ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ, Ο σύγχρονος κόσμος (Παγκοσμίωση: Τα πράγματα ως έχουν)

 

Είναι ευνόητο για έναν μαρξιστή πως ειναι λάθος να θεωρείται οτι ο ιμπεριαλισμός είναι στις κοινωνικο-οικονομικές ρίζες του εθνικός είτε κρατικός. 

Ο ιμπεριαλισμός δεν ειναι γέννημα του εθνικού κράτους αλλά των μονοπωλίων που προέκυψαν πάνω στη βάση του ελεύθερου ανταγωνισμού, κυριάρχησαν αρχικά  στα πλαίσια του εθνικού κράτους και τελικά πάνω σε αυτό το ίδιο το εθνικό κράτος επιβάλοντας την πολιτική τους. Δεν είναι το έθνος ούτε το κράτος που κατέχουν τα μονοπώλια, αλλά τα μονοπώλια που κατέχουν το κράτος και δι αυτού επιβάλουν την πολιτική τους βούληση και στο έθνος. 

(Η διαδικασια γέννησης και εξέλιξης των μονοπωλίων ταυτίζεται με την εμφάνιση και ανάπτυξη του χρηματιστικού κεφαλαίου που προέκυψε ιστορικά απο την σύμφυση του βιομηχανικού με το τραπεζικό κεφάλαιο. Σε αυτήν την ανάπτυξη  ενσωματώθηκε και το εμπορικό κεφάλαιο)

Το ιμπεριαλιστικό κράτος δεν είναι ιμπεριαλιστικό ως κράτος καθεαυτό αλλά ως κράτος που έχει υποταχθεί στα μονοπώλια. Ο ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να βρεί την εξήγησή του στον εξαρχής δεδομένο ταξικό χαρακτήρα των αστικών κρατών. Κανένα αστικό κράτος δεν είναι ιμπεριαλιστικό πριν αναπτυχθούν και κυριαρχήσουν στην επικράτειά του (τα) μονοπώλια.

Ο ιστορικός φασισμός, απότοκο της σύμφυσης των μονοπωλίων με το κράτος σε κρατικο- μονοπωλιακό καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό, πέρα απ' όλα τα άλλα γνωρίσματά του υπήρξε ταυτόχρονα η απόπειρα των μονοπωλίων να κυριαρχήσουν ολοκληρωτικά πέραν του κράτους και πάνω στο ίδιο το έθνος (δια του κράτους). Επρόκειτο δηλαδή για μια αποτυχημένη προσπάθεια, ως προς την τελικη της έκβαση, εθνικοποίησης του ιμπεριαλισμού δια της κρατικοποίησης του έθνους. Το έθνος δια του κράτους τίθεται στην υπηρεσία της πολιτικής των μονοπωλίων που διεξάγει το κράτος  και δι αυτού "κερδίζει" ως έθνος. Γι' αυτό και η αναγκαιότητα για τους επικεφαλής του άξονα "εθνικοσοσιαλιστές" γερμανούς, εθνικιστικής θεωρίας σε φυλετική - ρατσιστική βάση και ταύτισης του έθνους με τη ράτσα.(Φυσικά στην ποικιλομορφία του πρωτογενούς εθνοφασισμού συνδυάζονται κατά περίπτωση διαφορετικά και συχνά αντιφατικά χαρακτηριστικά όπως πχ αλλού κυρίως η αυτοκρατορική - μη ρατσιστική στην Ιταλία, ρατσιστική στην Ιαπωνία ... !!! ), κι αλλού η αριστοκρατική αντίληψη,  οι συντεχνίες και ο κρατισμός, η τεχνολογία και ο μυστικισμός, η μυθολογία του εθνικού πεπρωμένου ως θεϊκής αποστολής ..... κτλ .... κτλ ...).

Τα έθνη - κράτη που υπέστησαν και αποδέχτηκαν αυτήν την κυριαρχία του πρωτογενούς εθνοφασισμού όπως ήταν φυσικό ηττήθηκαν. Και ηττήθηκαν από την ενάντιά τους σύμπραξη του πρώιμου σοσιαλισμού με το πρόπλασμα του ύστερου καπιταλισμού που εκφράστηκε στην συμμαχία της ΕΣΣΔ με τις ΗΠΑ. Δηλαδή ο πρωτογενής εθνικός φασισμός ηττήθηκε  απο την συμμαχία του κεφαλαιοκρατικού και του σοσιαλιστικού μέλλοντός του ...... !!!!!

(Ο καπιταλισμός - ως προϋπόθεση - στο εθνοϊμπεριαλιστικό του αποκορύφωμα, αποκρυσταλωμένος σε φασισμό, ηττάται απο τις δυο - αντιθετικές μεταξύ τους - συνέπειες του. Τον ύστερο αν(τ)εθνικό διιμπεριαλιστικής προοπτικής καπιταλισμό και την σοσιαλιστική άρνησή του). 

Οι ΗΠΑ είναι ένα ομοσπονδιακό κράτος που λειτουργεί δια της κεντρικής προεδρικής εξουσίας συνομοσπονδιακά, "ζώντας" από την απαρχή του μέσα σε βαθιές κοινωνικές αντιφάσεις. Από κοινωνική άποψη συγκροτείται ως σύγχρονο αστικό εθνικό κράτος και ταυτόχρονα ως κοινωνία διαχωρισμένη σε πολλές και όλως διάφορες μεταξύ τους εθνικές - πολιτιστικές κοινότητες. 

Έτσι εμφανίζεται ως σύχρονο αστικό έθνος και ταυτόχρονα πολυεθνική κοινωνία, τόσο ενωμένη στην βάση της καπιταλιστικής της ανάπτυξης στο ιμπεριαλιστικό στάδιο, όσο και διαχωρισμένη, επιμερισμένη και μη ενιαιοποιημένη από εθνοκοινωνική - πολιτισμική άποψη. Ορισμένοι μάλιστα μιλούν για τις ΗΠΑ σαν έθνος αποτελούμενο από εθνοτικές ομάδες.

Ακριβώς με αυτόν τον τρόπο κοινωνικής συγκρότησης λύνεται το εθνικό πρόβλημα στον ύστερο καπιταλισμό. Η μόνη κοινωνικά συνεκτική δύναμη καθίσταται η δυναμική της κεφαλαιοκρατικής εξέλιξης και ανάπτυξης, συνθλίβοντας όλες τις άλλες διαφορετικότητες, με την παραχώρηση σε αυτές ίσων δικαιωμάτων στην συνύπαρξη τους κατά την (δια)κίνηση του κεφαλαίου σε ενδοκρατική, διακρατική και παγκόσμια κλίμακα, όπως συνέβαινε και συμβαίνει μέσα στην προπλασματική και πρότυπη  δομική συγκρότηση της εξ απαρχής της διεθνικής - "παγκοσμιοποιημένης" - αμερικάνικης εθνοκοινωνικής ιδιοσυστασίας.

Η πολυπολιτισμική - πολυεθνική - πολυφυλετική αμερικανική κοινωνία των ΗΠΑ είναι το αρχέτυπο πρόπλασμα του έσχατου καπιταλισμού, η causa finalis του κεφαλαιοκρατικού κοινωνικο -  οικονομικού σχηματισμού, μιας κοινωνίας που ολες οι ανθρώπινες κοινωνικές σχέσεις "αποκαθαρμένες" από κάθε εόδους εξωοικονομικές και ιστορικές αναφορές, προκύπτουν αμεσα από τις διασυνδέσεις και διαπλοκές της καπιταλιστικής αγοράς. Η σύγχρονη παγκοσμι - ομοίωση δεν είναι άλλο πάρα η παγκοσμιοποίηση του φαινομενικά ιδιότυπου αμερικάνικου προτύπου - προπλάσματος του συγχρόνου ύστερου διιμεριαλιστικού καπιταλισμού. 

Η διαδικασία αυτή επιτελείται με την ανεξέλεγκτη μετακίνηση ανθρωπίνων μαζών, με την σύγχρονη παγκόσμια μαζική μετανάστευση,  που αποτελεί το κλειδί για τις άλλες τρεις ελευθερίες που εκπληρούν τις αναγκαιότητες του πολυεθνικού - υπερεθνικού κεφαλαίου, καθώς δεν νοείται ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων και υπηρεσιών χωρίς ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων, σε ένα στάδιο μονοπωλιακής ανάπτυξης όπου όχι μόνο το χρήμα αλλά και το ίδιο το κεφάλαιο κατέστη μετακινούμενο εμπόρευμα, που μαζί συμπαρασύρει και εμπορευματοποιεί και τον άνθρωπο. 

(Δεν είναι πια μόνο η παραγωγή που εμπορευματοποιείται άλλα και ο ίδιος ο εργάτης - παραγωγός. Πρόκειται για μία σύγχρονη ιδιότυπη σύνθετη μορφή νομαδικής δουλοπαροικίας και δουλείας στην οποία αντιστοχεί το ανάλογου τύπου δουλεμπόριο)

Έτσι η ανθρώπινη κοινωνία  που στην ιστορική της εξέλιξη διαμορφώθηκε εθνικά - διεθνικά ανεξαιρέτως για όλους τους μόνιμα εγκατεστημένους λαούς αγνοείται ως σύνολο και το κοινωνικό όλον υποκαθίσταται από μία άτακτη συνένωση επιμέρους νομαδικών συλλογικοτήτων, διαχωρισμένων στην βάση των επί μέρους διακριτών ειδικών τους χαρακτηριστικών, που κατά την σύνθεση των μεταξύ τους συνδυασμών καταλήγουν στην απομονωμένη ξεχωριστή  ατομικότητα. 

(Το διεθνικό αντικειμενοποιείται μόνο αφού υποστασιοποιηθεί από το εθνικό. Δεν μπορεί να προϋπάρχει το διεθνικό ούτε κανενός είδους διεθνισμός πριν από το έθνος. Δεν μπορεί να υπάρξει διεθνισμός στην βάση άρνησης του έθνους είτε αναίρεσης της εθνικής αρχής. Και αφ' ης στιγμής τα έθνη συναποτελούνται από ανταγωνιστικές κοινωνικές τάξεις, έχουμε δυο ειδών εθνικισμούς με τον αντίστοιχο για τον καθένα τους διεθνισμό. Αντικειμενικά υπάρχουν το ίδιο εθνικά δίκαια του κάθε ξεχωριστού έθνους,  όσο και κοινωνικό - ταξικά δίκαια. Εννοιολογικοί διαχωρισμοί του "εθνικισμού" από τον "εθνισμό" δεν είναι πάρα γλωσσολογικά μπαρμπούτσαλα για ιδεολογικά εκφοβισμένους και δειλούς που αρνούνται να λένε τα πράγματα με το όνομα του. Ο λεγόμενος "πατριωτισμός” δεν είναι άλλο πάρα μορφή εθνικισμού. Ο Λένιν κατήγγειλε τους ίδιους ακριβώς σοσιαλιστές ως "σοσιαλεθνικιστές" και "σοσιαλπατριώτες", ο Έγγελς υποκινούσε και εξήρε τον "εθνικισμό"  των Πολωνών και Ιρλανδών και το ίδιο οι Μαρξ - Έγγελς και Λένιν - Στάλιν έχουν πλέξει εγκώμια για τον πατριωτισμό. Η ιδεολογία είναι ψευδής  συνείδηση, και η επιδιωκόμενη εισαγωγή της στην γλωσσολογία δεν ανάπτυξε πάρα αυτιστικούς οπαδούς, πνευματικά ανάπηρους και ηλίθιους. Αυτά όμως θα τα δούμε στο δεύτερο μέρος του άρθρου μας.... ).

Η πολυκρατική "αυτοκρατορία" του διιμπεριαλιστικού καπιταλισμού βρίσκει την λύση του εθνικού προβλήματος στην αυτοκρατορική αυστρομαρξιστική σοσιαλδημοκρατία με την "εθνική - πολιτιστική αυτονομία" των Μπάουερ και Ράινερ. Αντίθετα ο σοσιαλισμός λύνει το εθνικό ζήτημα στην βάση της εθνικής αυτοδιάθεσης, ανεξαρτησίας, αυτονομίας και αυτοτέλειας.

Ο διάφορος τρόπος που τα δυο συστήματα (σοσιαλιστικό και καπιταλιστικό) επιλύουν το εθνικό ζήτημα καθορίζεται από τον τρόπο που επιλύει το καθένα ξεχωριστά το συνολικό κοινωνικό (ταξικό) ζήτημα.Έχουμε λοιπόν την σύγκρουση δυο διαμετρικά αντίθετων απόψεων πάνω στο εθνικό ζήτημα και συνεπώς σύγκρουση δυο ολότελα εχθρικών διεθνισμών.(Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο ηγέτης του πρώιμου σοσιαλισμού, ο Στάλιν, επιλέχθηκε στην ηγεσία - μεταξύ άλλων - και ως ο πλέον ειδικός πάνω στο εθνικό ζήτημα μεταξύ των μπολσεβίκων)Ήταν λογικό στην νικηφόρα σύμπραξη τωυ προπλάσματος του ύστερου καπιταλισμού με τον πρώιμο σοσιαλισμό να μην μπορεί να σταθεί μια κοινωνικό - εξελικτικά ενδιάμεση δύναμη όπως η αποικιοκρατική - ιμπεριαλιστική Βρετανία, η οποία με το τέλος αυτής της σύμπραξης έπαψε ουσιαστικά να υφίσταται ως αυτοκρατορία. Η Βρετανία είχε να διαλέξει ανάμεσα σε αυτό  που τελικά επέλεξε και την "αυτοκρατορική" δορυφοριοποίηση της από την Γερμανία. Σε κάθε περίπτωση θα έβγαινε από ολικώς ηττημένη ως μαδημένη και ξεπουπουλιασμένη. Η ιπποδρομία ήταν "στημένη" από τους νόμους της ιστορίας και το βρετανικό άλογο θα τερμάτιζε ούτως ή άλλως τελευταίο και όχι αρτιμελές. Η δήλωση του Τσόρτσιλ πως "ποντάραμε σε λάθος άλογο" θα μπορούσε ναχε γίνει κι απ τους πολιτικούς του εξευμενισμού σε περίπτωση διαφορετικής επιλογής, αν υπήρχε έστω και η παραμικρή πιθανότητα νίκης του Άξονα ... 

Από τις μεσοπολεμικές παραμονές του β' Παγκόσμιου Πόλεμου μέχρι και ένα μικρό διάστημα από το τέλος του, συντελέστηκε στην συνολική κλίμακα των καπιταλιστικών οικονομιών η διαδικασία περάσματος από τα εθνικής εμβέλειας μονοπώλια στα πολυεθνικά υπερμονοπώλια και σηματοδότησε την απαρχή κυριαρχίας και επιβολής του πολυεθνικού κεφαλαίου πάνω στα κεφάλαια που παρέμειναν λόγω φύσης είτε υστέρησης εθνοκεντρικά, των οποίων περιορίστηκε η δράση σε - από οικονομική άποψη - εθνικά εδάφη. 

Οι ανάγκες κινητικότητας του κεφαλαίου για την αναζήτηση του μέγιστου κέρδους επιτάσσουν από τις απαρχές του καπιταλισμού την συνεχή διόγκωση του πλασματικού τμήματος του κεφαλαίου. Ένας ουσιαστικός λόγος γι αυτό είναι η αδυναμία εξαιτίας της δράσης του νόμου της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κερδών να πραγματοποιηθούν ικανοποιητικά κερδοφόρες για το κεφάλαιο επενδύσεις στην πραγματική οικονομία. Η διαδικασία διόγκωσης του πλασματικού κεφαλαίου επιταχύνθηκε με την εμφάνιση του πολυεθνικού γιγαντισμού κατά πολύ περισσότερο από την προηγηθείσα περίοδο κυριαρχίας των πρωτογενών μονοπωλίων στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα. Ένας παραπάνω λόγος, γι αυτό υπήρξε και η υπερκέραση της μέχρι τότε εθνικής νομολογίας των κρατών που εμπόδιζε την διεθνικά ανεμπόδιστη κυκλοφορία των κεφαλαίων και που μέσω της διακίνησης του πλασματικού κεφαλαίου διευκολυνόταν η παράκαμψη της. Στα πλαίσια λειτουργιών του πλασματικού κεφαλαίου που διακινείται με τίτλους και μέσα από τίτλους είναι δυνατόν κυριολεκτικά δυο γάιδαροι να "μαλώνουνε" σε ξένον αχυρώνα για την κυριότητά του, με ή και χωρίς τη συγκατάθεση του νόμιμου είτε του τυπικού ιδιοκτήτη, που θέλοντας ή και μη, παίζει αντικειμενικά τον ρόλο του αχυράνθρωπου - και στην περίπτωσή μας ο "αχυράνθρωπος" μπορεί να είναι ακόμα και ένα κράτος ......

Έτσι το πολυεθνικό κεφάλαιο διέπραξε τη μεσοπολεμική και μεταπολεμική καταλήστευση της ιμπεριαλιστικής περιφέρειας, σε βαθμό που να μπορεί να χαρακτηριστεί σαν μία παγκόσμιας κλίμακας πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου.Από την εμφάνιση των πολυεθνικών υπερμονοπωλίων μέχρι και τις απαρχές κατάρρευσης του ρεβιζιονιστικού - παλινορθωτικού ανατολικού στρατοπέδου και το πέρασμα της Κίνας από την λαϊκοδημοκρατική στην κεφαλαιοκρατική ανάπτυξη εμφανίζεται στην οικονομολογική σφαίρα ο νεοφιλελευθερισμός για να επισφραγίσει ιδεολογικά το πέρασμα από το πολυεθνικό υπερμονοπώλιο στους παγκόσμιους υπερεθνικούς (υπέρ) μονοπωλιακούς κολοσσούς..

Το πέρασμα από τα πολυεθνικά μονοπώλια (που έχουν ακόμα την ανάγκη αναφοράς σε εθνικά κέντρα) μέχρι τους υπερεθνικούς κολοσσούς κρατάει μία ολόκληρη περίοδο από την αποδέσμευση του δολαρίου από τον χρυσό (1971) μέχρι την κρίση του 2008 με κεντρική κρίσιμη περίοδο από τον πόλεμο του κόλπου (1990-1991) ως την επανάληψη του ως "πόλεμο" του Ιράκ (2003 - 2004). Στην πενταετία σχεδόν από την έναρξη αυτής της περιόδου αρχίζει να κυριαρχεί στον καπιταλιστικό κόσμο η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που  αντανακλά τις διεργασίες της διεθνικής οικονομικής βάσης, και κυριαρχεί τέλος και πολιτικά το 1978 με την άνοδο της Θάτσερ στην Βρετανία και του Ρέιγκαν το1982 στις ΗΠΑ.

Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας φτάνουμε στην υπερδιόγκωση και πλήρη κυριαρχία μέσα στα πλαίσια του χρηματιστικού κεφαλαίου του  πλασματικού του τμήματος και το υπερεθνικό κεφάλαιο αρχίζει μία πρωτοφανή υπερσυσσώρευση σε παγκόσμια πια κλίμακα.

Με το πέρασμα του ιμπεριαλισμού από την φάση των μονοπωλίων στην φάση των πολυεθνικών υπερμονοπωλίων κι από κει στους υπερεθνικούς κεφαλαιοκρατικούς - ιμπεριαλιστικούς (υπέρ)μονοπωλιακούς κολοσσούς τελειώνει η διαδικασία ολοκλήρωσης του ιμπεριαλιστικού σταδίου του καπιταλισμού, καταλήγοντας στον διιμπεριαλισμό που διέβλεψε ο Χόμπψον, θεώρηση όλως διάφορη από τον υπεριμπεριαλισμό του Κάουτσκι, που την υιοθέτησε και ο Λένιν στα "τετράδια για τον ιμπεριαλισμό".

Τα υπερεθνικά (υπέρ) μονοπώλια πραγματοποιούν τα μέγιστα κέρδη τους μέσω του κυρίαρχου πλασματικού κεφαλαιακού τους τμήματος, μετουσιώνοντας τα πλασματικά τους κέρδη σε πραγματικά εις βάρος της πραγματικής οικονομίας, με την διαρπαγή και κατοχή τμημάτων της πραγματικής οικονομίας και την επιμέρους ακινητοποίηση, αχρήστευση και τελικά καταστροφή τους. Έτσι παράλληλα περιθωριοποιούν και αχρηστεύουν και σημαντικό μέρος των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων. 

Αυτή η διαδικασία πραγματοποιείται και με την αναστροφή των οικονομικά επιθετικών δραστηριοτήτων τους από τον περιφερειακό αποικιοκρατούμενο χώρο της ιμπεριαλιστικής τους κυριαρχίας προς τον μητροπολιτικό χώρο του καπιταλισμού επιδιώκοντας την αποικιοποίησή του. Αυτό οδηγεί σε ασφυξία τα εθνοκεντρικά μονοπώλια και την μεσαία τάξη κυρίως των παλαιών αποικιοκρατικών και ιμπεριαλιστικών χωρών, συμπαρασύροντας αρχικά και μέρος της εργατικής αριστοκρατίας τους και στην συνέχεια επεκτείνεται εκτατικά σε όλη την κοινωνία. 

Τελικά και με την είσοδο στην εποχή της νέας  (4ης) βιομηχανικής επανάστασης το πλασματικό κεφάλαιο κυριαρχεί πάνω στο πραγματικό και οι δυνάμεις της νεκρής εργασίας πάνω στις δυνάμεις της ζωντανής εργασίας.Σημερινός κύριος εκρόσωπος και σημαιοφόρος της διιμπεριαλιστικής κοινωνικής αντίδρασης είναι η σύγχρονη φυλακή λαών της “Ευρωπαϊκής Ένωσης”. Και δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπόρευση των κυρίαρχων κύκλων της με τους πιο αντιδραστικούς εκπροσώπους των υπερεθνικών κολοσσών της αμερικάνικης ηπείρου.

Σαν συνολικό επιστέγασμα αυτής της διαδικασίας επήλθε η αλλαγή μορφής της τρομοκρατικής δικτατορίας των πιο επιθετικών, αρπακτικών και ληστρικών κύκλων του χρηματιστικού κεφαλαίου, του φασισμού. Ο παλαιάς μορφής εθνικιστικός φασισμός παραχώρησε την θέση του στον διεθνικό διιμπεριαλιστικό φασισμό που εξασκείται κυρίως με παραδοσιακά "δημοκρατικές" κοινοβουλευτικές μεθοδεύσεις και έχοντας κοινωνική βάση το ανώτερο δημοσιουπαλληλάτο, τις ΜΚΟ κτλ και τάγματα εφόδου τους κάθε είδους λούμπεν, δικαιωματιστές, αντιφάδες, BLM, ...κτλ.

Στην τελική φάση  όλης αυτής της διαδικασίας, οι διεργασίες προς την ολοκληρωτική διεθνοποίηση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού συντελούνται στον γνωστό δυτικό κόσμο υπό την αντίστοιχη πολίτικη μορφή του διιμπεριαλιστικού φασισμού, που εξασκείται με την μορφή αστικού ρεπουμπλικανισμού, κάτω από τα σκήπτρα των υπερεθνικών. Κατά την διάρκεια αυτών των διεργασιών η πρώην "αριστερά" αφομοιώθηκε.

Στέλιος Καζαντζίδης

Κοσμοπολίτικος πολυπολιτισμός και εθνικός πολιτισμός

 

Οι ανθρώπινες κοινωνίες συγκροτούνται πάνω στη βάση της σύνθεσης μιας αντιθετικής ενότητας δυο επιπέδων μέσα από την οποία (σύνθεση) εκφράζεται τόσο το ενιαίο της κοινωνικής ενότητας όσο και η διαιρετική διάσπαση της σε διάφορα ανάλογα με το στάδιο κοινωνικής ανάπτυξης αντιμαχόμενα κοινωνικο- ταξικά στρατόπεδα.

Στο πρώτο επίπεδο η κοινωνική ολότης ως αδιάσπαστη εξελικτική ενιαιότητα διαδοχικών σταδίων εκφράζεται απο την βιο- κοινωνικο-ιστορικη εξέλιξη απο την “κοινωνία” της αγέλης στις κοινωνίες των γενών, των φύλων, των φυλών, των λαοτήτων, των λαών, των εθνοτικών λαών και εθνών.

Στο δεύτερο επίπεδο εκφράζεται ο κοινωνικο-ταξικός διαφορισμός στην βάση του παραγωγικο-οικονομικού κριτηρίου που λαμβάνει χώρα στην κοινωνικο-ιστορική διαδικασία ανάπτυξης του βαθμού κοινωνικοποίησης των ανθρώπινων κοινωνιών απο τα πρωτόγονα κοινοτικά συστήματα στα δουλοκτητικά, φεουδαλικά, ασιατικά και καπιταλιστικά συστήματα ως και την μελλοντική ενιαιοποίηση των ανθρώπινων κοινωνιών σε εναν πιο αναπτυγμένο βαθμό κοινωνικοποίησης που μπορεί να εκδηλωθεί μέσα απο την κοινωνική επανάσταση και να πραγματοποιηθεί ολοκληρωμένα μέσα στην πορεία απο τον σοσιαλισμό προς την ανώτερης μορφής κομμουνιστική αταξική κοινωνία (αταξική αναφορικά με το παραγωγικο-οικονομικό κριτήριο).

Μόνο με την κοινωνικοποίηση της κοινωνίας θα μπορέσουν αυτά τα δυο επίπεδα να συναρμοστούν σε μια ενιαία κοινωνικο- εξελικτική ολοποίηση, κατά την οποία το κυρίαρχο στοιχείο που θα καθορίζει τις ανθρώπινες κοινωνικές σχέσεις θα πάψει να είναι το οικονομικό και οι ανθρώπινες σχέσεις απελευθερωμένες πλέον απο τις δεσμεύσεις της παραγωγικής αναγκαιότητας θα αναπτύσονται ελεύθερα χωρίς να υπόκεινται άμεσα στην διαμεσολάβηση των παραγωγικών σχέσεων. Η αποδέσμευση των παραγωγικών δυνάμεων απο τις καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις σηματοδοτεί και την απαρχή της απελευθέρωσης των ανθρώπινων κοινωνικών σχέσεων απο τα δεσμά που τις καθηλώνουν στα στενά πλαίσια που καθορίζονται κυρίως απο τις παραγωγικές σχέσεις και έτσι οι ανθρώπινες σχέσεις εξανθρωπίζονται, γίνονται πραγματικά ανθρώπινες.

Συνοπτικά η κοινωνική εξέλιξη εχει δυο παραμέτρους : Της κοινωνικής ενιαιότητας και του κοινωνικού διαφορισμού. Η πρώτη πραγματώνεται στην εξέλιξη απο την κοινωνία των γενών ως την εθνική κοινωνία και η δεύτερη απο την εξέλιξη απο τον πρωτόγονο κοινοτισμό ως τον μελλοντικό κομμουνισμό, (όπου οι δυο διαδικασίες επανενοποιούνται σε ανώτερο επίπεδο).

Η ανθρώπινη κοινωνία είναι καταρχήν ένας υλικός σχηματισμός. Κάθε υλικός σχηματισμός που δεν εχει πραγματωθεί – αυτοπραγματωθεί μεσα στο είναι του δεν εχει ακόμα ολοκληρωθεί. Έτσι και η ανθρώπινη κοινωνία δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένα πραγματοποιημένη αν υπάγεται καταρχήν στα επιμέρους στοιχεία της και όχι στον καθολικοποιημένο κοινωνικό χαρακτήρα της. Διότι κάθε υλικός σχηματισμός ποτέ δεν εμφανίζεται από την αρχή της ξεχωριστής του ύπαρξης ολοκληρωμένος μέσα στο είναι του καθώς αν συνέβαινε κάτι τέτοιο δεν θα υπήρχε υλικός κόσμος ως εξελικτική διαδικασία ούτε εξέλιξη ως υλική διαδικασία.

Υπάρχουν μάλιστα υλικοί σχηματισμοί που οι εσωτερικές υλικές τους συνθήκες δεν συμβαδίζουν αρμονικά με τις εξωτερικές. Και όταν οι εσωτερικές τους αντιθέσεις αδυνατούν να ξεπεραστούν με εσωτερικής δυναμικής αυτο-υπέρβαση έρχονται σε δυσαρμονική αντίθεση τόσο με τον υλικό τους περίγυρο ως όλον όσο και με όλες τις μεταξύ τους αντιθετικές πλευρές των αντιφάσεων αυτού του εξωτερικού κόσμου. Και τότε χάνεται η όποια δυνατότητα ολοκλήρωσης τους και επέρχεται η καταστροφή.

Από αυτό συνάγεται ότι η ανθρώπινη κοινωνία μπορεί είτε να ολοκληρωθεί δια μέσω της κοινωνικοποίησης της είτε να οδηγηθεί στην καταστροφή της και κατά συνέπεια στη βαθμιαία εξάλειψη των υλικών στοιχείων απο τα οποία απαρτίζεται. Η καταστροφή του όλου επιφέρει και την εξάλειψη του επιμέρους όταν η ύπαρξη του όλου αποτελεί προυπόθεση για την ύπαρξη των επιμέρους στοιχείων του.

Αυτό ακριβώς εξέφραζε σε πρωτογενή μορφή η αριστοτέλεια ρήση περί του ανθρώπου ως εκ φύσεως κοινωνικού όντος. Η κοινωνία συνιστά προυπόθεση της εμφάνισης-υπαρξης του ανθρώπου και από αυτό συνεπάγεται πως η διακοπή της εξελικτικής διαδικασίας κοινωνικοποίησης της κοινωνίας οδηγεί σε απο-κοινωνικοποίηση του ανθρώπου, παύση εξανθρωπισμού του ανθρώπινου όντος και αναστροφή προς τη βαρβαρότητα.

Η κοινωνική εσωτερική αντίθεση στο δεύτερο επίπεδο καθορίζει και τις αντιθέσεις μεταξύ των ξεχωριστών ανθρώπινων κοινωνιών, απο τις πρωτογενείς κοινωνίες των γενών μέχρι και τις σύγχρονες εθνικές κοινωνίες.

Έτσι η κοινωνική διαφορετικότητα και αντιθέσεις στο πρώτο επίπεδο δεν μπορούν να επιλυθούν πριν την επίλυση των αντιθέσεων του δεύτερου επιπέδου.

Ο σύγχρονος καπιταλισμός μπλοκάρει αυτή την επίλυση λειτουργώντας αντίστροφα, οξύνοντας τις αντιθέσεις του πρώτου επιπέδου για να εμποδίσει την επίλυση των αντιθέσεων του δεύτερου.

Στρέφεται συνολικά ενάντια στην κοινωνία καταστέλοντας την ανώτερη και πιο προοδευτική συνολική μορφή οργάνωσης των ανθρώπινων κοινωνιών, δηλαδή ενάντια στο έθνος, ενάντια στην ίδια την εθνική αρχή επιδιώκοντας τη διάσπασή της με την υπαγωγή της στα κράτη που ελέγχονται απο τα υπερεθνικά μονοπώλια, διασπώντας την ενότητα έθνους και κράτους.

Είναι μονόπλευρης θεώρησης η θέση ότι το έθνος γεννήθηκε πάνω στη βάση της ανάπτυξης του καπιταλισμού. Μοιάζει σαν να λέει κανείς πως η σύνολη κοινωνία μιας εποχής γεννήθηκε πάνω στη βάση ενός κοινωνικού συστήματος. Αν η καπιταλιστική ανάπτυξη οδήγησε στην ολοκλήρωση της εθνικής οργάνωσης των κοινωνιών, η διαδικασία γένησης του έθνους και της εθνικής αγοράς είναι που έδωσε τη κοινωνική υλική βάση για την ανάπτυξη του καπιταλισμού.

Πρόκειται για λάθος αντίστοιχο με αυτό που αντιμετωπίζει τις παραγωγικές σχέσεις σαν σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και των μέσων παραγωγής, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για σχέσεις μεταξύ των ίδιων των ανθρώπων. Οι άνθρωποι προυπάρχουν των μέσων παραγωγής που διαμεσολαβούν τις μεταξύ τους κοινωνικές σχέσεις.

Η ανάπτυξη του καπιταλισμού είναι προυπόθεση για τον σοσιαλισμό. Όχι όμως προυπόθεση με την έννοια της συνεχούς εξελικτικής διαδικασίας, αλλά με την έννοια της άρνησης και του αλματώδους περάσματος σε νέα ποιότητα.

Ο Μαρξ στην “κριτική της φιλοσοφίας του δικαίου” μας δίνει εν συντομία την περιγραφή του νόμου προυποθέσεων και συνεπειών σύμφωνα με τον οποίο η κάθε συνέπεια μάχεται τις προυποθέσεις της. Αντίθετα όταν μια νέα αρχή αμφισβητεί τους όρους ύπαρξης αυτών των προυποθέσεων τότε η συνέπεια επιστρέφει προς υπεράσπιση των προυποθέσεών της (καθώς η εξάλειψη των προυποθέσεων της θα εξαλείψει και την ιδια .....).

Στην περίπτωσή μας τα υπερεθνικά μονοπώλια ειναι αυτή η νέα αρχή που αμφισβητεί τους όρους ύπαρξης των προυποθέσεων της καπιταλιστικής εξέλιξης, η οποία με την σειρά της είναι προυπόθεση της ιστορικής κίνησης που οδηγεί στο αλματώδες πέρασμα προς τον σοσιαλισμό δια μέσου της κοινωνικής επανάστασης.

Αυτό ακριβώς εκφράστηκε απο τους δεξιούς υπέρμαχους του Brexit στην Βρετανία και τον Τραμπ στις ΕΠΑ που πολεμούν για την διατήρηση των προυποθέσεων του καπιταλισμού ενάντια στα υπερεθνικά μονοπώλια που οδηγούν σε εναν φεουδαλικής μορφής κεφαλαιοκρατικό μεσαίωνα που τελικά καταργεί τον ελεύθερο ανταγωνισμό και στο μονοπωλιακό επίπεδο. Την απαρχή αυτής της διαδικασίας την βλέπουμε καθαρά στην ΕΕ με τις ποσοστώσεις και άλλες παραγωγικές απαγορεύσεις και περιορισμούς.

Στην εποχή μας των μονοπωλίων του ιμπεριαλισμού ξεχωριστή μορφή ιμπεριαλιστικής πολιτικής είναι και ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός που αρνείται τους εθνικούς πολιτισμούς προς χάριν ενός τάχα ενιαίου πανανθρώπινου πολιτισμού.

Σήμερα τα πολυεθνικά υπερμονοπώλια που θησαύρισαν με την καταλήστευση του αποικιακού και νεοαποικιακού χώρου αναδιπλώνονται απο τα έξω προς τα έσω του πρώην μητροπολιτικού τους χώρου αποσκοπώντας στην αποικιοποίηση του. Και για να επιτευχθεί η κάμψη των μητροπολιτικών αντιστάσεων πρέπει να διαιρεθούν οι εθνικές κοινωνίες, να σπάσει ο ενοποιητικός εθνικός χαρακτήρας των ανεπτυγμένων κοινωνιών.

Γι αυτό στρέφονται προς τον λεγόμενο “πολυπολιτισμό” που χρησιμοποιείται ως ιδεολογικός δούρειος ίππος για το πολιτιστικό σκέλος αυτής της αντίστροφης αποικιοποίησης.

Και η μόνη δυνατή αναγκαιότητα που μπορεί να υπαγορεύσει πολυπολιτισμό είναι η διαίρεση και γκετοποίηση των κοινωνιών από ασύμβατους μεταξύ τους και αντιθετικούς πολιτισμούς, κάτι που μπορεί να προκύψει μόνο δια μέσου ενός υλικού φορέα. Και αυτός είναι η ανθρώπινη μάζα που συσσωρεύεται με την ανεξέλεγκτη μαζική μετανάστευση στις πρώην μητροπολιτικές χώρες του καπιταλισμού.

Οι “αριστεροί” που συμπαρατάσονται με αυτήν την κεφαλαιοκρατική διεθνοποίηση θέλοντας να βλέπουν σε αυτήν την φυσική απαρχή του δικού τους “διεθνισμού” και θεωρούν πως ο επαναστατικός προλεταριακός διεθνισμός πραγματοποίειται ως φυσική συνέχεια της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης δεν κάνουν άλλο παρά να δικαιολογούν το πέρασμα τους στην υπηρεσία του καπιταλιστικού συστήματος, καθώς στη βάση του ίδιου σκεπτικού μπορεί ο καθένας να θεωρήσει το σοσιαλισμό ως φυσική συνέπεια της καπιταλιστικής εξέλιξης, οπότε αφήνει τον καπιταλισμό να κυριαρχεί και να εξελίσεται απο μόνος του ομαλά και χωρίς άλματα προς το σοσιαλισμό, αποτρέποντας κάθε προσπάθεια ανατροπής του, δηλαδή λειτουργώντας ως πέμπτη φάλαγγα της αντεπανάστασης.

Οι “αριστεροί” αυτού του είδους μοιάζουν με τους ιεραπόστολους που πήγαιναν πρώτοι στους προς αποικιοποίησιν λαούς και βγάζαν πανανθρώπινους λόγους και κυρήγματα μέχρι την επερχόμενη έλευση των αποικιακών στρατευμάτων που πραγματοποιούσαν αυτά τα “ανθρωπιστικά” κυρήγματα στις πλάτες των ιθαγενών.

Αντίθετα απο αυτά που πρεσβεύουν αυτού του είδους οι “αριστεροί”, ο επαναστατικός προλεταριακός διεθνισμός που οδηγεί στην σοσιαλιστική παγκοσμιοποίηση συνίσταται πρωταρχικά στο σπάσιμο της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης και διόλου δεν επέρχεται ως φυσική συνέπεια της.

Οι “αριστεροί” ακόλουθοι της κεφαλαιοκρατικής πολυπολιτισμικής παγκοσμίωσης είναι δυο ειδών :

Οι φυτευτοί πράκτορες των πολυεθνικών και οι αφελείς “πρόθυμοι ηλίθιοι” που θέλουν να αλλάξουν τάχα τον κόσμο με μέσα έξω από αυτά που καθορίζονται απο την ταξική πάλη, μέσα που δεν υπήρξαν, δεν υπάρχουν κι ούτε πρόκειται να υπάρξουν ποτέ. Έτσι στην πραγματικότητα στηρίζουν την πολιτική τους στα μέσα που τους παρέχει η ίδια η κεφαλαιοκρατική παγκοσμιοποίηση και καταλήγουν αντικειμενικά να λειτουργούν ως ενόργανα τμήματα και στρατευμένα αποσπάσματά της. Είναι οι μελλοντικοί Έμπερτ, υποψήφιοι χασάπηδες και νεκροθάφτες της κοινωνικής επανάστασης.

Η κεφαλαιοκρατική παγκοσμιοποίηση δεν θα είχε κανένα νόημα αν αποσκοπούσε απλά και μόνο στο να ξεζουμίσει τις ήδη ξεζουμισμένες χώρες της ιμπεριαλιστικής περιφέρειας. Η γκανιότα του στοιχήματος της μονοπωλιακής ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης έχει ανέβει πολύ ψηλότερα από κει που μπορεί να φανταστεί ο κοινός νους. Δεν επαρκείται στο γονάτισμα των μικρών και μη αναπτυγμένων εθνών. Πρέπει να γονατίσουν και τα μέχρι στιγμής ισχυρά έθνη και να μην παραμείνει κανένα κράτος με ξεχωριστό εθνικό χαρακτήρα.

Ο χαρακτήρας του ιμπεριαλιστικού σταδίου του καπιταλισμού δεν έγινε κατανοητός απο την πλειονότητα της μαρξίζουσας διανόησης γιατί συγχέει τον ιμπεριαλισμό με το έθνος, το κράτος κι ακόμα περισσότερο με το εθνικό κράτος.

Ο ιμπεριαλισμός χαρακτηρίζει μόνο το χρηματιστικό κεφάλαιο που κυριαρχεί στο ανώτατο μονοπωλιακό στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού και δεν υπάγεται απευθείας στο καπιταλιστικό κράτος, παρά μόνο έμμεσα, μέσω της κυριαρχίας των μονοπωλίων επί του κράτους. Αν ήταν διαφορετικά τότε ο ιμπεριαλισμός θα χαρακτήριζε και την προμονοπωλιακή εποχή του καπιταλισμού και θα ήταν πρωταρχικό και όχι ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Ακόμα ο ιμπεριαλισμός δεν σχετίζεται με κανένα εθνικό σύνολο καθώς αφορά μόνο το μονοπωλιακό τμήμα του κεφαλαίου και διόλου ολόκληρο το έθνος. Ακόμα περισσότερο, ούτε καν το τμήμα του κεφαλαίου που αναπτυσσόμενο μέσα στα πλαίσια του εθνικού κράτους δεν έφτασε στο μονοπωλιακό επίπεδο.

Εδώ και κάμποσες δεκαετίες ζούμε σε μια δεύτερη φάση του ιμπεριαλιστικού σταδίου, την φάση των πολυεθνικών μονοπωλίων που μεταμορφώθηκαν βαθμιαία σε υπερεθνικά και οδηγούν στην πλήρη κατάλυση των αστικοδημοκρατικών ελευθεριών.

Ακριβώς γι αυτό και ο φασισμός ορίζεται ως δικτατορία του χρηματιστικού κεφαλαίου και όχι απλά ως δικτατορία της αστικής τάξης, διότι εξασκείται ακόμα και ενάντια σε μη μονοπωλιακά τμήματα της αστικής τάξης, παρότι αυτή αλλά ακόμα και οι εργατικές τάξεις των καπιταλιστικών μητροπόλεων απολάμβαναν μέχρι προ ολίγου κάποια έσχατα και διαρκώς μειούμενα μερίδια απο τα ιμπεριαλιστικά κέρδη.

Ο σύγχρονος υπερεθνικός φασισμός, ακριβώς όπως και ο παλαιού τύπου πρωταρχικός εθνοφασισμός της εποχής των εθνικών μονοπωλίων, έχει τα δικά του φάτσιο, τις δικές του δέσμες συντεχνιών, την δική του κοινωνική βάση και τα δικά του γκλομπαλιστικά κοινωνικά κινήματα όπως πχ το “black lives mater”, τα λοατκι κινήματα, οι φιλοζωικοί σύλλογοι κλπ.

Αντίθετα από όλα αυτά η σοσιαλιστική επανάσταση είναι η έσχατη εθνική άμυνα για ολα τα ιστορικά προοδευτικά έθνη γιατί είναι εχθρός της εθνικής καταπίεσης, υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας και αυτονομίας και υπέρμαχος των εθνικών πολιτισμών ενάντια στην κεφαλαιοκρατική παγκοσμιωτική αποεθνικοποίηση.

Στέλιος Καζαντζίδης