H πρόσφατη έμμεση ανακίνηση του ζητήματος της άρσης των εμποδίων για την απαλλαγή από τα “Θρησκευτικά” από τη μνημονιακή κυβέρνηση, επανέφερε τη συζήτηση για τη στάση της αριστεράς απέναντι στην ανάμειξη των θρησκευτικών συλλογικοτήτων σε κρατικές υποθέσεις. Για την απόκτηση πιάτσας κυρίως, και διατήρησης τακτικών συμμαχιών (με “νεο-ορθόδοξους”, “αριστερούς θεολόγους” κλπ) μεγάλο τμήμα της αριστεράς “καταπίνει” το ζήτημα του αστικοδημοκρατικού εκσυγχρονισμού του κράτους, επικαλούμενο είτε το ότι “αυτά θα τα λύσει ο σοσιαλισμός”, είτε το ότι “αυτά αφορούν δυο αστικές παρατάξεις”.
Ασφαλώς, η αριστερά δεν θα πρέπει να παρασύρεται σε μάχες που επιβάλλουν όποτε θέλουν σκοταδιστές και μηδενιστές, εθνικιστές ή κοσμοπολίτες, διάφορες φράξιες της αστικής τάξης ή ακόμα και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που παρεμβαίνουν σε κάποια χώρα. Από την άλλη, η αριστερά δεν μπορεί να απέχει από την καθημερινή πάλη, να αγνοεί το σήμερα, και το ότι μη δημοκρατικά ελεγχόμενοι “θεσμοί” παρεμβαίνουν (και μάλιστα, δυσανάλογα) σε υποθέσεις – έστω και – του αστικού κράτους. Δεν έχει καμμία σχέση το αν συνταγματικά καλείται να προάγει ή όχι την “ελληνοχριστιανική παιδεία” το κράτος, με το ότι θα πρέπει να παρεμβαίνει ενεργά η ελληνορθόδοξη εκκλησία στις υποθέσεις του, όπως είναι η Παιδεία. Η διαβούλευση είναι αρκετή για την εκκλησία.
Και είναι το καλύτερο, ακόμα και για την εκκλησία. Δια της πνευματικής βίας, δια του εξαναγκασμού (για τα ορθόδοξης καταγωγής παιδιά που δεν θέλουν να παρακολουθούν “Θρησκευτικά” ή δια της διαπόμπευσης όσων είναι αλλόθρησκα, ετερόδοξα ή άθεα, δεν θα καταφέρει ούτε τάμα να της κάνει κάποιος. Συν τοις άλλοις, η άσκηση (πνευματικής) βίας και η διαπόμπευση δεν είναι δυνατό να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα για τους αριστερούς, πολλώ δε μάλλον όταν αυτό είναι αποτέλεσμα μιας κρατικής πρακτικής. Αλλιώς, τι είδους αριστεροί είναι αυτοί, ακόμα και όσοι προτάσσουν την αναγκαιότητα διατήρησης μιας “ταυτότητας”; Και τι είδους “ταυτότητα” είναι αυτή που πατάει επί πτωμάτων; Και είναι δυνατό αυτή η “ταυτότητα” να έχει σχέση ειδικά με την ταυτότητα του νεοελληνικού έθνους που βρίσκεται ακριβώς στον τόπο που γέννησε τη Δημοκρατία;
Με αφορμή τα παραπάνω, παρατίθεται το παρακάτω κείμενο που γράφτηκε σε περίοδο όπου η σχέση κράτους και εκκλησίας στην ΕΣΣΔ ήταν μάλλον σε καλύτερο επίπεδο (καθώς υπήρχαν και πισωγυρίσματα, με ευθύνη των δογματικών και των δύο πλευρών).
Και είναι το καλύτερο, ακόμα και για την εκκλησία. Δια της πνευματικής βίας, δια του εξαναγκασμού (για τα ορθόδοξης καταγωγής παιδιά που δεν θέλουν να παρακολουθούν “Θρησκευτικά” ή δια της διαπόμπευσης όσων είναι αλλόθρησκα, ετερόδοξα ή άθεα, δεν θα καταφέρει ούτε τάμα να της κάνει κάποιος. Συν τοις άλλοις, η άσκηση (πνευματικής) βίας και η διαπόμπευση δεν είναι δυνατό να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα για τους αριστερούς, πολλώ δε μάλλον όταν αυτό είναι αποτέλεσμα μιας κρατικής πρακτικής. Αλλιώς, τι είδους αριστεροί είναι αυτοί, ακόμα και όσοι προτάσσουν την αναγκαιότητα διατήρησης μιας “ταυτότητας”; Και τι είδους “ταυτότητα” είναι αυτή που πατάει επί πτωμάτων; Και είναι δυνατό αυτή η “ταυτότητα” να έχει σχέση ειδικά με την ταυτότητα του νεοελληνικού έθνους που βρίσκεται ακριβώς στον τόπο που γέννησε τη Δημοκρατία;
Με αφορμή τα παραπάνω, παρατίθεται το παρακάτω κείμενο που γράφτηκε σε περίοδο όπου η σχέση κράτους και εκκλησίας στην ΕΣΣΔ ήταν μάλλον σε καλύτερο επίπεδο (καθώς υπήρχαν και πισωγυρίσματα, με ευθύνη των δογματικών και των δύο πλευρών).
