποκριτές αυτοί για έναν άνθρωπο καλής βουλήσεως και πίστεως είναι πολύ ισχυρότερο από το αίσθημα αυτοσυντηρήσεώς τους».



Στις 21 Ιούνη του 1941, γύρω στις 9 μ.μ., ένας Γερμανός στρατιώτης, που το όνομά του ήταν Αλφρεντ Λίσκοβ, πέρασε στις σοβιετικές γραμμές. Στους σοβιετικούς αξιωματικούς που οδηγήθηκε μετά τη σύλληψή του είπε πως αυτομόλησε διότι τα γερμανικά στρατεύματα ετοίμαζαν επίθεση κατά της ΕΣΣΔ την οποία και θα εξαπέλυαν σε λίγες ώρες2. Ο Λίσκοβ δεν ήταν ο μόνος αυτόμολος που ενημέρωνε τη σοβιετική στρατιωτική ηγεσία για ό,τι έμελλε να γίνει από στιγμή σε στιγμή. Ο στρατάρχης Ζούκωφ γράφει στα απομνημονεύματά του3: «Περίπου στις 12 τη νύχτα της 21ης Ιουνίου ο διοικητής της περιοχής Κιέβου Μ. Π. Κιρπονός, που βρισκόταν στο σταθμό διοίκησης του Τέρνοπολ ανέφερε τηλεφωνικώς ότι εκτός από έναν αυτόμολο, για τον οποίο ειδοποίησε ο στρατηγός Μ. Α. Πουρκάεφ, στις μονάδες μας παρουσιάστηκε ένας ακόμα Γερμανός στρατιώτης του 222ου Συντάγματος πεζικού της 74ης μεραρχίας πεζικού. Πέρασε το ποτάμι κολυμπώντας, παρουσιάστηκε στους παραμεθόριους φρουρούς και μας είπε ότι στις 4 η ώρα τα γερμανικά στρατεύματα θα αρχίσουν επίθεση». Παρόμοια μηνύματα περί επικείμενης επίθεσης των γερμανικών δυνάμεων έρχονταν από παντού στη σοβιετική στρατιωτική διοίκηση. Αλλωστε, μια τέτοιου είδους κίνηση προετοιμασίας της γερμανικής πολεμικής μηχανής δεν ήταν δυνατόν να κρυφτεί. Γι' αυτό και δόθηκε διαταγή τα παραμεθόρια σοβιετικά στρατεύματα να βρίσκονται σε πολεμική ετοιμότητα. «Μετά το θάνατο του Ι. Β. Στάλιν - σημειώνει ο Ζούκωφ4 - κυκλοφόρησε η εκδοχή ότι ορισμένοι διοικητές και τα επιτελεία τους, τη νύχτα στις 22 Ιουνίου, χωρίς να υποπτεύονται τίποτα, κοιμούνταν ήσυχα ή διασκέδαζαν αμέριμνα. Αυτό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η τελευταία ειρηνική νύχτα ήταν τελείως διαφορετική».
Ο πόλεμος αρχίζει...