Εισαγωγή
Από
τις πρώτες ημέρες εμφάνισης της επιδημίας
του κοροναϊού SARS-CoV-2,
ιδιαίτερα όμως από την ημέρα που αυτός
χτύπησε και τη δική μας πόρτα, έχω
προσπαθήσει να εξηγήσω σε φίλους και
γνωστούς, δια ζώσης ή διαδικτυακά, ότι
ο ιός αυτός δεν μπορεί να είναι τεχνητά
κατασκευασμένος, ένα εργαστηριακό
προϊόν βιολογικού πολέμου, όπως πολλοί
διατείνονται. Υπάρχουν γι’ αυτό πολλοί
λόγοι, τους οποίους έχω επεξηγήσει
εκτενώς σε άλλα κείμενα και σχόλια και
δεν θα ήθελα να επαναλάβω εδώ. Θα πω μόνο
ότι οι γνώσεις που έχω συγκεντρώσει στα
χρόνια ενασχόλησής μου με τον χώρο της
βιοϊατρικής, και ειδικά της ιολογίας,
αποκλείουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Στην
επιστήμη, όμως, υποθέσεις και εικασίες
χωρούν μόνον εκεί όπου λείπουν οι άμεσες,
σκληρές όπως λέγονται, αποδείξεις. Στη
συγκεκριμένη περίπτωση, οι αποδείξεις
έχουν ήδη δημοσιευθεί [1] και ουδείς τις
έχει μέχρι στιγμής αμφισβητήσει, παρότι
κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ εύκολο, εφόσον
όλα τα αναγκαία μέσα βρίσκονται στη
διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου, πράγμα
που σημαίνει ότι είναι στέρεα τεκμηριωμένες.
Ως εκ τούτου, δεν θα μας απασχολήσουν
περαιτέρω, όπως και η αστήρικτη θεωρία
που αρνείται την ύπαρξη του ιού, η οποία
μόνον ως ευσεβής πόθος και προϊόν
απελπισίας μπορεί να εκληφθεί.
Βεβαίως,
τα παραπάνω ισχύουν βάσει της επιστήμης,
όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Σε περίπτωση
νέων ανακαλύψεων, όλ’ αυτά μπορούν να
αναθεωρηθούν. Στην επιστήμη δεν χωράει
δογματισμός.
Η
επιστήμη, ωστόσο, όταν είναι ανεξάρτητη
και σέβεται επαρκώς τον εαυτό της, είναι
δίκοπο μαχαίρι και κόβει εξίσου προς
την άλλη πλευρά. Όταν
η επίσημη εκδοχή των γεγονότων έρχεται
σε σύγκρουση με τα επιστημονικά δεδομένα,
τότε ανοίγεται άπλετος χώρος για βάσιμες
εικασίες,
μάλιστα με πολιτικές προεκτάσεις. Στο
παρόν άρθρο, λοιπόν, θα μας απασχολήσει
η επιδημιολογική αντιμετώπιση της
πανδημίας, η οποία υιοθετείται από τις
ηγεσίες των επιμέρους χωρών, μιας και
αποδείχθηκε περίτρανα ότι σε αυτήν την
παγκόσμια Κρίση στέκεται ο καθένας
μόνος του και ο σώζων εαυτόν σωθήτω.
